“นี่เ้าอ้วน เ้านายแกเอาเงินไปไว้ไหนน่ะ” พิมเสนบ่นกับเ้าแมวอ้วนที่นอนอยู่บนตัว พลางถามมันว่าพิมเสนคนก่อนเอาเงินไปเก็บไว้ที่ไหน
มืออีกข้างเลื่อนไปหาไอแพดที่วางเอาไว้ก่อนหน้าไปด้วยหยิบมันขึ้นมาดู เปิดหน้าจอเขี่ยอะไรไปเรื่อยเปื่อยก่อนเผลอกดเข้าโดนกดปุ่มอะไรสักอย่าง
หืม? อันนี้คืออะไรน่ะ?
พิมเสนเลื่อนดูมันไปด้วย หืม? อะ อยู่นี่นี่เอง รหัสเข้าทุกอย่างถูกจดบันทึกเอาไว้อย่างละเอียด ริมฝีปากเล็กคลี่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
ในที่สุดเขาก็หาเจอ พิมเสนรีบกดเข้าไปดูยอดเงินในบัญชี และนั่นทำให้เขาเป็ต้องตาลุกวาวขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นยอดเงินในบัญชี
หูยยยย
เป็เพราะพิมเสนเป็คุณหนูสินะ เด็กคนนี้ถึงได้มียอดเงินในบัญชีเยอะขนาดนี้ ทำเอาเด็กหนุ่มอึ้งไปพักใหญ่ แถมพวกเขายังมีบัญชีแยกอีกด้วย ดูเหมือนบัญชีนี้จะเป็บัญชีของสุดเขตสามีเพราะมันเขียนกำกับไว้ก่อนเข้าในโน้ตว่า ‘บัญชีสุดที่รัก’
ไหนขอดูหน่อยซิ เขาให้เงินเมียกี่บาท พ่อหนุ่มกัปตัน
O.O
ว้าว เขาเป็คนรักเมียเท่าฟ้าหรือเปล่าครับ ให้เยอะเหมือนกันนะเนี่ย พ่อหนุ่มสายเปย์ขั้นสุด ใช้ทั้งชีวิตยังไม่หมดเลยมั้ง แต่การไม่ทำงานคงน่าเบื่อแย่ งั้นถ้าผมเอาเงินของพิมเสนคนนี้ไปใช้ก่อนจะเป็อะไรไหมนะ
ก็ยังไม่รู้ที่มาที่ไปของเ้าของร่างสักเท่าไหร่ด้วยสิ หรือนี่เป็ร่างใหม่ของผมเองในตอนนี้ แล้วสามารถเป็ตัวเองได้เลยงั้นเหรอ แต่ก็ยังไม่แน่ชัดอีก
ยังไงซะ ก็ขอยืมก่อนแล้วกันนะ เอาไปเล่นหุ้นแข่งกับบริษัทตัวเองสักตัวคงจะดีไม่น้อย ขัดแข้งขัดขาตระกูลเก่าของตัวเองก็ดีเหมือนกันโทษฐานมันเยาะเย้ยผมที่ตาย
ริมฝีปากเล็กยกยิ้มขึ้นและไม่ลืมที่จะสั่งปลาและหญ้ามาลงในสวนใหม่อีกด้วย
ในหัวก็คิดไปต่าง ๆ นานา พอจะมีวิธีไหนที่ทำให้ตัวเองคุ้นชินกับผู้ชายด้วยกันบ้างและทำยังไงจะไม่มีเื่อย่างว่าเข้ามา แต่ก็มีอีกทางเลือกหนึ่งคือให้พี่เขาออกไปทำงานข้างนอกทุกวันจนไม่มีเวลาสนใจเื่อย่างว่า ถ้าเป็แบบนี้ทุกวัน พี่สุดเขตกัปตันคนหล่อนั่นอาจจะมีสจ๊วตหรือแอร์คนสวยเข้ามาขายขนมจีบก็ได้
ใช่ต้องเอาวิธีนี้แหละ ถ้ามันไม่ได้ผลผมค่อยหาวิธีใหม่ พิมเสนนอนกลิ้งไปมาบนโซฟาเมื่อได้วิธีจัดการกับสามีแล้ว
ว่าแต่วันนี้พี่แกจะกลับมากี่โมงกันอ่ะ ตอนเช้ามัวแต่อึ้งเลยไม่ได้ถามออกไปเลย
กัปตันสุดเขต talk
ชายหนุ่มรีบบึ่งรถออกมาทำงานทันที เมื่อเวลาใกล้บินจวนจะมาถึงเพราะเขาต้องไปเตรียมตัวเช็กสภาพความพร้อมของเครื่องบินก่อนออกบินอีก เป็กัปตันนักบินนี่ไม่ง่ายเลยสำหรับเขาเพราะกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้กระอักกระอ่วนขั้นสุดในการสอบ
ชายหนุ่มมีความกังวลบนใบหน้าของตัวเองเล็กน้อยก่อนออกมาเพราะภรรยาของเขานั้นแปลกไป แถมยังพูดจาแบบนั้นใส่เขาอีก หรือ่นี้ผมละเลยการเอาใจใส่เมียไปหน่อยวะ พิมเสนก็เลยแสดงท่าทีแบบนั้นใส่เขาออกมา
ไม่ได้การละ สงสัยบินครั้งนี้คงต้องแวะไปซื้อของมาง้อเ้าตัวแสบกันสักหน่อย ส่วนตัวพิมเสนเป็คนชอบน้ำหอมแบรนด์มาก ไม่ว่าจะแบรนด์ถูกหรือแบรนด์แพง เมียของเขาชอบหมด
ยิ่งวันนี้เขารีบออกมา พิมเสนต้องขอตามมาด้วย แต่นี่กับมีปฏิกิริยานิ่งอึ้งใแทนซึ่งมันแปลกหรือหัวเมียผมไปกระแทกอะไรมาหรือเปล่า
“กัปตัน”
พรึ่บ แปะ แปะ
“ยืนเหม่ออะไรครับ เดี๋ยวคุณต้องบินแล้วนะครับ ไหวไหมหรือเปล่าเนี่ย”
สจ๊วตหนุ่มผู้ช่วยนักบินเดินมาทางด้านหลังของกัปตันหนุ่มสะกิดมือลงบนไหล่ของกัปตันหนุ่มเบา ๆ
“อะไรคุณกันต์ ว่าแต่ผม คุณล่ะเตรียมตัวแล้วหรือยังครับ” กัปตันหนุ่มตอบกลับ
“แหม ระดับผมนะครับ ยังไม่พร้อมสักอย่างแฮร่” กันต์พูดเล่นออกมา ฉีกยิ้มกว้างส่งมาให้ กันคือเพื่อนร่วมสายงานของสุดเขตที่สนิทด้วยนั่นเองสองคนนี้ทักโดนบินคู่กันอยู่บ่อย ๆ
“ระดับไหนเหรอครับ ไปเตรียมตัวได้แล้ว” สุดเขตบอกลูกน้องตัวเองให้ไปเตรียมตัวบิน เพราะวันนี้พวกเขาต้องบินกันหลายชั่วโมง เพื่อไปอีกประเทศหนึ่งและมีเวลาอยู่ประเทศนั้นเพียงสองชั่วโมงก่อนบินกลับ
“ครับ ๆ กระผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ วันนี้ฝากด้วยนะครับ กัปตัน”
“อืม” ร่างสูงเอ่ยตอบ แล้วกันต์ก็เดินออกไป สุดเขตหันไปพยักหน้าให้กับแอร์สาวบนเครื่องเมื่อเขาพร้อมบินแล้ว
กู๊ดมอนิ่งเลดี้แอ่นเจนเทิลเเมน ดีสอีสยัวร์กัปตัน สุดเขต สปีคกิ้ง... สายการบิน xx233 เคลียร์เทคออฟรันเวย์
หลังจากที่กัปตันหนุ่มแนะนำตัวและทักทายผู้โดยสารเสร็จ ก็นำเครื่องขึ้น้าทันที
ทางด้านพิมเสน
Rrrrrr
พิมเสนตื่นขึ้นมาในตอนเย็นของวันเมื่อได้ยินเสียงโทรเข้าในไอแพดดังขึ้น มือเล็กรีบควานหาไอแพดข้างตัวขึ้นมากดรับสาย
ดีที่ในไอแพดในเข้าไลน์ทิ้งเอาไว้ เนื่องจากเ้าตัวหาโทรศัพท์มือถือไม่เจอ จึงใช้ไอแพดในการกดสั่งของ ดีที่ในไอแพดมีซิมการ์ด สามารถโทรเข้าออกได้ ดังนั้นจึงไม่เป็ปัญหาในการชอปปิงของเขา
“ครับ” พิมเสนกรอกเสียงของตัวเองลงไป
“ผมมาส่งต้นไม้ครับ”
“รอสักครู่นะครับ ผมกำลังออกไป” คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นเดินออกไปเปิดประตูเพื่อให้คนจัดสวนเข้ามาด้านในของบ้านเพื่อลงมือจัดสวนให้
“คุณครับ ช่วยเซ็นลายเซ็นตรงนี้ให้ผมด้วยครับ”
ร่างบางหยิกปากกาขึ้นเซ็นชื่อตัวเองลงบนกระดาษและส่งเอกสารกลับคืน มองดูฝีมือของตัวเองเมื่อคนจัดสวนหลายคนกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้นเพื่อเอาปลาคาร์ปหลากสีมาลง หลังจากทุกอย่างเสร็จแล้วเรียบร้อย
“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนะครับ”
“ขอบคุณครับ”
ผมพยักหน้าให้กับพี่คนจัดสวนและเอ่ยขอบคุณก่อนจะเดินสำรวจสวนที่ถูกจัดเสร็จไป พิมเสนยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ ที่ทุกอย่างออกมาเพอร์เฟกต์ตัวเอง้า
เท่านี้ทุกอย่างก็เรียบร้อย พิมเสนจึงหันหลังเดินเข้าบ้านและหันหน้ากลับมามองนอกประตู
นี่ก็เย็นมากแล้วผู้ชายคนนั้นจะกลับมาเมื่อไหร่ แล้วถ้าเขากลับมาผมต้องทำตัวยังไงดี ถ้าผมบอกเขาว่าผมจำเขาไม่ได้ เขาจะว่าอะไรผมไหมหรือจะบอกเขาว่ายังไงดีตีเนียนเป็เมียเขาไปเลยเหรอ
พิมเสนเดินกลับเข้าไปในบ้านเดินไปเล่นกับน้องแมวเหมือนเดิม
“เ้าเหมียว นี่พ่อแกจะกลับมากี่โมงกันฮะ” พิมเสนพูดกับน้องแมวตัวเดิม
ถ้าเ้าขนฟูนี่ตอบได้มันคงตอบออกว่า ไม่รู้เหมือนกัน