วันรุ่น วัยฝัน และวันเติบโต

    ตอนที่ 22 การพบกันอีกครั้ง

     

    และวันงานแต่งงานก็มาถึง เชอรีนเดินเข้ามาในงาน จากนั้นก็ได้เจอเจอาร์

    ควงคู่มากับแฟนสาวสวยน่ารัก ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ทักทายกันซักพัก

    เบนก็ใส่สูทอย่างเท่เดินเข้ามาทักทายเพื่อนๆ เพื่อนต่างดีใจที่ไม่ได้เบนมานาน

    ต่างแซวว่าผิวคล้ำขึ้น และทุกคนก็ชนแก้วแชมเปญที่ถืออยู่ในมือ

    เจอาร์แนะนำแฟนสาวให้เพื่อนๆ รู้จัก จากนั้นพิธีก็เริ่มขึ้น ทุกคนอย่างไปนั่งที่โต๊ะ

    เชอรีนหันไปหาเจอาร์ ทำมือถามว่ายังไม่มาอีกหรอ งานเริ่มแล้ว เจอาร์ก็เผยมือ

    ทำท่าบอกว่าไม่รู้เหมือนกัน

     

    พิธีกำลังเริ่ม เ๯้าบ่าวเดินเข้ามาในงานพร้อมไปยืนรอเ๯้าสาวที่บนเวที

    พร้อมเสียงปรบมือของทุกคนที่อยู่ในงาน ซักพักก็มีคนพรวดพราดมานั่ง

    ข้างๆ เชอรีน " นึกว่าจะมาไม่ทันซะแล้ว " เชอรีนกระซิบ

    " ต้องทันสิ เพื่อนคนแรกแต่งงานทั้งที " ฮานตอบ

    แล้วทุกคนก็ประมือให้เ๯้าสาวที่เดินใส่ชุดเ๯้าสาวสีขาวยาวสวยเข้ามาในงาน

    พร้อมกับพ่อเ๽้าสาวที่เดินมาส่งให้กับมือเคนที่ยืนรอเ๽้าสาวอยู่บนเวที

     

    เมื่อพิธีการเสร็จสิ้น เพื่อนต่างพากันเดินเข้าไปหาคู่บ่าวสาว

    อวยพรงานแต่งงานและถ่ายรูปด้วยกัน นึกเพื่อนคนแรกที่แต่งงาน

    จะเป็๲เจอาร์ซะอีก เบนพูดกับเพื่อนๆ

    " ยินดีด้วยนะ " เชอรีนพูดกับเคน

    " อื้ม ขอบคุณมากนะ " เคนตอบเชอรีน และทั้งคู่ก็ยิ้มให้กัน อย่างจริงใจ

    หลังจากนั้นเพื่อนๆ ก็อยู่ร่วมกับฉลอง After party กันอย่างสุดเหวี่ยง

    ทุกคนดื่มไม่ยั้ง ทั้งยินดีให้กับเพื่อน และได้เจอเพื่อนที่ไม่ได้พบหน้ากันแสนนาน

     

    หลังจากที่เมากันอย่างเต็มที่ ฮานก็ผู้มีสติที่สุดก็ส่งเพื่อนๆ ขึ้นรถ

    และนั่งรถไปส่งเชอรีน ที่คอนโด ฮานพยุงเชอรีนไปนั่งที่โซฟา

    และไปหยิบน้ำมาให้ดื่ม " เป็๲นายอีกแล้วนะที่ดูแลฉันมาตลอด "

    เชอรีนพูดกับฮานหลังดื่มน้ำเสร็จ

    " ก็เธอมันเซ่อซ่า ต้องให้ฉันมาดูแลอ่ะถูกแล้ว " ฮานบอก

    " ขอบคุณสำหรับช่อดอกไม้นะ " เชอรีนบอกฮาน

    ฮานเอาผอมทัดหูให้เชอรีนพร้อมยิ้มให้ ไม่พูดอะไร

    " ไปก่อนนะ พักผ่อนดีๆละ " ฮานบอกลาพร้อมเดินออกจากห้องไป 

     

    เชอรีนเดินไปหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมาดู พร้อมสูดกลิ่นจากช่อดอกไม้ 

    และหยิบการ์ดขึ้นมาอ่านอีกครั้ง 

    " Congratulations, I know you can do it "

    - Han -

    เชอรีนยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่รู้ตัว