พระอาทิตย์ตกลับขอบฟ้าไปแล้วนานะเดินตรงกลับบ้านด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน หลังจากที่ชินจากไป เธอก็ยังคงนั่งเหม่อมองแม่น้ำพลางครุ่นคิดเื่ของเธอและเคนด้วยความสับสนความรู้สึกที่เธอมีต่อเขากำลังท่วมท้นจนแทบจะะเิออกมาได้ทุกเมื่อ เธอไม่รู้จะทำเช่นไรกับความรู้สึกนี้ดีแล้ว
“กลับมาแล้วค่า”นานะะโบอกแม่ด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหย “วันนี้มีอะไรกินมั่งคะหิวมากเลย”
เธอเดินตรงเข้าไปอ้อนแม่ซึ่งอยู่ในครัวโดยไม่ทันสังเกตเห็นคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหาร
“อะไรกันยัยตัวเล็กกลับมาก็บ่นหิวเลย” เสียงที่ดังขึ้นทำให้เธอหันขวับไปมอง แล้วนานะก็พบคนซึ่งทำให้เธอเสียใจนั่งยิ้มเผล่อยู่ที่โต๊ะทานข้าว
“ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ”
“พูดอะไรอย่างนั้นนานะบางทีเคนก็มากินข้าวบ้านเราอยู่แล้วนี่” แม่หันมาดุนานะทันทีพร้อมกับวางกับข้าวบนโต๊ะ
“ทานให้เต็มที่เลยนะเคน”แม่หันไปยิ้มให้กับเคน ซึ่งหันมายักคิ้วใส่นานะอย่างเป็ต่อ ั์ตาเรียวคมฉายแวววิบวับนานะทำอะไรไม่ได้เลยกระแทกตัวนั่งลงบนเก้าอี้
“วันนี้ไปที่บริษัทมาเหรอเห็นคุณทานากะบอกเราน่ะ” เคนถามนานะระหว่างทานข้าว
“อื้อ แม่ให้เอาขนมเค้กไปให้”นานะตอบแบบไม่เต็มเสียงนักเพราะคิดถึงเหตุการณ์เมื่อกลางวันขึ้นมาแล้วจู่ๆ เธอก็วางตะเกียบลง “อิ่มแล้วค่ะ”
“อะไรกันนานะเพิ่งกินไปนิดเดียวเองนี่ ไม่สบายรึเปล่าจ๊ะ” แม่ถามนานะหลังจากที่เห็นเธอกินข้าวไปได้นิดเดียวทั้งๆ ที่วันนี้มีกับข้าวโปรดของเธออยู่ด้วย
“เอ่อ…หนูไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ ขอตัวไปพักก่อนนะคะ” นานะก้มหน้าแก้ตัวกับแม่จากนั้นก็ลุกขึ้นจากโต๊ะไป
“จริงสินานะเดี๋ยวเราขอยืมซีดีหน่อยนะ” เคนบอกนานะก่อนที่เธอจะขึ้นไปบนห้อง
“วันหลังดีกว่ามั้งเคนเราจะนอนแล้วน่ะ”
“แป๊บเดียวเองน่า นะ”เคนอ้อนนานะเสียงหวาน ั์ตาคมเป็ประกายเขาทำหน้าแบบที่นานะเห็นแล้วอดใจอ่อนไม่ได้ทุกที
นานะจ้องมองหน้าเขาครู่หนึ่ง“ก็ได้ แต่แป๊บเดียวนะ”
“อืม” เคนยิ้มกว้างอย่างดีใจ
นานะนั่งมองเคนที่ยืนเลือกแผ่นซีดีอยู่ด้วยความน้อยใจ เขาก้มหน้าก้มตาหาสิ่งที่้าโดยไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อยเธอกอดหมอน คิดสับสนอยู่ภายในใจอย่างเหม่อลอย
“เราขอยืมเพลงนี้นะ”
นานะสะดุ้งตื่นจากภวังค์“เอาะ…อือ… เอ๊ะ อันนั้นนายเคยฟังแล้วนี่”
“หือ ก็ใช่นะพอดีว่าจะอัดลงซีดีให้เซระน่ะ” เคนบอก เกาหัวด้วยท่าทีเขินเล็กน้อย
นานะรู้สึกปวดใจเมื่อเห็นท่าทางของเขายามพูดถึงเซระเธออดกลั้นความรู้สึกต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว
“นี่ๆๆ!! เอาไปให้หมดเลยนี่อีกด้วย แล้วรีบๆ กลับบ้านไปเลยนะ!!” นานะะโพร้อมกับหยิบซีดีเพลงโปรดของเคนทั้งหมดปาใส่เขาอย่างไม่ยั้ง
“โว้วๆๆ อะไรกันเนี่ยนานะ” เคนยกมือกันซีดีที่นานะปามาอย่างใ
“นี่แน่ะๆ!”
“เฮ้ๆๆ เป็อะไรน่ะมีอะไรรึเปล่านานะ” เคนปัดซีดีแผ่นสุดท้ายและตรงเข้าไปจับมือนานะไว้แล้วเขาก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่าเธอกำลังร้องไห้
“ฮือๆๆๆ”
“เธอร้องไห้? มีเื่อะไรเหรอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ฮึกๆฉันพยายามจะไม่คิดถึงนาย แต่ในหัวฉันก็มีแต่เื่นายตลอด” นานะพูดออกมาอย่างอัดอั้น
“ฉัน…ทั้งๆ ที่ฉันรู้ว่านายรักเซระ…พยายามคิดกับนายแค่เพื่อนแต่พอวันนี้ที่ฉันเห็นนายกับเซระ… ฉันก็…ฮือๆ”
เคนตกตะลึงกับสิ่งที่ตนได้ยินเขาไม่คาดฝันว่านานะ เพื่อนสนิทั้แ่วัยเด็กของเขาจะคิดกับเขาแบบนี้
“ฉัน…ฉันขออย่างเดียว นายอย่าเกลียดฉันเลยนะ เคน ฮือๆๆๆๆ” นานะปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น
“ขอโทษนะ…นานะ ฉันไม่รู้มาก่อนเลย” เคนดึงนานะเข้าไปกอดอย่างอ่อนโยน
“ฮือๆๆๆๆ”
“ฉันขอโทษจริงๆ”เคนกระซิบที่ข้างหูนานะพลางลูบหัวเธอแ่เบา ในใจยังคงสับสนกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินเขาเองคิดกับนานะเป็เพียงเพื่อนและน้องสาวมาโดยตลอด จะเป็ไปได้ไหม…ที่เขาจะคิดกับนานะมากกว่านั้น… เคนพยายามถามตัวเอง
นานะร้องไห้และกอดเคนแน่น เธอรู้ดีว่าอย่างไรแล้ว เขาก็คงมองเธอเป็เพียงเพื่อนเท่านั้นเธอจะพยายามตัดใจจากเขา…นานะบอกตัวเองว่าอย่างนั้น
843
