[จบ] เด็กหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าวายร้าย

บทที่ 59 ซิงซิงถูกขังอยู่ในห้องมืด

เหมียนเหมียนเคยมาที่โรงแรมแห่งนี้หลายครั้ง เพราะงั้นเด็กหญิงจึงรู้จักสถานที่แห่งนี้ดี เธอเริ่มต้นอาชีพนักแสดงและนางแบบตั้งแต่อายุสามขวบ พ่อและแม่มักพาเธอไปงานสังคมชนชั้นสูงอยู่บ่อย ๆ 

และเธอก็เคยมาที่นี่หลายครั้งแล้ว

ซิงซิงไม่ได้เก็บเรื่องเมื่อครู่มาทำให้ขุ่นเคืองใจ และขจัดความไม่พอใจที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว 

เธอเดินตามเหมียนเหมียนขึ้นบันไดวนไปอย่างมีความสุข

“ว้าววว ใหญ่จังเลย สวยสุด ๆ ไปเลย!”

ดวงตาของซิงซิงเบิกกว้าง เธอไม่สามารถปิดปากขณะมองไปยังห้องโถงอันหรูหราโอ่อ่านี้ได้

เหมียนเหมียน “ชิ บ้านนอกชะมัด!”

ซิงซิงเอียงหัว “บ้านนอกคืออะไรเหรอ”

เหมียนเหมียนคว้ามือของซิงซิงขณะวิ่งไปข้างหน้าพลางพูดอย่างเบื่อหน่าย

“โอ๊ย เธอนี่มันโง่เหลือเกิน ทำไมถึงไม่รู้เรื่องนี้”

ซิงซิงเบะปาก

อยู่ดี ๆ เธอก็ไม่อยากเล่นกับพี่เหมียนเหมียนต่อแล้ว ซิงซิงอยากกลับไปหาพี่ชายพี่สาวแล้ว

“พี่เหมียนเหมียน เรากำลังจะไปไหนกัน...พวกเรากลับกันเถอะ” ซิงซิงพูดเสียงเบา

เหมียนเหมียนยังคงก้าวต่อไป

“โอ๊ย ทำไมเธอพูดมากจัง ตามฉันมาก็พอแล้ว!”

ขณะที่พูดทั้งสองคนก็มาถึงทางเดินไร้ผู้คน และหยุดเดินที่หน้าห้องแห่งหนึ่ง บนประตูมีข้อความแปะไว้ว่า ‘ห้ามเข้า ยกเว้นเจ้าหน้าที่’ แต่เด็กทั้งสองอ่านหนังสือไม่ออก

ซิงซิงเงยหน้ามองด้วยความสนใจพลางเอียงศีรษะมองเหมียนเหมียน 

“ที่นี่คือที่ไหน”

เหมียนเหมียนหยุดลง และในที่สุดก็ยิ้มให้ซิงซิงเป็นครั้งแรก

“ที่นี่มีแต่เรื่องสนุก ๆ ฉันเคยมาที่นี่บ่อย ๆ”

ด้วยสภาพแวดล้อมอันลึกลับ มันจึงกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของซิงซิงได้ดี

“จริงเหรอ”

“จริงสิ จริง ๆ” เหมียนเหมียนเปิดประตูที่ปลดล็อกไว้แล้วผลักซิงซิงเข้าไป “เธอเข้าไปดูสิ”

ซิงซิงชะโงกหน้าเข้าไปดูด้วยความสงสัย ข้างในมืดมากเลย 

“เร็วเข้า มีสโนว์ไวท์อยู่ข้างใน เธอเข้าไปเดี๋ยวก็มองเห็นเอง!”เหมียนเหมียนบอก

“ว้าววว!” ดวงตาของซิงซิงเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น “จริงใช่ไหม!”

ขาสั้นป้อมของเธอกระโดดดุ๊กดิ๊กอย่างร่าเริง แต่ทันทีที่วิ่งเข้าไป ประตูด้านหลังเธอก็ปิดลง!

กึก!

ซิงซิงสะดุ้งโหยงและหันศีรษะขวับ แต่เธอก็เห็นเพียงความมืดมิด 

ด้านนอกประตูเหมียนเหมียนยืนเขย่งเท้าและพยายามล็อกประตู

นี่คือห้องเก็บของของพนักงานโรงแรม มันเต็มไปด้วยอุปกรณ์ทำความสะอาด และล็อกได้จากภายนอกเท่านั้น

เหมียนเหมียนอายุห้าขวบสามารถเขย่งเท้าให้สูงเท่ากลอนประตูได้ ในที่สุดเธอก็ล็อกประตูได้สำเร็จและปรบมือด้วยความพึงพอใจประจวบเหมาะกับเสียงซิงซิงดังขึ้นจากด้านใน

“พี่เหมียนเหมียน พี่อยู่ไหนน่ะ ที่นี่มืดมากเลย!”

เหมียนเหมียนพูดอย่างภาคภูมิใจ

“ฉันอยู่ข้างนอก เธออยู่ข้างในและอย่าส่งเสียงดังล่ะ ไม่อย่างนั้นหมาป่าตัวใหญ่จะมากินเธอ!”

หลังจากนั้นก็จากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง 

เหมียนเหมียนรู้ว่าข้างในนั้นมืดและน่ากลัวแค่ไหน เพราะครั้งหนึ่งเธอก็เคยถูกจับขังเอาไว้แบบนี้เหมือนกัน

เธอถูกแม่จับขังเอาไว้

ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่เธอได้มาทานอาหารในโรงแรมแห่งนี้ แม่ของเธอพยายามให้เธอได้เป็นพรีเซนเตอร์นาฬิกา กำชับเรื่องการแสดงออกให้ดี 

แต่ในขณะที่รับประทานอาหาร ลุงโจวเอาแต่ลูบหลังของเธอ มันทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก ดังนั้นเธอจึงร้องไห้และวิ่งหนีออกมา 

วันนั้นแม่โกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงและจับเธอขังไว้ข้างในอยู่นาน 

เธอก็ร้องไห้ฟูมฟายจนหมดแรง และแม่ก็เปิดประตูเข้ามาถามว่าจะเป็นเด็กดีไหม

นับตั้งแต่นั้นมาเธอก็เชื่อฟังแม่มาโดยตลอด 

ตอนนี้เธอเกลียดซิงซิงมาก ดังนั้นเธอจึงอยากทำให้ซิงซิงกลัว!

เหมียนเหมียนฉลาดมากและเธอไม่ได้รีบร้อนกลับไป แต่เธอค่อย ๆ นั่งลงที่ล็อบบี้ กินของว่างพลางฮัมเพลงอย่างมีความสุข 

ผู้คนที่เดินขวักไขว่ในล็อบบี้ต่างจำดาราเด็กตัวน้อยคนนี้ที่เป็นพรีเซนเตอร์ของใช้เด็กมากมายได้ ทำให้มีหลายคนเข้ามาขอเธอถ่ายรูป

เหมียนเหมียนทักทายทุกคนอย่างสุภาพ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มสดใส

เหมือนตุ๊กตาที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้อย่างสมบูรณ์แบบ

……

ซิงซิงยืนอย่างโง่งมภายในห้องอันมืดมิด

ที่นี่มืดมาก...

“พี่…พี่เหมียนเหมียน” ซิงซิงจำได้ว่าพี่เหมียนเหมียนบอกว่าห้ามส่งเสียง เธอจึงเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ 

แน่นอนว่าไม่มีใครสนใจ

เสียงแผ่วเบาของเด็กน้อยกลืนหายไปกับความมืดมิด 

เธอมองไม่เห็นแม้กระทั่งนิ้วมือ บรรยากาศรอบกายดูราวกับหยุดนิ่ง 

ซิงซิงตื่นตระหนกและหันมองไปรอบ ๆ อย่างหวาดระแวง เมื่อซิงซิงเห็นหน้าต่างบานเล็ก เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอยังมองเห็นดาวบนท้องฟ้าได้

แม้จะเป็นเพียงหน้าต่างบานเล็ก แต่อย่างน้อยก็ทำให้เห็นท้องฟ้ายามค่ำคืน มันทำให้ความหวาดกลัวของซิงซิงหายไป 

ซิงซิงยืนอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งรู้สึกเหนื่อย เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยเลยทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น และหยิบหมีตัวน้อยออกมาจากกระเป๋าแล้วใช้แก้มถูไถเบา ๆ

“ขอโทษนะหมีน้อย และก็ขอบคุณนะหมีน้อย”

ความมืดมิดเปลี่ยนความกดดันที่ทำให้หายใจไม่ออกเป็นเตียงอันอบอุ่น เมื่อมีดวงดาวบนท้องฟ้าอยู่เป็นเพื่อน ซิงซิงก็รู้สึกถึงความปลอดภัย

อืม ง่วงนอนนิดหน่อยแล้ว

ซิงซิงหาวและผล็อยหลับไปทันที

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่มีเสียง ‘คลิก’ ดังขึ้นในหู

ซิงซิงขยี้ตาและเห็นแสงลอดผ่านรอยแยกประตู จากนั้นแสงก็สว่างขึ้นเรื่อย ๆ ซิงซิงหรี่ตาลงอย่างไม่สบายตา และลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางโซเซเล็กน้อย 

เหมียนเหมียนเป็นคนเปิดประตู

ซิงซิงเม้มปากแน่นไม่พูดไม่จา ขณะที่เธอกำลังจะเดินออกไปก็ได้ยินเหมียนเหมียนกรีดร้องเสียงดัง

“ทำไมไม่ร้องไห้! ทำไมถึงไม่กลัว!”

เด็กน้อยกรีดร้องด้วยเสียงแหลมเสียดหู 

ซิงซิงปิดหูของเธอด้วยความรู้สึกไม่สบายหู

“ไม่! หนูไม่เล่นกับพี่แล้ว หนูจะไปหาพี่ชายพี่สาวของหนู”

ถึงซิงซิงจะยังเด็ก แต่ซิงซิงไม่ได้โง่! ซิงซิงรู้ว่าพี่เหมียนเหมียนไม่ชอบซิงซิง

เด็กหญิงรู้สึกเศร้าเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมพี่เหมียนเหมียนถึงไม่ชอบตัวเองแต่ยังอยากเล่นกับเธออยู่

ซิงซิงวิ่งไปที่ประตู

ขณะที่กำลังจะวิ่งออกไป จู่ ๆ เธอก็ถูกเหมียนเหมียนที่อยู่หน้าประตูผลักอย่างแรง!

 “อ๊ะ!” ซิงซิงโซเซถอยหลังไปสองก้าวแล้วล้มลงกับพื้น

ด้วยร่ายกายที่ไม่สูงนักทำให้เธอไม่รู้สึกเจ็บเมื่อล้มลงกับพื้น

หลังจากผลักซิงซิงแล้ว เหมียนเหมียนก็ตะโกนด้วยความโกรธ น้ำเสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้ออกมา

“เด็กสารเลว ทำไมถึงไม่กลัว!”

หลังจากนั้นก็กระแทกประตูปิด!

โลกจมดิ่งสู่ความมืดมิดอีกครั้ง

ซิงซิงซึ่งนั่งอยู่บนพื้นเกาหัวอย่างมึนงง เธอเป็นเด็กที่มีความมั่นคงทางอารมณ์ เลยไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงอารมณ์เสีย

ซิงซิงรู้สึกงุนงงเล็กน้อยและกลับมาเศร้าอีกครั้ง 

แต่เธอไม่ได้กลัวมันสักนิด

พี่ชายของเธอเป็นซูเปอร์แมน และพี่สาวของเธอเป็นนางฟ้า ซิงซิงแค่รอให้พวกเขามา

ด้านนอกประตู เหมียนเหมียนทรุดตัวลงและร้องไห้

เธอเช็ดน้ำตาแล้ววิ่งกลับไปที่ห้องจัดเลี้ยงพลางร้องไห้ไปตลอดทาง 

ทุกคนพูดคุยกันสนุกสนาน แม้ว่าทุกคนจะค่อนข้างสงวนท่าทีกับประธานอิน แต่บรรยากาศโดยรวมก็ค่อนข้างดี ทันใดนั้นเหมียนเหมียนก็วิ่งร้องไห้เข้ามา ซึ่งทำให้ทุกคนตกใจเป็นอย่างมาก

จินเหยียนเป็นคนแรกที่ลุกขึ้น ท่าทางดูกระวนกระวาย

“ทำไมเหมียนเหมียนถึงร้องไห้ล่ะ ใครรังแกหนู”

เหมียนเหมียนร้องไห้หนักมาก เธอเป็นเด็กที่งดงามคนหนึ่ง การร้องไห้ของเธอไม่ได้น่ารำคาญ แต่แค่น่าตกใจเท่านั้น

 “คือซิงซิง… ซิงซิงรังแกหนู ฮือ ๆ ๆ…”

เธอร้องไห้อย่างเศร้าใจ แม้เธอจะไม่รู้ว่าเธอร้องไห้ไปทำไม

เมื่อจินเหยียนได้ยินแบบนี้ เธอพลันรู้สึกมีความสุข แต่ปากกลับพูดว่า

“เหมียนเหมียน เป็นไปได้ยังไง ซิงซิงจะรังแกหนูได้ยังไง”

 “จริงค่ะ!” เหมียนเหมียนร้องไห้ฟูมฟายหนัก

“ซิงซิงแย่งของเล่นของหนูแล้วผลักหนู หลังจากนั้นหนูก็วิ่งหนีมา ฮือ ๆ ๆ...”

เหมียนเหมียนร้องไห้สะอึกสะอื้น มองแล้วดูน่าสงสารไม่น้อย 

ทุกคนเชื่อคำพูดของเธออย่างไม่ต้องสงสัย

“จริงเหรอ” จู่ ๆ เสียงของอินเสินก็ดังขึ้น

น้ำเสียงของเขาราบเรียบไร้อารมณ์ แต่ความเย็นชาแผ่กระจายไปทั่วใบหน้า ทำให้ทุกคนหัวชาวาบ

แม้แต่เหมียนเหมียนก็ยังสำลักและเงยหน้าขึ้นไปมองอินเสิน เธอสบตากับดวงตาคมกริบเย็นเยือกนั้น จู่ ๆ ก็ก้มศีรษะลงและซ่อนตัวอยู่ในอ้อมแขนของจินเหยียน

……………………………………………………………………………………………………………

พิเศษ อ่านที่ www.bookfet.com คุ้มกว่าแค่ 99.- 

อ่านเหมาได้เกือบทุกเรื่องของ Onlybook