บทสนทนาระหว่างเทพวายุกับจอมมารและการต่อสู้ของทั้งสองดำเนินไปอย่างดุเดือด สวีต้าเฟิงเบี่ยงเบนความสนใจเพื่อถ่วงเวลาให้เทพาได้อย่างแเีจนอีกฝ่ายสามารถหลอมพลังิญญาได้เรียบร้อยกลายเป็หนึ่งเดียวกับดาบคู่กายของตนเอง
สายตาที่เทพวายุมองสหายเป็ครั้งสุดท้ายเพื่อร่ำลาทำให้กงจื่อเย่รู้สึกตัวว่าอีกฝ่ายกำลังเล่นละครฉากใหญ่
จังหวะที่หันไปมองตามนั้น ดาบเทพาอันมหึมาก็พุ่งทะลุผ่านร่างของจอมมารในพริบตา
การสละิญญาของเทพาได้ผลชะงัดเพราะสามารถผนึกเมล็ดพันธุ์ต้นไม้แห่งชีวิตดวงแรกไว้ในแก่นิญญาของจอมมารได้ ส่งผลให้พลังมารที่รุนแรงถดถอยลงไปหนึ่งส่วน
กงจื่อเย่จะไม่รู้ตัวว่ามีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาภายในแก่นิญญาของตัวเองเพราะถูกพลังเทพาบดบังเอาไว้แต่เฉลียวได้ว่าผู้นำกองทัพ์ย่อมไม่สละิญญาของตนเองเพียงเพื่อทำลายพลังมารของเขาส่วนเดียว
จอมมารยืนทื่ออยู่ครู่หนึ่ง พิจารณาว่าร่างมารของตนเองมีสิ่งใดผิดแปลกไปหรือไม่
“พวกเ้าทำอะไรข้า” เขาไม่รู้ว่าเหล่าเทพใช้วิธีใดและนั่นก็เป็สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อย
“เปล่าเสียหน่อย” สวีต้าเฟิงได้ทีบอกปัดไม่ใยดีเพราะไม่ใช่เื่ที่เขาจะต้องอธิบาย สีหน้าเย้ยหยันท้าทายกงจื่อเย่เต็มที่
จอมมารแสยะยิ้ม “ตายได้เปล่าประโยชน์เสียจริง” เขาค่อนแคะการเสียสละของเทพาผู้ยิ่งใหญ่
เทพวายุไม่สบอารมณ์ที่มารน้อยพูดจาดูถูกสหายของตนเองแต่ในใจรู้ดีว่าสิ่งที่เทพาทำไม่ได้ไร้ค่าอย่างที่อีกฝ่ายกล่าวหาอย่างแน่นอน
แม้เวลานี้จะเสียใจที่สหายร่วมรบต้องสลายและไม่รู้ว่าอีกกี่พันกี่หมื่นปีเขาจะหวนคืนกลับมา แต่อย่างน้อยก็เบาใจไปเปราะหนึ่งว่าพวกเขาได้ทำหน้าที่เทพผู้ปกปักรักษาความสงบในสามภพอย่างสุดความสามารถแล้ว ต่อให้ต้องสลายกระทั่งแก่นิญญาก็ไม่เสียดาย
สิ่งที่เขาต้องยืนหยัดในเวลานี้คือการเล่นแร่ยืดเวลาให้น้องสาวของตนเองเก็บเมล็ดพันธุ์ต้นไม้แห่งชีวิตอีกสองดวงให้สำเร็จและลองใช้แผนสำรองอีกหนึ่งวิธีที่จะช่วยไม่ให้สวีลู่ชิงต้องสละแก่นิญญาของตนเอง
อาวุธเทพาถูกเรียกออกมาประจำข้างกายเทพาุโที่ยืนล้อมกงจื่อเย่เกิดเป็แสงพวยพุ่งขึ้นสู่้า รังสีความร้อนแผดเผามารปีศาจระดับล่างอย่างไม่ปรานี
ทั้งยังผนึกกำลังผลัดกันพุ่งเข้าโจมตีกงจื่อเย่ไม่ปล่อยจังหวะเวลาว่างเว้น หวังให้จอมมารนี้แตกสลายไปเพียงชั่วครู่ก็ยังดี
อย่างน้อยในเวลาร้อยปีที่รอมารน้อยฟื้นขึ้นมาใหม่ เหล่าเทพเซียนจะสามารถหาวิธีอื่นใดที่ดีกว่านี้มาต่อกร
ทว่า การโจมตีของเทพผู้าุโกลับทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่ายเป็อย่างยิ่ง “อาวุธเทพาอย่างนั้นหรือ น่าขันนัก” เสียงหัวเราะของเขาเหยียดหยามอีกฝ่ายเพราะความเจ็บแสบยามอาวุธโดนร่างมารมันบางเบาจนเหมือนหญ้าบาดิัเพียงเท่านั้น
แม้ได้ยินคำปรามาสของกงจื่อเย่เป็ระยะแต่เทียนจวินและเหล่าเทพาุโกลับยังยืนประจันหน้าอยู่ที่เดิม แผนสำรองอีกหนึ่งอย่างกำลังก่อตัวขึ้นโดยที่กงจื่อเย่ไม่รู้ตัว
กองทัพทั้งสองฝ่ายยังคงตะบี้ตะบันโกลาหลไปทั่วภพ์ ทว่า กงจื่อเย่กลับเล่นละครไปตามน้ำด้วยเช่นกัน เขาส่งสัญญาณให้ปีศาจหนุ่มมือซ้ายนามว่าเฉินซือหยางพร้อมสัตว์อสูรแรกเกิดโจวเหวินหลง ัดำสี่เขาหลบเร้นกายตามสวีลู่ชิงไปยังแดนมนุษย์
กระนั้น การตามติดสวีลู่ชิงไม่ใช่เื่ง่ายนักเพราะนอกจากเทพดาราที่เดินทางผ่านลานจุติแล้วยังมีเทพองค์อื่น ๆ อีกมากมายตามลงมายังแดนมนุษย์ด้วย
“ทำไมข้าต้องได้งานยากอยู่คนเดียว” เสียงบ่นพึมพำของเฉินซือหยางดังก้องเมื่อออกมานอกภพ์ “หน้าตอนเป็เทพก็ไม่เคยเห็น แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่านางไปเกิดเป็ใครในแดนมนุษย์”
“ไม่อยากมาก็กลับขึ้นไปอยู่ข้างนายท่านสิ” ักรอกตามองด้านล่าง หาลาดเลาว่าควรจะเริ่มตามหาสวีลู่ชิงจากตรงไหน
“กลับไปให้ตายซ้ำอีกรอบน่ะหรือ ไม่เอาด้วยหรอก” เขาส่ายหน้าแล้วครุ่นคิดว่าจะทำเช่นไร “นายท่านบอกว่านางมีอะไรที่พิเศษบ้าง”
“เทพดาราได้รับพลังา ร่างกายของนางยามเผชิญอันตรายจะปรากฏอักษรโบราณขึ้นที่แขนทั้งสองข้าง เผยให้เห็นร่างที่แท้จริงของเทพดารา ดวงตาสีฟ้า ผมสีขาวและตราเทพ์สีทองตรงกลางหน้าผาก” โจวเหวินหลงกล่าวสั้น ๆ
“เ้ารู้เื่มากเพียงนี้ทำไมไม่เล่าให้ฟังั้แ่แรก” ปีศาจหนุ่มทุบหัวัดำไปหนึ่งที “เช่นนั้นจะแยกนางออกจากเทพองค์อื่นที่มาเกิดใหม่ได้อย่างไร ลองฆ่าคนที่ดูน่าสงสัยทุกคนเลยดีหรือไม่”
“การกระทำโง่เขลาเช่นนั้นมีแต่ทำให้เ้าตายเร็วขึ้น ถึงแดนมนุษย์จะไม่มีเทพเซียนชั้นสูง แต่กลับมีเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรอยู่ไม่น้อย พลังพวกนั้นรวมกันก็ทำร้ายเ้าได้” โจวเหวินหลงรู้ซึ้งเป็อย่างดีเพราะเคยถูกคนเ่าั้ตามล่ามาก่อน
เวลานั้นเขาดุร้ายและควบคุมตนเองไม่ได้บุกเข้าเมืองใหญ่ทำลายบ้านเรือนและผู้คนในเมืองนั้นจนเหี้ยน สุดท้ายแล้วจึงโดนล้อมสังหารจัดการในเวลาไม่นาน
หากไม่ได้จอมมารมาช่วยคงไม่มีโอกาสอยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้ ครั้นจะกลับไปยังแดนมนุษย์เพราะสำนึกผิดแต่ไม่มีใครในที่แห่งนั้นต้อนรับสัตว์อสูรอย่างเขา
รูปโฉมที่ตรงกันข้ามกับเผ่าั์ทำให้มนุษย์ต่างมองว่าเขาเป็ลางร้ายที่กำลังมาเยือน
“ข้าจะลืมคนพวกนั้นไปได้อย่างไร” เฉินซือหยางพูดด้วยน้ำเสียงโกรธแค้นนึกถึงวันวานก่อนที่เขาจะกลายเป็ปีศาจ “รอให้นายท่านกวาดล้างภพ์ให้เรียบร้อย ข้าจะกลับมาทำลายพวกสำนักเซียนให้สิ้น
ขณะกำลังโต้เถียงกันไปมา เสียงของกงจื่อเย่ดังขึ้นในความคิดของทั้งคู่ “งานที่สั่ง อย่าให้ข้ารอนาน”
“ขอรับนายท่าน” ทั้งสองขานรับพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ขนลุกซู่ไม่รู้ตัว แม้จะอยู่รับใช้จอมมารนานมากแล้วแต่ก็ทำใจให้ชินกับนิสัยของเขาไม่ได้เสียที พลันรู้สึกว่าคำพูดธรรมดากลายเป็การคาดโทษล่วงหน้าเสียอย่างนั้น
ทันใดนั้น ดวงเนตรอำพัน หนึ่งในอาวุธเทพาปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา โจวเหวินหลงยิ้มกว้างพูดออกมาว่า “ขอบคุณขอรับนายท่าน”
“...” เฉินซือหยางมองหน้าัดำโจวเหวินหลงเพราะไม่รู้จักของหน้าตาประหลาด
อีกฝ่ายถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วอธิบายว่า “เราสามารถใช้ดวงเนตรอำพันตรวจตราพวกเทพเซียนที่ลงมาเกิดเป็มนุษย์ได้ เท่านี้ก็ผ่อนเบาแรงไปเยอะมากโข”
“ส่วนที่เหลือก็คือจับพวกมนุษย์เกิดใหม่นั่นกินจนกว่าจะเจอคนที่มีพลังเทพาปรากฏขึ้นที่แขนใช่หรือไม่” เขายิ้มมีเลศนัยคิดหาเื่ล้างแค้นที่สุมอยู่ในอกมาเป็เวลานาน
“นั่นก็ใช่” ัดำพยักหน้า “แต่ถ้าทำโจ่งแจ้งเกินไป เดี๋ยวเทพในภพ์ก็แห่ลงมากำราบเ้า”
“ข้ามีวิธีแหละน่า” ความคิดในหัวของเขาวิ่งแล่นราวกับของเล่นชิ้นใหม่จุดประกายความชั่วร้าย “รีบพาข้าลงไปที่แดนมนุษย์เร็วเข้า ชักจะรอเล่นสนุกไม่ไหวแล้วสิ”
2.40M
