สายตาคมจ้องมองไปยังสตรีที่ยืนพะว้าพะวังอยู่ท่ามกลางผู้คนในชนเผ่าที่มองนางคล้ายสิ่งแปลกประหลาด เขาอยากรู้นักว่านางจะทำเช่นไรจะเลือกเช่นไร จะตัดสินใจเช่นไรในเวลาเช่นนี้
"เ้า...มีผู้ที่ถูกใจอยู่หรือไม่"
อยู่ๆ ก็มีบุรุษท่าทางขี้อายผู้หนึ่งเข้ามาถามไป๋เซียน พอนางหันไปมองก็เจอกับหนุ่มน้อยที่ดูยังไงหน้าตาก็ไม่น่าถึงวัยเลือกคู่
"เ้าไปหาผู้อื่นเถอะข้าไม่สนใจในเื่นี้"
ไป๋เซียนบอกปัดเพราะนางมีผู้เล็งเอาไว้อยู่แล้ว และนางก็จะต้องทำตัวให้อยู่ในสายตาเขาก่อนจะถูกส่งไปให้ผู้อื่น
"ข้าก็เช่นกัน แต่ท่านแม่คิดว่าข้าสมควรมีเมียได้แล้ว ข้าชื่อซีห่าวเ้าละ"
ชายผู้นั้นยังคงยืนที่เดิมพร้อมเอ่ยถึงเื่เลือกคู่นี้เป็เื่ที่สิ้นเปลืองเวลาและไร้สาระแต่ก็ขัดประเพณีดั้งเดิมไม่ได้
"ข้าไป๋เซียน ซีห่าวข้าว่าเ้าเลือกๆ ไปเถอะผู้ใดก็ได้ที่ไม่ใช่ข้า"
ไป๋เซียนพยายามมองข้ามไหล่ซีห่าวไปเพื่อมองไปยังบุรุษที่นางหมายตาที่จะต้องจับให้อยู่หมัด
"แต่ข้าชอบเ้านะ เ้าดูจริงใจดี"
ซีห่าวเอ่ยด้วยรอยยิ้มนานแล้วที่ไม่เจอสตรีที่เขาสนทนาด้วยเกินสิบคำ นางดูเหมือนมีบางสิ่งที่สามารถดึงดูดสายตาและความสนใจเขาได้นอกจากใบหน้าที่แสนงดงามนี้
"แต่ข้ามีผู้ที่จะเอาเป็คู่ครองแล้ว อีกอย่างข้าเป็เชลยศึกเป็เครื่องบรรณาการของท่านคานเ้าจะยัง้าข้าอีกหรือ"
ซีห่าวหันไปมองทางท่านคานผู้ดิบเถื่อนอย่างชั่งใจก่อนจะเอ่ยออกมา
"การที่เ้าได้ลงมาอยู่ที่แห่งนี้นั่นแสดงว่าท่านคานไม่้าเ้าแล้ว ไปกับข้าเถิดข้า้าเ้ามากกว่าท่านคานนะ"
ซีห่าวยังคงตื๊อไม่เลิกทำให้ไป๋เซียนลำบากใจ นางไม่คิดว่าคนในชนเผ่านี้จะมีคนเช่นเขาอยู่ด้วย
ทั้งสองไม่รู้เลยว่ามีสายตาคมกริบจ้องมองอยู่ห่างๆ เดาอารมณ์ไม่ถูกว่าคิดสิ่งใดอยู่รู้เพียงว่าสายตานั้นของเขาทำให้สตรีที่นั่งอยู่ใกล้ร้อนรนใจ
"เ้าไปกับข้าดีกว่านะแม่นาง ข้าเป็ถึงรองหัวหน้าเผ่าเป็ญาติกับท่านคานข้าสามารถดูแลเ้าได้ดีกว่าใคร"
ยังไม่ทันที่ไป๋เซียนจะทันได้เอ่ยสิ่งใดออกไปชายผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาขัดเสียก่อน หากไป๋เซียนจำไม่ผิดชายผู้นี้เมื่อครู่นั่งอยู่ข้างท่านคานพร้อมสตรีท่าทางไม่เป็มิตรผู้นั้น
"ท่านชิงมู่..."
"หลบไปสตรีผู้นี้ข้าหมายตาไว้แล้ว"
ได้ยินเช่นนั้นซีห่าวก็รีบหลบออกไปทันที เป็ที่รู้ๆ กันว่าพวกที่เป็ผู้นำสามารถมีเมียได้หลายคนหลายตำแหน่ง
อีกอย่างหากมีเื่กับชิงมู่ก็เท่ากับมีเื่กับท่านคานด้วยซึ่งไม่มีผู้ใดกล้าเอาหัวไปรองเขียงอยู่แล้ว
"ข้ามีนามว่าชิงมู่เป็รองหัวหน้าเผ่าที่นี่ เ้าเพิ่งมาอาจจะยังไม่ทราบว่าข้าสามารถปกป้องเ้าได้จากอันตรายทุกสิ่ง"
"แม้แต่กับท่านคานหรือเ้าคะ"
ไป๋เซียนถามบุรุษตรงหน้าที่มีใบหน้าหล่อเหลาไม่แพ้ซ่งิแต่ไป๋เซียนก็ไม่สนใจ นางสนใจจุดมุ่งหมายเดิมที่นางเคยตั้งใจไว้และไม่เปลี่ยนใจ
"ฮ่าๆๆ เ้าช่างเป็คนน่าขันเสียจริง ข้าจะไปสู้ท่านคานได้เช่นไรกัน"
"เช่นนั้นท่านควรหลีกทางให้ข้า ขออภัยที่เสียมารยาทนะเ้าคะท่านชิงมู่"
ไป๋เซียนปฏิเสธด้วยท่าทีที่สุดแสนจะเกรงใจสุดก่อนทั้งที่นางไม่จำเป็ต้องทำเช่นนี้เลย
สายตาของนางมุ่งหมายตรงไปหาซ่งิบุรุษที่ทุกคนต่างหวาดกลัวด้วยท่าทางยั่วยวนจงใจให้เขาเห็นเช่นนั้นแม้จะละอายใจจนตัวแดงก่ำแต่ก็ต้องทำเพื่อความอยู่รอด
อันฉือเห็นที่เห็นและดูออกถึงกับกำมือแน่นพลางคิดว่าสตรีผู้นี้ไม่ธรรมอย่างที่คิดจริงๆ
แต่พอหันกลับไปมองท่านคานของนางกลับเห็นมุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อยคล้ายพอใจบางสิ่งบางอย่างยิ่งทำให้นางว้าวุ่นใจยิ่งนัก
"ท่าทางน่ารังเกียจ นางจงใจยั่วยวนท่านเช่นนี้ต้องมีแผนการแน่ท่านคาน"
ไม่มีเสียงตอบกลับมาของคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลนางไม่รู้ต้องทำเช่นไรในเมื่อแสดงตัวไปมากกว่านี้ก็ไม่ได้
หากเขาไม่พอใจสถานะคนโปรดคงหลุดออกจากนางเป็แน่ คงต้องคอยจัดการสตรีนางนี้ลับหลังจะดีกว่า
"ท่านคานเ้าคะข้าเลือกท่านได้ไหมเ้าคะ"
ไป๋เซียนข่มความอายจนใบหน้าแดงก่ำพร้อมกับเอ่ยถ้อยคำที่นางไม่คิดจะได้เอ่ยกับผู้ใดออกมาอย่างหน้าชื่นตาบาน
"ไม่ได้..."
น้ำเสียงเ็าที่เปล่งออกมาทำให้ไป๋เซียนชะงักไปเล็กน้อยแต่มันก็หยุดความตั้งใจนางไม่ได้
"แต่ข้าอยากเป็ของท่านนะเ้าคะ"
"หึๆ "
เสียงกลั้วหัวเราะในลำคอดังขึ้นพร้อมสายตาที่สำรวจร่างกายนางั้แ่หัวจรดปลายเท้าจนร่างระหงรู้สึกสะท้าน
"นี่เ้าหากท่านพี่ข้าไม่้าเ้า เ้าไปกับข้าเถิดนะ"
ชิงมู่ยังคงเดินตามมาถามนางอีกครั้ง หากเป็สตรีอื่นคงไม่อยากได้เช่นนี้ แต่สตรีนางนี้ทำเขาสนใจและอยากได้
"ข้าแจ้งแก่ท่านไปชัดเจนแล้วนะเ้าคะ ได้โปรดอย่ามาขวางทางข้า"
ไป๋เซียนบอกแก่เขานางไม่อยากให้ขวากหนามไม่ว่าจะคนหรือสิ่งของหรือเหตุอันใดมาขวางนางได้
"แต่ข้า้าเ้าและเ้าต้องไปกับข้าบัดเดี๋ยวนี้! "
ซิงมู่เริ่มไม่พอในที่สตรีนางนี้สนทนาด้วยยากและดื้อรั้นไม่หยุดในเมื่อรู้ว่าเขาเป็ผู้ใดยังกล้าขัด
มือใหญ่จับคว้าหมับที่แขนเรียวก่อนจะกระชากเข้ามาหาตัวจนไป๋เซียนใพยายามดิ้นหนีอย่างนึกรังเกียจ
"ข้าพูดดีๆ กับเ้าแล้วในเมื่อฟังไม่รู้เื่ก็ต้องใช้กำลัง! "
"ปล่อยข้านะ! ข้าไม่้าท่านบุรุษเดียวที่ข้าจะยอมอยู่ด้วยมีเพียงท่านคานเท่านั้น! "
"สามหาว! กล้าดียังไงปฏิเสธข้า! จับนางไปตัดหัวเดี๋ยวนี้"
สิ้นคำทหารที่อยู่แถวนั้นก็ตรงดิ่งเข้ามาจะจับไป๋เซียนที่เวลานี้ตื่นตระหนกไปหมดแล้ว
ยิ่งมองดูท่านคานที่ยังคงนั่งจิบสุราเงียบๆ อยู่นางยิ่งทำอะไรไม่ถูก นางจะต้องไม่มาตายในที่แห่งนี้และยังไม่ได้ลงมือทำสิ่งใดเลย
"ไม่นะ! อย่าเข้ามาใกล้ข้านะ! "
ไป๋เซียนร้องห้ามด้วยความใ ไม่คิดว่าเพิ่งมานางจะต้องถูกตัดหัวจะหาที่พึ่งในชนเผ่าก็ไม่มีทุกคนล้วนอยากให้นางตาย
"หยุด!! พานางไปไว้ในกระโจมข้า"
เสียงกัมปนาทที่ดังลั่นที่ตรงนั้นทำเอาคนในชนเผ่าที่อยู่ตรงนั้นหันกลับมามอง แต่พอเห็นว่าเป็ผู้ใดทั้งหมดต่างรีบหลบสายตาหนีก้มหน้าลงทันที
"ท่านคานนางผู้นี้ยกให้ข้าได้หรือไม่ ท่านก็รู้ว่าข้าชอบนาง"
"หากยังมีปัญหากับคนของข้า ข้าคงไม่มีทางเลือก"
คำพูดที่แสนธรรมดาแต่ทำเอาคนฟังหนาวเหน็บไปถึงหัวใจไม่กล้าแม้แต่จะขยับไปไหน
ชิงมู่รู้ดีว่าเขาไม่ได้นางผู้นี้แล้วแน่ๆ แต่ที่ทำให้กังวลใจคือปกติซ่งิไม่เคยเข้ามาแย่งสตรีนางใดกับเขาและปล่อยให้เขาจัดการพวกเชลยได้ตามสบาย
ไม่คิดว่าสตรีผู้นี้จะมีสิ่งที่พิเศษจริงจนทำให้ซ่งิสนใจนางถึงขั้นออกตัวเช่นนี้ แต่จะว่าไปนางผู้นี้ก็คับคล้ายคับคลาจะเหมือนสตรีนางนั้นที่ซ่งิเคยพึงใจ
"ขออภัยเชิญท่านคานตามสบายข้าคงต้องกลับจวนแล้ว"
ไม่มีเสียงตอบรับกลับมามีเพียงสายตาเ็าที่ส่งมาพร้อมกับลุกขึ้นเดินตามสตรีผู้นั้นไปทางกระโจมส่วนตัว
"เห็นหรือไม่ว่าซ่งิสนใจนางเพียงใจ"ชิงมู่หันมาเอ่ยกับอันฉือ
"ข้าขอตัว"
นางไม่อยากเอ่ยสิ่งใดกับชายผู้นี้ในเื่นี้เพราะเขามีแต่จะเหยียบย่ำซ้ำเดิมนาง
"ทำตัวหยิ่งยโสไปเถอะ ข้าจะรอดูวันที่เ้าถูกซ่งิเขี่ยทิ้ง"
ไม่มีสตรีนางใดในชนเผ่าที่ชิงมู่ผู้นี้อยากได้แล้วจะไม่ได้รวมถึงนางเชลยคนใหม่นางนั้นด้วย
146
