ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “เจ้ามีแผนแล้วหรือ?”

        อันที่จริง หลังจากหลงเทียนอวี้ได้ยินคำพูดของหลินเมิ้งหยาเขาวางแผนไว้ในใจเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

        ทว่า เขาอยากลองฟังแผนการของหลินเมิ้งหยาก่อน

        สตรีคนนี้หาได้เหมือนคนอื่นไม่นางมักมีแผนการแปลกประหลาดมากมายนับไม่ถ้วน

        กลยุทธ์บางอย่างเขาก็ไม่เคยรู้และไม่เคยเห็น

        อยากรู้เหลือเกินว่าสมองเล็กๆของนางยังมีข้อมูลอะไรที่เขาไม่รู้จักอีกบ้าง

        “ถึงอย่างไรก็คงต้องรบกวนท่านอ๋องกระจายข่าวลือว่าเจอตัวฆาตกรแล้วออกไปเพคะ”

        หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มมีเลศนัย รอยยิ้มเช่นนั้นทำให้หลงเทียนอวี้รู้สึกคันยุบยิบ

        ทุกครั้งที่นางยิ้มเช่นนี้ จะต้องมีคนซวย

        “ได้” หลงเทียนอวี้พยักหน้า ไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองเอ็นดูหญิงสาวคนนี้มากมายขนาดไหน

        “เช่นนั้นต้องขอบพระทัยท่านอ๋องมากเพคะพวกเรามารอลุ้นข่าวดีกันดีกว่า”

        รอยยิ้มของหลินเมิ้งหยาเจือไว้ซึ่งความเย็นชา

        เมื่อครู่นางพอจะรู้แล้วว่าทั้งไท่จื่อและฮ่องเต้หมิงล้วนรู้เรื่องการถูกข่มขืนของพี่เยว่ถิง

        มิเช่นนั้นเหตุใดพวกเขาจึงสงสัยนางซึ่งมีความแค้นกับหูลู่หนานก่อนเป็นคนแรก?

        ฮ่องเต้แห่งซีฟานตัวดี องค์ชายรัชทายาทแห่งต้าจิ้นตัวดี

        ในเมื่อเรื่องราวเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นคงต้องปล่อยไปตามน้ำถึงอย่างไรนางก็มั่นใจในแผนการของตนเอง

        ตกลงโลกใบนี้ยังมีคำว่ายุติธรรมอยู่หรือไม่?

        ในเมื่อเรื่องราวเป็นไปแบบนี้แล้วเช่นนั้นอย่าหาว่านางใจร้ายเลยแล้วกัน

        หลินเมิ้งหยาดำดิ่งในความคิดของตนเองนางมองไม่เห็นสายตาอ่อนโยนของชายหนุ่มตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

        ทั้งสองแอบกลับไปยังกระโจมของจวนอวี้ โดยที่ไม่มีใครทันสังเกต

        หลงเทียนอวี้ยืนอยู่ด้านนอกมองดูหลินเมิ้งหยาแหวกผ้าม่านและหายไปจากแนวสายตา

        สีหน้าอ่อนโยนเสมือนสายน้ำไหลพลันหายไป

        ใบหน้าของเขากลับมาเย็นชาดังเดิม ก่อนหมุนตัว สาวเท้ายาวๆออกจากกระโจม

        ดูเหมือนเขาที่มักแสดงท่าทีสงบนิ่งเสมอจะทำให้ไท่จื่อคิดว่าเขาเป็นคนที่สามารถรังแกได้ง่ายๆ

        “หลินขุ๋ยสั่งให้คนของเรากระจายข่าวว่าจับตัวคนร้ายที่ทำร้ายหูลู่หนานได้แล้ว”

        แผนการของหลินเมิ้งหยาล้ำเลิศ แต่ถ้าอยากจะทำให้คนพวกนี้เผยไต๋ออกมาเช่นนั้นคงต้องใช้ไม้แข็งดูสักหน่อย

        “พ่ะย่ะค่ะ”

        หลินขุ๋ยไปจัดการงานของตนเอง หลงเทียนอวี้กลับไปยังที่พักของหลงชิงหาน

        ทันทีที่เดินผ่านประตูเข้ามาเขาได้เห็นหลงชิงหานนอนเหยียดกายอยู่บนเตียงกลิ่นเหล้าที่คละคลุ้งกลางอากาศทำให้คิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดเข้าหากัน

        ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กนี่ไปกินเหล้าจากที่ใดมาท่าทางของเขาจึงเละเทะเช่นนี้

        “พี่สาม? เป็นอะไรไป? ถูกพี่สะใภ้ไล่ออกมาอีกแล้วหรือ?”

        หลงชิงหานหัวเราะ ราวกับว่าตั้งแต่ที่พี่สามได้รู้จักกับพี่สะใภ้พี่สามมักถูกขู่เข็ญเสมอ

        หลงเทียนอวี้ไม่สนใจเขา นั่งลงบนเก้าอี้พลางอ่านเอกสาร

        “แต่พี่สาม พี่จะจัดการเรื่องของเยว่ถิงอย่างไร?”

        เริ่มสร่างเมา หลงชิงหานมองดูชายตรงหน้าดวงตากลับมาแจ่มแจ้งชัดเจนดังเดิม

        “เรื่องของเยว่ถิงถูกวางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้วเป้าหมายมิใช่เพียงสกุลเยว่ แต่ยังบีบข้าให้เข้ามาร่วมรับผิดชอบอีกด้วย”

        สกุลหลินเชื่อมความสัมพันธ์กับจวนอวี้

        หนึ่งร่วงทุกคนล่ม หนึ่งรุ่งโรจน์ทุกคนรุ่งเรือง

        ดังนั้น หลงเทียนอวี้จึงคิดอยากต่อสู้กับไท่จื่อ

        “ท่านไม่คิดว่ามันคือแผนการของฮองเฮาอย่างนั้นหรือ?”

        ไท่จื่อยังอ่อนหัด คนที่น่ากลัวที่สุดคือสตรีที่กุมอำนาจของวังหลวงคนนั้นต่างหาก

        ฮองเฮาได้กุมอำนาจสูงสุดเอาไว้ในมืออีกทั้งนางยังมาจากตระกูลของชนชั้นสูงความสามารถในการควบคุมผู้อื่นจึงมากมายเกินกว่าที่พวกเขาจะคาดถึง

        หลงเทียนอวี้กลับส่ายหน้า ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

        “เรื่องนี้น่าจะเป็นแผนการของไท่จื่อและองค์ชายรองเพียงสองคนหากฮองเฮารู้ ไท่จื่อต้องถูกตำหนิอย่างแน่นอน”

        ตลอดหลายปีมานี้ แม้พวกเขาจะต้องอยู่บนความหวาดระแวง แต่ไท่จื่อเองก็หาได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย

        ฮองเฮายังคงแผ่ขยายอำนาจ นางคิดเพียงว่าไท่จื่ออายุยังน้อยคิดได้ไม่รอบคอบ ดังนั้นจึงกุมอำนาจของไท่จื่อเอาไว้

        ทว่า เหตุการณ์ในครั้งนี้ ไท่จื่อลงมือทำเพราะอยากพิสูจน์ตัวเอง

        จะไม่พูดไม่ได้ว่า นี่อาจเป็นโอกาสที่สวรรค์ประทานให้กับพวกเขา

        “จะว่าไปแล้วก็จริง ผู้หญิงคนนั้นวางกลอุบายได้อย่างเหนือชั้นไม่มีทางเลยที่จะปล่อยให้เกิดความผิดพลาด”

        หลงชิงหานหัวเราะเสียงเบา แต่ถึงกระนั้นก็แสดงให้เห็นถึงความไม่ประสงค์ดี

        “หากมีใครสักคนทูลฮองเฮาเรื่องนี้แล้วละก็เกรงว่าไท่จื่อคงจะโดนด่าจนแทบกระอักเลือดเลยทีเดียวเชียว”

        เมื่อเทียบกับพวกนักต้มตุ๋นแล้ว พวกเขาฉลาดกว่ามากอีกทั้งยังลงมือโดยไร้ความปรานี

        “หากเป็นเช่นนั้นเขาคงไม่มีเวลาร่วมมือทำแผนชั่วกับฮ่องเต้หมิงอย่างแน่นอน”

        หลงเทียนอวี้เอ่ยออกมาสั้นๆราวกับว่าเรื่องของคนเหล่านั้นมิได้เกี่ยวข้องกับตนเองเลยแม้แต่น้อย

        เสียงซุบซิบนินทายังคงดังอย่างต่อเนื่องตลอดทั้งวัน ช่วงบ่ายหลินเมิ้งหยาขังตัวเองไว้ในกระโจมไม่ยอมออกไปไหน

        กำหนดการกลับเมืองหลวงถูกเลื่อนออกไป

        สายตาของทุกคนกำลังจับจ้องดูการเคลื่อนไหวของหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้

        รอดูว่าพวกเขาจะจับตัวคนร้ายได้เช่นไร

        “ยังไม่ดีขึ้นอีกหรือ?”

        คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นสายตาอันเปี่ยมไปด้วยความกังวลจ้องมองทางหมอหลวง

        “ทูลพระชายา คุณหนูเยว่มีอาการป่วยทางใจ ไม่มียาอันใดสามารถรักษาให้หายได้พ่ะย่ะค่ะ”

        หมอหลวงมองหลินเมิ้งหยาด้วยท่าทางลำบากใจไม่มีใครรู้เลยว่าความสัมพันธ์ของคุณหนูสกุลเยว่และพระชายาอวี้จะดีมากถึงเพียงนี้

        หากรักษาให้หายก็คงมิเป็นไร แต่ถ้ารักษาไม่หายเกรงว่าจะต้องโทษจากพระชายาอวี้อย่างแน่นอน

        “ป่วยทางใจ?”

        หลังจากวันที่ได้สนทนากับตนเองเยว่ถิงยังคงหลับและไม่ฟื้นขึ้นมาอีก

        ไม่ว่านางและเยว่ฉีจะร้องเรียกเยว่ถิงดังสักเพียงไหนแต่นางก็ไม่ตื่น

        เวลาเพียงสองวัน เยว่ถิงกลับซีดเซียวลงมาก

        มองดูใบหน้าขาวซีดบนเตียง แม้แต่ลมหายใจยังอ่อนแรงแม้หลินเมิ้งหยาจะร้อนใจ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

        “พี่สาว ต่อให้ท่านร้อนใจไปก็ไม่มีความหมาย พักสักหน่อยเถิดกินอะไรสักเล็กน้อย หากท่านเองก็เจ็บป่วยไปด้วยแล้วใครจะดูแลพี่เยว่ถิงเล่า?”

        หลินจงอวี้มองดูพี่สาวสายตาเป็นกังวลจ้องมองหลินเมิ้งหยาที่ดูแลเยว่ถิงโดยมิห่างแม้แต่เพียงก้าวเดียวหากเป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าร่างกายจะต้องรับไม่ไหวอย่างแน่นอน

        “ใช่แล้วเจ้าค่ะนายหญิง ท่านเป็นเสมือนหัวใจของพวกเราหากท่านเป็นอะไรไปขึ้นมา พวกเราจะทำอย่างไร?”

        ทั้งที่มาที่นี่กันด้วยความเบิกบานสำราญใจ แต่อยู่ๆเหตุการณ์กลับพลิกผันราวกับฟ้าและเหว

        นับตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องขึ้นกับเยว่ถิงสาวใช้ทั้งสี่สัมผัสได้ถึงบรรยากาศขุ่นมัว ใบหน้าไร้ซึ่งรอยยิ้ม สภาพจิตใจหดหู่ไม่แจ่มใส

        อาเสวี่ยนอนลงแนบเท้าของหลินเมิ้งหยา ดวงตาสดใสร่าเริงมันไม่ยอมหนีห่างจากหลินเมิ้งหยาแม้แต่เพียงก้าวเดียว

        มองดูใบหน้าเสมือนคนกำลังร้องไห้ของทุกคนหลินเมิ้งหยารู้สึกว่าตนเองไม่สามารถปล่อยปละตัวเองให้เป็นเช่นนี้ต่อไปได้

        “พี่หลิน ข้ารู้ว่าท่านเป็นห่วงพี่สาวของข้า” เยว่ฉีปาดน้ำตาทว่ากลับฝืนยิ้มออกมา

        “ฉีเอ๋อร์รู้ว่าพี่หลินกำลังหาวิธีแก้แค้นให้กับพี่สาวของข้าแต่ท่านเองก็ต้องดูแลสุขภาพของท่านด้วย”

        หลายวันมานี้ เยว่ฉีเองก็มาอยู่ด้วยกันกับหลินเมิ้งหยาที่นี่

        ฮูหยินเยว่ส่งคนมาเชิญนางกลับทว่าป๋ายซ่าวไล่ตะเพิดคนเหล่านั้นกลับไปหมดแล้ว

        ต่อมา ได้ยินมาว่าท่านลุงเยว่ระเบิดอารมณ์รุนแรงด่าว่าฮูหยินเยว่อย่างไม่ไว้หน้า ดังนั้นฮูหยินเยว่จึงสงบลง

        “อือ ข้ารับรู้ได้ถึงความหวังดีของพวกเจ้า พวกเจ้าวางใจเถิดข้าจะไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนี้อีกต่อไปแล้ว”

        หลินเมิ้งหยาปกปิดความเจ็บปวดเอาไว้ในใจใบหน้าเผยให้เห็นความอ่อนโยน

        ตอนนี้ยังมิใช่เวลาเสียใจ

        หูลู่หนานกลายเป็นอัมพาตไปแล้วแต่ยังมีเสืออีกหลายตัวให้นางต้องจัดการ

        “ฉีเอ๋อร์ ไปหาพ่อเจ้ากับข้าเถิด”

        ป๋ายจีสวมเครื่องประดับหยกบนศีรษะของหลินเมิ้งหยาก่อนจะจัดแต่งเสื้อผ้าของนางให้ดี ดังนั้นในสายตาของผู้อื่น นางจึงยังคงเป็นชายาอวี้ผู้มิกลัวเกรงฮ่องเต้หมิงและไท่จื่อ

        พาเยว่ฉีเดินออกจากที่พักระหว่างทางได้ยินเสียงกระซิบกระซาบไม่น้อย

        ได้ยินคำพูดว่าร้ายพี่สาวของตนเองจากคนเหล่านั้น ใบหน้าเรียวเล็กขาวนวลของเยว่ฉีพลันซีดเผือด

        มือเล็กเย็นยะเยือกทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นแต่กลับถูกความอบอุ่นบางอย่างโอบกอดไว้

        “พี่หลิน ข้า...” เงยหน้าขึ้น ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ซึ่งกำลังเปียกชื้นเงยขึ้นประสบกับแววตาอ่อนโยนอบอุ่นของหลินเมิ้งหยา

        อยู่ๆ นางก็เข้าใจความหมายในแววตาของหลินเมิ้งหยามันคือแววตาที่ฝืนแสดงความเข้มแข็งออกมาและเก็บซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ในหัวใจ

        “ฉีเอ๋อร์ พี่เยว่ถิงถูกทำร้ายตอนนี้เจ้าเป็นความหวังของสกุลเยว่แล้ว อย่าให้ใครได้เห็นความอ่อนแอของเจ้า”

        นอกจากเยว่ฉี ทุกคนในสกุลเยว่ล้วนคิดว่าเยว่ถิงคือความอับอาย

        แม้แต่ฮูหยินเยว่ยังวางแผนทำร้ายลูกสาวของตนเองได้ดังนั้นมีเพียงเยว่ฉีเท่านั้นที่จะสามารถปกป้องดูแลเยว่ถิงได้

        “ข้า? ข้าจะแทนที่พี่สาวได้อย่างไร? พี่สาวต่างหากที่เป็นเสมือนแสงสว่างแห่งสกุลเยว่”

        นางก้มหน้าลง หยาดน้ำตารินไหลอีกครั้ง

        ตอนเยว่ถิงอายุสิบสาม ทุกคนในเมืองหลวงล้วนรู้จักชื่อเสียงเรียงนามของนางทั้งเรื่องความสวยงามและสติปัญญา

        ในสายตาของเยว่ฉีพี่สาวเปรียบเสมือนนางฟ้าบนสวรรค์ที่มีเพียงหนึ่งเดียวในโลก

        ทว่าตอนนี้นางฟ้าองค์นั้นถูกทำร้าย โลกของนางเองก็ย่อยยับตามไปด้วย

        “เจ้าเป็นน้องสาวแท้ๆ ของพี่เยว่ถิงเพราะฉะนั้นเจ้าเองก็เป็นเหมือนพี่เยว่ถิงเช่นเดียวกัน”

        สกุลเยว่มีทายาทเพียงพวกนางสองพี่น้อง แม้ภรรยาอนุจะมีลูกชายแต่ถึงกระนั้นก็มิได้รับการยอมรับจากสกุลเยว่

        แต่เพราะเยว่ฉีอายุยังน้อย ดังนั้นนางจึงยังไม่เข้าใจเรื่องนี้

        มองดูกระโจมสกุลเยว่ที่อยู่ไม่ไกล แต่หลินเมิ้งหยาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงแรงกดดันที่ส่งออกมา

        “รบกวนแจ้งท่านลุงเยว่หน่อยว่าชายาอวี้มาขอพบ”

        ทาสรับใช้ของสกุลเยว่ล้วนจงรักภักดีต่อเยว่ถิงดังนั้นพวกนางจึงรู้สึกตื้นตันในสิ่งที่หลินเมิ้งหยาทำ

        ทาสที่อยู่เฝ้าหน้ากระโจมรีบเข้าไปแจ้ง ไม่นานก็กลับออกมา

        “เชิญพระชายาอวี้และคุณหนูรองเจ้าค่ะ”

        ถวายคำนับอย่างมีมารยาท หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงจูงมือเยว่ฉีเข้าไปในกระโจม