มนต์ดำ อาถรรพ์ อารมณ์ (ฉบับเซ็นเซอร์)

…………………….

ซิ้มวิตกสุดๆ เพราะรู้ว่าเพื่อนสาวกำลังตกอยู่ในอันตราย จึงหันไปหาคู่ขาหนุ่มวัยเด็กกว่า พร้อมออกคำสั่ง

“นายคิดใกล้ถึง สน.รึยัง ขับเร็วๆหน่อยได้มั้ย ”

“ใกล้แล้วครับ อีกไม่กี่นาทีก็ถึงแล้ว ” คู่ขาหนุ่มนามว่า “คิด” ก็เร่งร้อน”ไม่แพ้กัน ด้วยรู้ดีว่าศรีสมรเสี่ยงเพียงใด ดวงตาจ้องมองท้องถนนที่อุดมไปด้วยรถยนต์หลากสีสัน

ไม่นาน ทั้งสองก็ถึงจุดหมาย โดยซิ้มจะลงไปก่อน เพื่อติดต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจให้ไวขึ้น ส่วนคิดรีบหาที่จอดรถ ก่อนจะตามมาสมทบ

………………………

ใน สน.เต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย เพราะตอนนี้แทบจะร้างราผู้คน ด้วยทยอยกันไปหาอาหารกลางวันกิน เหลือเพียงจ่าสูงวัยร่างเล็กที่ตัดผมสั้นเกรียน ผิวดำแดง จมูกงองุ้ม หน้าตาดูมึนเมาตลอดเวลา และบัดนี้ เขาคนนั้นก็กำลังนั่งสัปหงกอยู่บนโต๊ะประจำตำแหน่ง วินาทีต่อมา โสตประสาทก็แว่วเสียงเรียกแหลมสูงของหญิงสาว

“ขอโทษค่ะ มีใครอยู่มั้ยคะ”

เสียงนั้นมีพลังมากมายจนทำให้จ่าสูงวัยหลุดจากภวังค์ เขาเลยสบถเบาๆ ด้วยความหงุดหงิด

“ชิ….ใครฟะมาทำลายฝันของกู รู้มั้ย อีกนิดเดียว ข้าก็จะได้แอ้มนังหนูคนนั้นแล้ว ”

จากรายละเอียดในคำก่นด่า ก็พอจะรู้ว่าจ่าสูงวัยฝันถึงอะไร แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ควรสนใจ เพราะเมื่อหันไปเห็นเจ้าของเสียง เขาก็ลืมเลือนอารมณ์ร้ายโดยสิ้นเชิง

“ โอ้ว….ว้าว….นี่มัน…..”

เหตุที่จ่าสูงวัยแปรเปลี่ยนเป็นเช่นนั้น เพราะบุคคลที่มาเยือนก็คือ…..หมวยสาววัยสามสิบต้นๆ ผู้มีเรือนร่างอวบอัด ช่วงบนสวมเสื้อยืดรัดรูป แถมเอวลอยอีกต่างหาก ทำให้เห็นหน้าท้องแบนราบและเอวคอดกิ่ว ส่วนช่วงล่างสวมกระโปรงยีนส์ที่สั้นเสมอหู เผยให้เห็นโคนขาอ่อนขาวนวลได้อย่างชัดเจน เมื่อนำมาประกอบกับริมฝีปากอวบอิ่ม และใบหน้าแนวลูกจีนซึ่งดูยั่วยวน ยิ่งทำให้เจ้าหล่อนใกล้เคียงดารา AV ที่พวกไอ้ยุ่นชอบโปรโมท

จ่าสูงวัยเหม่อมองหมวยสาวเนิ่นนาน ดวงตาแลเคลิ้มฝัน สมองจินตนาการไปถึงไหนต่อไหน (ถึงไหนกันนะ)แต่เพ้อได้แผล็บเดียว ก็ต้องกลับคืนสู่โลกแห่งความจริง

“คุณตำรวจคะ ได้ยินที่ดิชั้นพูดมั้ยคะ ”

“ เอ๊ะ! ครับ ว่าไงครับ” จ่าสูงวัยรีบรับคำ ก่อนจะพยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ

หมวยสาวนางนั้นทำหน้าเซ็งๆ สองมือยกขึ้นกอดอก ทำให้บีบสองเต้าเต่งตูมให้ดูโดดเด่นยิ่งกว่าเดิม ดวงตาของจ่าสูงวัยเลยถลนขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

“โอ้ว….ทำไมมหึมาแบบนั้น ”

เหมือนหมวยสาวจะรู้ว่าตำรวจสูงวัยเพ่งมองสิ่งใด จึงตวาดแว๊ดใส่ตรงๆตามนิสัย เพื่อเรียกสติ

“คุณตำรวจคะ เลิกมองนม แล้วรับแจ้งความได้มั้ย เพราะเพื่อนหนูกำลังตกอยู่ในอันตราย ”

“ เอ๊ะ! ได้ครับ โอเค….ระ…เรื่องเป็นมายังไง ” ตำรวจสูงวัยชะงักนิดนึง ก่อนกลับมาทำงานของตัวเอง

“เรื่องเป็นอย่างงี้ หนูชื่อ…..ซิ้ม เป็นเพื่อนของเศรษฐินีประจำเมืองที่ชื่อ…หมอน……บลา บลา บลา ” และนี่คือวาจาตั้งต้นของหมวยสาวคนนี้ ก่อนจะเริ่มสาธยายถึงเหตุการณ์ที่เป็นไป

จ่าสูงวัยรับฟังอย่างตั้งใจ และด้วยความที่เป็นตำรวจมาหลายปี จึงจับประเด็นได้อย่างรวดเร็ว ทว่าก็มีบางสิ่งคอยรบกวนจิตใจตลอด ทำให้เขาว่อกแว่กเป็นระยะ นั่นก็คือร่องอกขาวผ่องที่ลอดปกเสื้อ ในยามที่เจ้าหล่อนเผลอก้มตัว

แน่นอนว่าหมวยสาวเองก็พอจะรู้เจตนาซ่อนเร้นเช่นกัน แต่เธอไม่สนใจ เพราะต้องการถ่ายทอดเหตุการณ์ร้ายให้อีกฝ่ายเข้าใจ จะได้รีบไปช่วยเพื่อนของตนโดยไว

“เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ ดังนั้นคุณจ่ารีบยกกำลังไปช่วยเพื่อนของหนูเดี๋ยวนี้ ” ซิ้มสรุป พร้อมร้องเร่งแกมออกคำสั่ง ทว่าตำรวจเฒ่ากลับเอนกายด้วยท่าทางไม่รีบร้อน

“อืม….เท่าที่คุณผู้หญิงเล่ามา มันก็ดูฉุกเฉินพอสมควร แต่ว่า……”

“แต่ว่าอะไรคะ…..” ซิ้มสวนทันควัน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน สีหน้าบ่งบอกว่า…โกรธเกรี้ยว ทว่าจ่าสูงวัยตอบกลับด้วยกิริยาที่ดูเนือยๆ

“แต่…มันยังดูไม่ชัดเจนในแง่ของหลักฐาน เพราะมีอยู่บ่อยครั้งที่เราได้พบกับพวกโรคจิตที่คอยปั้นเรื่อง ทำให้เสียเวลา ”

“คุณจ่าก็เลยคิดว่าหนูเป็น….คนแบบนั้น ” ซิ้มขึ้นเสียงสูงกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัว จนจ่าสูงวัยเริ่มสงสัยว่า…..เจ้าหล่อนจะทำลายเเก้วหูของผู้อื่นได้มากกว่านี้มั้ย และพอตั้งหลักได้ เขาก็แถลงไข

“ประมาณนั้นแหละครับ ”

ใบหน้าขาวใสของซิ้มแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ อันฟ้องถึงความอดทนที่ใกล้ถึงขีดจำกัด แต่เพื่อให้งานราบรื่น เจ้าหล่อนก็พยายามทำใจให้เย็นลง

“ฟู่….แล้วหนูต้องทำยังไง คุณจ่าถึงจะเชื่อ และยอมไปช่วยเพื่อนของหนู ”

“อืม…….” จ่าสูงวัยทำท่าขบคิดนิดนึง ก่อนจะ….ตอบกลับ

“ก็ต้องสอบสวนหาความจริงกันก่อน ”

…………………………

ในห้องสอบสวนนั้นทั้งแคบและอึดอัด มีเพียงโต๊ะ เก้าอี้สองตัววางอยู่ตรงกึ่งกลาง ตัวนึงก็มีหมวยสาวนามว่า “ซิ้ม” จับจองอยู่ แน่นอนว่าหน้าตาของเธอดูเซ็งเลยทีเดียว เพราะไม่คิดว่าการแจ้งความธรรมดา จะเสียเวลาขนาดนี้

“นี่ก็ผ่านมาตั้งสิบนาทีแล้ว ชั้นมัวแต่ทำอะไรอยู่นะ เพราะนังหมอนกำลังจะโดนรุมโทรมอยู่รอมร่อ เดี๋ยวก็ไปช่วยไม่ทันกันพอดี ”

“ แอ๊ด……..”

หลังจากซิ้มเครียดได้ไม่นาน ประตูห้องสอบสวนก็เปิดออก พร้อมกับจ่าสูงวัยที่ก้าวเข้ามา แล้วยื่นมือไปปิดกล้องวงจรปิดเล็กจิ๋วที่แขวนติดผนัง

การกระทำดังกล่าว สร้างความประหลาดใจแก่หมวยสาวมิใช่น้อย ตำรวจวัยเก๋าจะปิดกล้องไปทำไม หรือว่าการสอบสวนครั้งนี้จะเป็นความลับ แต่สงสัยได้ไม่นาน จ่าเฒ่าก็ดึงความสนใจไปที่ตัวเอง ด้วยการขยับมานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

สองดวงตาสบกัน โดยไร้คำพูดใดๆ ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด และพอซิ้มทำท่าจะเปิดปาก จ่าสูงวัยก็ชิงกล่าว

“ ผม…..ได้ไปตรวจสอบประวัติของคุณมาแล้ว ”

จ่าสูงวัยกล่าวไว้แค่นั้น ก่อนทิ้งให้ซิ้มจมอยู่ในความเงียบอีกครั้ง และพอเธอจะถามว่า…..แล้วยังไงต่อ ตำรวจวัยดึกก็บรรยายต่อ

“พบว่า….มีความผิดติดตัวหลายคดี ทั้งจ้างวานฆ่า ค้ามนุษย์และ….ขายยาเสพติด ”

คำตอบนั้นทำให้ซิ้มนิ่งอึ้งอยู่พักใหญ่ ก่อนจะโวยดังในเวลาต่อมา

“ตายแล้ว ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ หนูเป็นคนที่ไม่เคยแม้แต่สูบบุหรี่ อย่างเก่งก็แค่ตอแหล เที่ยวอ่อยผู้ชาย หรือไม่ก็แย่งผัวชาวบ้านเป็นครั้งคราวเท่านั้นเอง ”

ดูเหมือนคำแก้ตัวจะไร้ผล เพราะตำรวจสูงวัยดูไม่เชื่อถือซักนิดเดียว แถมยังโยนบางสิ่งลงบนโต๊ะอีกต่างหาก พอซิ้มมองดูให้ดี จึงพบว่ามันเป็นแฟ้มขนาดกะทัดรัด

“ นี่มัน…..” ซิ้มก้มลงมอง ก่อนจะเปิดมันดู ทำให้เจ้าหล่อนตกตะลึง

“ ว้าย…..เป็นไปไม่ได้ ”

สิ่งที่เรียกเสียงกรีดร้องของหมวยสาวก็คือ…..รายละเอียดที่ระบุในแฟ้มนั้น ซึ่งเป็นประวัติโดยสังเขป แถมด้วยรูปถ่ายหน้าตรงของตัวเธอเอง และเมื่อพลิกดูหน้าถัดไป ก็พบกับความผิดต่างๆนาๆนับสิบกระทง

“บ้าไปแล้ว นี่มันไม่จริงใช่มั้ย ชั้นไม่เคยทำเรื่องแบบนี้” หมวยสาวรีบลุกขึ้นยืน แต่ก่อนจะได้ออกฤทธิ์ออกเดช จ่าสูงวัยก็รีบกระชากลูกโม่ประจำกายขึ้นมาจ่อ พร้อมออกคำสั่งเสียงเข้ม

“หยุดเลย อย่าขยับ นังสารเลว เอามือวางบนโต๊ะ เดี๋ยวนี้….”

“เอ๊ะ! ดะ…เดี๋ยวก่อนสิคะ ทะ…ทำไมพี่จ่าถึงคุกคามแบบนั้น นะ…หนูทำอะไรผิด ” หมวยสาวรีบยกสองมือขึ้นสูง เป็นเชิงยอมแพ้ ก่อนจะกล่าวเสียงอ่อย ซึ่งไม่แปลก เพราะถ้าใครถูกจ่อด้วยอาวุธร้ายถึงตาย ย่อมต้องอ่อนท่าทีลงล้านเปอร์เซ็นต์

“จะไม่ให้กูระวังได้ยังไง ก็มึงเป็นอาชญากรตัวเอ้ขนาดนี้ ” จ่าสูงวัยคำรามลั่น ท่าทีสุภาพอ่อนน้อมเมื่อครู่นี้สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทำให้หมวยสาวเริ่มตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว และยอมปฎิบัติตามแต่โดยดี ปากก็อ้อนวอนไม่ขาด

“ยะ….อย่าทำหนูเลย นะ…หนูไม่ใช่คนร้ายอย่างที่พี่คิด ”

“จะเป็นคนร้ายหรือไม่ อีกเดี๋ยวก็รู้ ก้มตัวลงไป แล้วถ่างขาออก ” จ่าสูงวัยยังคงเข้มต่อ น้ำเสียงแลแข็งกร้าว ทำให้หมวยสาวตกใจ

ในกิริยาที่ดูเคร่งเครียด จ่าสูงวัยแอบซ่อนยิ้มเอาไว้ เขารู้อยู่แล้วว่าน้องหมวยคนนี้เป็นหญิงสาวธรมดาที่ไม่มีประวัติแม้แต่การออกใบสั่ง แต่สาเหตุที่ปรากฏความผิดฉกรรจ์ในแฟ้ม เป็นเพราะตำรวจวัยดึกเมคขึ้นมาทั้งนั้น

“หึ หึ หึ หลอกง่ายจริงนะ แค่กูปริ้นรูปถ่ายมึงจากบันทึกประวัติ จากนั้นก็ใส่ลงไปในแฟ้มคดีอุจฉกรรจ์ของนักโทษคนนึง ก็เชื่อเเล้ว เสร็จกูแน่ นังหนู ” ตำรวจสูงวัยหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะจ้องมองบั้นท้ายดินระเบิดที่สะบัดไปมาในกระโปรงยีนส์สั้นรัดรูป และพอชื่นชมจนสมใจ เขาก็ขยับเข้ามาประชิดแผ่นหลัง มือซ้ายที่ว่าง เลื่อนมากุมเอวบาง

“อย่าดิ้นนะ นังแม่ค้าขายยา ไม่งั้นโดนวิสามัญด้วยลูกโม่กระบอกนี้แน่ รีบถ่างขาให้กว้างกว่านี้”

“อ่า….ค่ะ…” หมวยสาวสะดุ้งเล็กน้อย ในใจนึกขยะแขยงที่ถูกคนแปลกหน้าสัมผัสกาย แต่เพราะความกลัวตาย จึงไม่กล้าโต้แย้งใดๆ

“ ดีมาก...อยู่นิ่งๆแบบนั้นแหละ ” เสียงทุ้มต่ำของจ่าสูงวัยดังช้าๆที่ข้างหู กลิ่นสาบเหงื่ออบอวลจนเธอแทบอาเจียน แต่ร่างกายกลับแข็งเกร็ง ราวกับถูกสะกด และในตอนนั้นเอง หมวยสาวก็รู้ว่า…..บางครั้ง ความเงียบงันก็น่ากลัวกว่ากระสุนปืน