ท่ามกลางกลิ่นอับของน้ำมันเครื่องและเศษเหล็กในอู่ซ่อมรถซอมซ่อ นนทพัทธ์ยืนมองเพื่อนสนิทอย่างเก่งที่กำลังง่วนอยู่กับการงัดยางรถมอเตอร์ไซค์ด้วยท่าทางทุลักทุเล นนท์แค่นยิ้มที่มุมปาก ในมือของเขายังคงกำนาฬิกาพกโบราณไว้แน่น ความรู้สึกของการเป็ผู้อยู่เหนือโลกมันช่างหอมหวานจนเขายากจะถอนตัว แม้ว่าตอนนี้ความร้อนรุ่มราวกับถูกไฟนรกแผดเผาจะลามเลียจากข้อมือซ้ายขึ้นมาถึงหัวไหล่แล้วก็ตาม
"เฮ้ย นนท์... แกไปเอาเงินพวกนี้มาจากไหนวะ?" เก่งถามพลางปาดเหงื่อ สายตาที่มองปึกธนบัตรบนโต๊ะเต็มไปด้วยความหวาดระแวงมากกว่าดีใจ "แขนแกด้วย... มันดูเหมือน... เหมือนคนตายเข้าไปทุกทีแล้วนะเพื่อน"
"เลิกพล่ามแล้วเอาเงินไปซะเก่ง" นนท์กัดฟันกรอด แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยอำนาจที่มองไม่เห็น "ฉันจะทำให้แกสบาย... โลกนี้มันเป็ของคนที่มีพลังเท่านั้น"
นนท์หันหลังเดินออกมาจากอู่ เขาไม่อยากให้เพื่อนเห็นรอยร้าวบนิัที่เริ่มเปลี่ยนเป็สีเทาซืดสลับดำหม่น ลมหายใจของเขาเริ่มมีกลิ่นจางๆ ของเนื้อที่เน่าเปื่อย ทันใดนั้น สัญชาตญาณบางอย่างก็เตือนให้เขารู้สึกว่าถูกจับจ้อง เขาเหลียวไปมองทางหน้าปากซอยสลัม เห็นเงาร่างระหงในชุดหนังสีดำรัดรูปซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืดหลังกองถังขยะ
เอเวอลีน... หญิงสาวผู้รับใช้เวน เธอกำลังใช้กล้องส่องทางไกลความร้อนบันทึกทุกการเคลื่อนไหวของเขา
"หนูกลัวแมว หรือแมวจะเล่นกับหนูดีล่ะ?" นนท์พึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เขาล้วงนาฬิกาออกมาแล้วกดปุ่มทันที
*กริ๊ก!*
โลกทั้งใบหยุดนิ่งในเสี้ยววินาที ฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศหยุดกึกราวกับถูกแช่แข็ง นนท์เดินทอดน่องเข้าไปหาเอเวอลีนอย่างเชื่องช้า เขามองดูร่างที่หยุดนิ่งในท่ากึ่งหมอบกึ่งคลาน ใบหน้าที่สวยคมเข้มของเธอถูกแช่แข็งไว้ในอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเ็า
เขายื่นมือไปลูบไล้ไปตามแนวส่วนโค้งของสะโพกที่ถูกห่อหุ้มด้วยชุดหนังรัดรึง "มาสอดแนมงั้นเหรอ... ต้องถูกลงโทษหน่อยมั้ง"
นนท์ตัดสินใจทำในสิ่งที่ปีศาจในกายเรียกร้อง เขาััที่นาฬิกาอีกครั้งเพื่อสร้าง "เขตแดนพิเศษ" ที่อนุญาตให้เอเวอลีนรับรู้ความรู้สึกได้แต่ขยับร่างกายไม่ได้ตามใจชอบ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอเบิกกว้างขึ้นด้วยความใเมื่อเห็นนนท์มายืนอยู่ตรงหน้าในชั่วพริบตา
"อื้อออ!" เธอพยายามจะกรีดร้อง แต่ลำคอมีเพียงเสียงครางเบาๆ นนท์ไม่รอช้า เขาซุกไซ้ใบหน้าลงไปที่ซอกคอขาวเนียนของเธอ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ กระตุ้นอารมณ์ดิบในตัวเขาให้พลุ่งพล่าน มือหยาบกร้านของเขาฉีกทึ้งชุดหนังด้านหน้าจนซิปหลุดลุ่ย เผยให้เห็นปทุมถันคู่สวยที่อัดแน่นอยู่ในบราลูกไม้สีดำสนิท
"ซี๊ดดด... สวยกว่าที่คิดซะอีกนะ เอเวอลีน" นนท์พึมพำพลางใช้นิ้วบี้ขยี้ปลายยอดอกที่ชูชันผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนเธอต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่านที่จู่โจมโดยไม่ตั้งตัว
เขาปลดอาวุธทุกอย่างของเธอทิ้งไป ก่อนจะผลักร่างระหงพิงเข้ากับผนังตึกเก่าๆ นนท์จัดแจงถอดกางเกงหนังของเธอลงมาจนกองที่ข้อเท้า เผยให้เห็นเรียวขาเสลาและเนินเนื้อโหนกนูนที่มีเพียงชั้นในตัวจิ๋วปกปิดไว้ เขาไม่รอช้าที่จะกระชากมันทิ้งจนขาดวิ่น
"อ๊าาา... นนท์... หยุดนะ..." เอเวอลีนครางเสียงพร่า ร่างกายของเธอเริ่มสั่นระริก ลมหายใจกระชั้นถี่เมื่อนิ้วเรียวของชายหนุ่มสอดแทรกเข้าไปในใจกลางดอกไม้ที่กำลังเปียกชื้น
*แจ๊ะ... แจ๊ะ...*
"ปากบอกให้หยุด แต่ข้างล่างของเธอมันต้อนรับฉันดีจังนะ" นนท์แสยะยิ้ม เขาควักแก่นกายที่ขยายตัวจนเขื่องเข้มและร้อนผ่าวออกมา มันปูดโปนด้วยเส้นเืและมีไอร้อนแผ่ออกมาอย่างน่ากลัว เขาจัดการอุ้มร่างของเอเวอลีนขึ้นมาให้ขาของเธอเกี่ยวรัดเอวเขาไว้แน่น ก่อนจะกดแทรกความยิ่งใหญ่เข้าสู่ความคับแน่นอย่างรุนแรง
*สวบ!*
"อ๊าาาาาาาาาาา! จุก... ฉันจุก... ฮึก..." เอเวอลีนแหงนหน้าขึ้นฟ้า ดวงตาเริ่ลอยด้วยความซ่านสยิวที่มาพร้อมความเ็ป นนท์ไม่ยอมให้เธอพัก เขาเริ่มขยับสะโพกกระแทกกระทั้นเข้าใส่ไม่ยั้งแรง
*พั่บ! พั่บ! พั่บ! ตับ! ตับ!*
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องอยู่ในตรอกที่เวลาถูกหยุดไว้ นนท์บดจูบเธออย่างป่าเถื่อน ลิ้นร้อนพัวพันกันจนน้ำลายใสไหลย้อยที่มุมปาก เขาพลิกตัวเธอให้หันหน้าเข้าหาผนังในท่าคลานเข่า (Doggy Style) แล้วโถมความใคร่เข้าใส่จากด้านหลังอย่างบ้าคลั่ง
*พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ!*
"อ๊ะ อ๊ะ อ๊าาาา! แรงอีก... ซี๊ดดดด... นนท์... มันลึกมาก... อื้อออ!" เอเวอลีนส่ายร่อนสะโพกรับแรงกระแทกอย่างลืมตัว ร่างกายของเธอทรยศต่ออุดมการณ์ของเวนโดยสิ้นเชิง เธอกดมือลงบนผนังตึกจนเล็บแทบฉีกเพื่อพยุงร่างที่สั่นคลอนจากการโหมกระหน่ำ
นนท์กระตุกยิ้มด้วยความสมใจ เขาขยำหน้าอกคู่โตของเธอจนเป็รอยนิ้วมือสลับกับใช้ฟันกัดลงบนไหล่เนียนจนเกิดรอยรักสีกุหลาบ ความเ็ปจากนาฬิกาที่ข้อมือขยับขึ้นมาถึงลำคอ แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นให้เขาอยากปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดใส่ร่างตรงหน้า
*ป๊าบ! ป๊าบ! ป๊าบ!*
"จะออกแล้ว... เอเวอลีน... รับของฉันไปให้หมด!" นนท์คำราม รอยเส้นเืสีดำบนลำคอเขาเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจที่เร่งเร้า เขาเร่งความเร็วในจังหวะสุดท้ายจนร่างของทั้งคู่หลอมรวมเป็หนึ่งเดียว
*พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ... พลั่ก!*
เขาฉีดพ่นธารน้ำรักอุ่นร้อนเข้าไปลึกถึงมดลูกของเธอจนล้นทะลักออกมาตามง่ามขา เอเวอลีนเกร็งกระตุกไปทั้งร่าง รสััสุดท้ายทำให้เธอสมองขาวโพลนจนสลบคาอ้อมแขนของเขา
นนท์ค่อยๆ วางร่างที่ไร้สติของเธอลงบนพื้นดินที่สกปรก เขาจัดการสวมเสื้อผ้าให้เธออย่างลวกๆ แล้วกดปุ่มที่นาฬิกาอีกครั้งเพื่อเดินเวลาตามปกติ
*กริ๊ก!*
เสียงฝนและเสียงบรรยากาศรอบข้างกลับมาดังอีกครั้ง เอเวอลีนสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง เธอรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ระหว่างขาและความเจ็บแปลบที่เบื้องล่าง เมื่อเธอมองขึ้นไปเห็นนนท์ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เ็าและิัที่ดูเน่าเปื่อยมากกว่าเดิม เธอก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
"กลับไปบอกเ้านายของเธอ... ว่าอย่ามาเล่นกับเวลา" นนท์พูดเสียงเรียบ ก่อนจะเดินหายไปในม่านฝน ทิ้งให้เอเวอลีนนั่งทรุดอยู่ตรงนั้นพร้อมกับน้ำตาแห่งความอัปยศที่ไหลพราก
ห่างออกไปในเงามืด **มีนา** ยืนมองภาพนั้นด้วยความโศกเศร้า "เขาไม่ได้แค่ขโมยเวลา... แต่เขากำลังกลายเป็ปีศาจกามารมณ์ที่กัดกินิญญาตัวเองไปจนหมดสิ้น"
ในรถยนต์หรู **เวน** มองดูภาพจากกล้องวงจรปิดที่จับภาพเอเวอลีนที่สภาพหลุดลุ่ยเดินกลับมาที่รถ เขาขยับรอยยิ้มเหี้ยม "ยิ่งมันใช้พลังเพื่อกามารมณ์... นาฬิกานั่นก็ยิ่งจะตกเป็ของฉันง่ายขึ้น เตรียมตัวให้พร้อมเอเวอลีน... าชิงิญญาเพิ่งเริ่มขึ้นเท่านั้น"
นนท์เดินกลับมาถึงหน้ากระจกเงาในห้องพักของเขาอีกครั้ง แสงไฟจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ เงาสะท้อนที่เขากำลังจ้องมองอยู่ไม่ใช่ชายหนุ่มคนเดิมอีกต่อไป แต่มันคือซากศพที่เดินได้ซึ่งมีรอยร้าวลามไปทั่วใบหน้า และที่น่าสยองขวัญที่สุดคือ... ลูกตาข้างซ้ายของเขาบัดนี้กลายเป็สีดำสนิท ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์!
32K
