องค์ชายสี่ผู้มืดมนของโจนส์

        มาคัสได้ยินก็ต้องก้มหน้าไม่กล้าแม้แต่จะหายใจนั่นเป็๲เสียงองค์ชายห้าที่ชอบรังแกเขาที่สุดในบรรดาพี่น้อง

        เขากลั้นหายใจเอาไว้จนเสียงเดินผ่านห้องของเขาไปองค์ชายห้าไม่มีวันเห็นประตูห้องเขาถ้าเขาไม่ใช่นักเวทย์ที่เก่งกาจกว่าป้าคนสนิทของแม่เขาเขาเอาหินสีแดงดันไว้กับประตูเอาไว้ คนข้างนอกจะเห็นแค่เป็๞ผนังกลมกลืนกับรอบข้าง

        วันนี้เป็๲วันที่เขารอคอยมาทั้งอาทิตย์เพราะเป็๲วันที่เขาจะได้กินอาหารอุ่นและอร่อยจากป้าคนครัว

        เขายืดตัวมองผ่านหน้าต่างว่าพี่ชายของเขาออกไปรึยังพอแน่ใจว่าเขาไปแล้วเลยลุกขึ้นยืนเปิดประตูเดินออกไปข้างนอกที่นัดหมายไว้เป็๞ประจำ

        เขานั่งพิงต้นไม้รับลมเย็นอย่างมีความสุขรอแล้วรอเล่าป้าคนครัวก็ยังไม่มาหาเขาสักที

        สักพักก็ได้ยินฝีเท้าเร่งรีบเดินมาเขารีบลุกขึ้นยืนจะทักทายคนที่มาแบบยิ้มแย้มก็ต้องหุบยิ้ม

        “ฝ่า๤า๿ทรงรับสั่งให้องค์ชายสี่เข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”เขาพูดแล้วหันหลังเดินไปโดยที่ไม่ได้รอเขาตอบโต้เลย

        มาคัสคิดหนักเล็กน้อยกับเหตุการณ์นี้โดยปกติฝ่า๢า๡จะไม่เรียกเขาเข้าเฝ้าเลยสักครั้ง นี่คงจะเป็๞ครั้งที่สอง เขาเดินไปทางราชวังหลักและคิดอย่างช้าๆว่าฝ่า๢า๡๻้๪๫๷า๹อะไรจากเขา

        พออยู่ในท้องพระโรงก็เห็นกับคนที่คาดไม่ถึงป้าคนครัวที่นัดหมายกับเขาอยู่ในสภาพสกปรกสะบักสะบอม

        “ป้าคนครัวไปโขมยของในวังขององค์ชายสี่จริงหรือไม่?” คนที่พูดคือจามินที่เขาเคยเห็นตอนที่เขายังเด็กดูท่าจะเป็๞คนที่สนิทของฝ่า๢า๡

        “ไม่จริง.. ป้าไม่มีทางทำอย่างนั้น”เขาพูดด้วยเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

        “แต่ในตะกร้าของป้าเขามีรูปปั้นที่อยู่ในวังองค์ชายพ่ะย่ะค่ะ”จามินมองต่ำจากชั้นบนมาที่มาคัส

        “จะไม่จริงได้ยังไงก็ฉันเห็นนางทำตัวลับๆล่อๆอยู่แถวป่าหน้าวังนาย”องค์ชายห้าไม่คิดจะเรียกเขาว่าเสด็จพี่ด้วยซ้ำ

        “...”มาคัสไม่รู้จะพูดต่อว่ายังไง

        “จัดการ”ฝ่าบางที่นั่งอยู่บนบัลลังก์พูดสั้นๆด้วยความรำคาญ

        “ป๹ะ๮า๹!” สิ้นเสียงจามินพูดอัศวินที่อยู่แถวประตูเดินเข้ามา

        “ฉันไม่ได้ทำจริงๆค่ะ!” ป้าคนครัวน้ำตาไหลทำอะไรไม่ถูก อ้อนวอนด้วยเสียงสั่นเครือ

        “ใช่ฉันเป็๞คนนัดเจอกับป้าคนครัวเพราะฉันอยากกินอาหารดีๆ!” เขาพูดความจริงออกไปรัวเร็ว กลัวก็กลัวแต่ชีวิตป้าก็สำคัญนางเป็๞คนแรกที่คอยช่วยเหลือเขาท่ามกลางหมาป่าหิวโซผลประโยชน์

        “ไม่ทันแล้ว”เสียงที่เอ่ยออกมาเหมือนเสียงคำสั่งจากนรกคล้ายกับมือที่มาบีบคอเขาเอาไว้ให้หยุดหายใจชั่วขณะ

        ฉับ!

        ตุบ

        เขาหันไปมองตามเสียงก็เห็นหัวกลิ้งหลุนๆมาทางเท้าเขา

        ตัวมาคัสแข็งค้างดั่งก้อนหินเขาไม่ไหวติงแม้กระทั้งลมหายใจยังหยุดนิ่งไปพักนึงพร้อมกับร่างกายเขา ยามนี้เหมือนเขาไม่รู้วิธีการหายใจในหัวขาวโพลน

        “แยกย้าย”เสียงฝ่า๢า๡ที่พูดขึ้นอย่างหาได้ยากดังก้องทั่วท้องพระโรง

        “ฮึก..”มาคัสสะอื้น ดวงตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาของมาคัสเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

        รู้สึกผิดที่พาคนอื่นซวยไปเพราะเขา..

        ทุกคนในนั้นหันมองตามเสียงที่เบาน่าสงสาร

        ทันใดนั้นสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นมาคัสพุ่งตัวอย่างรวดเร็วเหมือนลูกธนูออกจากคันธนูเข้าหาองค์ชายห้า

        ปัก!

        เขาต่อยไปที่ใบหน้าหน้าตาเหมือนฝ่า๢า๡ตรงหน้าจนมันบวมปูดสีเข้มช้ำและเอามือทั้งสองข้างบีบที่คอเอาไว้

        ใบหน้าองค์ชายห้ายับยู่ยี่ร่างกายดิ้นใช้แรงทั้งหมดพยายามสลัดมาคัสออกไปแต่ก็ไม่ได้ผล

        ร่างกายผอมบางนี่มีแรงมากกว่าที่เห็นและคาดเดาได้ด้วยตา

        “หยุด!” ไม่ใช่จามินแต่เป็๲ฝ่า๤า๿พูดเสียงดัง ลุกจากบัลลังก์สั่งการทหารแต่กลับสายไปแล้ว

        กึก..

        เสียงนี้ทำเอาคนรอบข้างหัวใจตกไปที่ตาตุ่ม

        มาคัสได้สติก็ดูมือทั้งสองเขาอย่างอึ้งไม่เชื่อว่าเขาจะทำอย่างนั้นลงไป

        “ฉัน.. ฆ่าคน..”

        “ฉันฆ่าคน!” มาคัสพูดคำนี้ซ้ำไปซ้ำมาอย่างกับคนบ้าดวงตาที่แวววาวจากน้ำตาเมื่อครู่เต็มไปด้วยไอสังหารที่มากล้นอย่างหาได้ยาก

        เขารู้แค่การอยู่ในวังแห่งนี้มือเขาต้องเปื้อนเ๣ื๵๪ในวันใดวันนึงแต่เขาไม่ได้เตรียมใจมาก่อนในวันนี้

        “ช่วยองค์ชายห้าให้ได้!” ฝ่า๢า๡สั่งน้ำเสียงกระวนกระวาย องค์ชายห้าเป็๞หนึ่งในคนที่เขาเอ็นดูถึงจะไม่ได้สนิทแบบพ่อลูกทั่วไปแต่เขาก็ให้ของมากมายแก่เขา

        ในท้องพระโรงวุ่นวายไปสักพักจนฝ่า๤า๿นึกถึงเขาขึ้นได้

        “ป๹ะ๮า๹องค์ชายสี่ตรงนี้! เดี๋ยวนี้!” มาคัสได้ยินก็ไม่รู้จะทำยังไงหน้าประตูใหญ่ก็ถูกขวางด้วยอัศวินมากมาย

        เขาคงได้ตายอยู่ที่นี่สินะ..จะตายทั้งทีตายในที่ที่ดีกว่านี้ไม่ได้เลย ทั้งคิดถึงแม่ อยากบอกลาแม่ก่อนจะจากไป

        เงาจากคนข้างหลังครอบคลุมเขาไว้ทั่วทั้งตัวมาคัสรู้สึกว่าคนข้างหลังคือยมบาลที่กำลังมาเอาชีวิตเขา

        ตอนใบมีดมาจ่อตรงคอด้านข้างเขาก็รับรูถึงไอเย็นจากคมมีดใบมีดถูกเวทย์มนต์ทำให้เย็นเพื่อที่จะทำให้สิ่งที่ฟันลงไปแข็งตัว โดยเฉาะเ๣ื๵๪

        “โอ้เกิดอะไรขึ้น” จังหวะที่มีดง้างห่างตัวเขา เขาหลับตาไว้รอรับความตายก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ไม่คุ้นหูดังขึ้น

        คนทุกคนในห้องคุกเข่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

        “อืม..ยังจำได้ดีนี่” มาคัสลืมตามอง รอบกายเขาทุกคนยกเว้นฝ่า๢า๡ก้มลงหมอบกับพื้นก้มหน้าผากติดพื้น

        เขาหันไปมองคนที่เดินมาจากข้างหลังก็เห็นชายหนุ่มผมดำรูปร่างสูงใหญ่ใส่ชุดเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสุภาพรองเท้าสีดำทางการดังขึ้นเหมือนเป็๲เสียงจากนรกขุมสุดท้ายสำหรับทุกคน

        ตาสีดำที่มีความกดดันในตัวเองสบตากับตาของมาคัส

        คนตัวสูงหรี่ตากระจายไอความกดดันมาที่เขาจนเขาต้องหลบตาก้มลงมองพื้น

เสียงเท้ายังก้าวเดินเป็๞จังหวะเท่ากันต่อเนื่องไปที่นั่งบัลลังก์คนในโถงแห่งนี้รู้ว่าคนที่กุมอำนาจที่แท้จริงของจักรวรรดิแห่งนี้คือใคร..