แจ็คของซอ

    แจ็คของซอ : 10

            แจ็คของซอ ตอนที่ 10


            ตกเย็นวันเดียวกัน

            ฉันเซื่องซึมไปทั้งบ่ายเพราะยังไม่ได้คุยกับพี่แจ็คอีกเลย๻ั้๫แ๻่ตอนกลางวัน ไม่กล้าทักไปด้วย แต่ก็ไม่อยากพลาดโอกาสได้กลับบ้านพร้อมเขาหรอกนะ

            ฉันแยกย้ายกับพิมมี่หลังเลิกเรียน จากนั้นก็มารอพี่แจ็คที่ห้องชมรม ในห้องมีพี่ป๊อบกับพี่ซาร่าที่แอบหนีออกจากห้องเรียนมานอนเล่น

            โคตรชิล!

            “น้องซอ~~ ยูอย่าทำหน้าเศร้า แจ็คไม่โกรธน้องซอหรอก” พี่ซาร่าที่นั่งขัดตะหมาดอยู่บนโซฟาข้างฉันพูดขึ้นพร้อมกับใช้มือยืดแก้มทั้งสองข้างของฉันไปด้วย

            “...”

            “ไม่เชื่อพี่หรอ? พี่พูดจริงนะ... ใช่ไหมฮันนี่!” คราวนี้หันไปหาพักพวกอย่างพี่ป๊อบ ซึ่งเขาก็เงยหน้าจากมือถือมาสนใจพวกฉันทันที

            “ช่ายยยย” พี่ป๊อบลากเสียงยาว

            “แต่ถ้าโกรธล่ะคะ”

            “ถ้าแจ็คโกรธนะ น้องซอก็ต้องโกรธมากกว่า”

            “แล้วถ้าพี่แจ็คไม่ง้อซอจะทำยังไงอ่ะพี่ซาร่า”

            “โอ้ยยยย ยังไงก็ง้อ!”

            “...” ไม่เชื่อได้ป่ะ?

            “เอางี้! พี่ช่วยคิด น้องซอบีบน้ำตาเก่งป่ะ”

            อ่า... ก็พอได้ล่ะมั้ง เคยทำบ่อยๆ เวลาจะโดนพ่อดุ แค่ฉันน้ำตารื้นคลอหน่วยตาพ่อก็โอ๋แล้ว

            คิดก่อนจะตอบพี่ซาร่าไป

            “น่าจะได้นะคะ...”

            “ดี! เนี่ย พอแจ็คเข้ามา น้องซอร้องเลยนะ ไม่เอาแบบปล่อยโฮ อันนั้นหน้าเราจะไม่สวย ยูต้องทำเหมือนตัดพ้อ ฉันรอเธอง้อนะ อะไรแบบนี้ เก็ทม่ะ?”

            ก็พี่เขาเป็๲ลูกครึ่งนี่นะ จะหลุดพูดภาษาอังกฤษออกมาบ้างก็ไม่แปลกไง

            “ซอเข้าใจ”

            “นั่นแหละ! ยังไงแจ็คก็ง้อ ถ้าน้องซอร้องแล้วมันยังเฉยนะ พี่จะด่าให้! พี่ทีมน้องซอนะ!”

            “ค่ะ” ตอบน้ำเสียงอ่อยๆ หน้าฉันตอนนี้ก็เศร้าอยู่แล้วเถอะ แค่บีบน้ำตาไม่ยากหรอก!

            “ป๊อบ! ฮันนี่ ยูแกล้งทักไปถามแจ็คสิว่าใกล้เลิกหรือยัง น้องจะได้เตรียมตัว”

            พี่ซาร่าจริงจังมาก ถึงขั้นว่าฉันต้องเตรียมตัวร้องไห้เลยทีเดียว

            พี่ป๊อบก้มลงพิมพ์ยุกยิกในมือถือแปบเดียวก็ได้คำตอบว่า...

            “มันบอกกำลังจะเลิก อาจารย์สอนสไลด์สุดท้ายแล้ว”

            “ดี!”

            “เออนี่สายซอ”

            “ค่ะพี่ป๊อบ” ฉันรับคำแล้วหันไปมองหน้าคนเรียก

            “พี่จะบอกอะไรให้อย่างนึง”

            “ค่ะ”

            “ไอ้แจ็คมันไม่ว่าซอหรอก ถ้าซอทำอะไรให้มันไม่พอใจส่วนมากมันก็เงียบใส่ ถูกไหม?”

            ฉันเงียบแล้วคิด ก็จริงนะ พี่แจ็คไม่เคยดุฉันจริงจังหรอก ส่วนมากก็แค่ทำน้ำเสียงเข้มๆแล้วเรียก ‘สายซอ’ แค่นั้น

            เวลากวนมากๆ ยังไม่ดุเลย จะพูดดีๆอ่ะ เช่น ‘พี่ขอทำงานก่อนแปบนึงนะ แล้วซอค่อยกวนพี่ พี่ให้กวนเลย’ อะไรประมาณนี้

            ฉันเลยพยักหน้าตอบพี่ป๊อบไป

            “อืม! ดังนั้นถ้าซออยากลวนลามมันนะ ซอทำเลย อยากจับมือก็จับเลย”

            “ถ้าอยากมากกว่านั้นล่ะคะ”

            “หูยยย แซ่บ! พี่ชอบน้องซอก็ตรงนี้แหละ! สมัครเป็๞แฟนคลับค่า”

            เอ่อ...ขอบคุณค่ะพี่ซาร่า

            “ฮ่าๆๆๆ ทำไปเลย ดูจังหวะกับสถานการณ์ ถ้าไอ้แจ็คมันเคลิ้มๆ อารมณ์ดี มันเผลอๆไรงี้ ซอก็จัดการมันเลย!”

            ฟังดูเหมือนฉันวางแผนจะข่มขืนพี่แจ็คยังไงก็ไม่รู้

            “มันไม่ว่าอะไรซอหรอก เชื่อพี่! พี่เอาหัวไอ้แทนเป็๞ประกัน”

            แล้วมันน่าเชื่อหรอเนี่ย?

            “ซอเชื่อพี่ป๊อบได้ใช่ไหม”

            “ได้ดิ! เชื่อได้จริงๆ ว่าแต่มันไม่เคยง้อซอเลยจริงหรอ?”

            “เคยมั้งคะ...” ตอนวันก่อนที่พาฉันไปกินข้าวแล้วได้เดินจับมือนั่นไง

            “แล้วทำไมมันถึงง้อ”

            “เพราะซอไม่คุยด้วย”

            “นั่นแหละ! พี่ว่าจริงๆมันแคร์ซอนะ แต่มันไม่แสดงออก พี่ไม่เห็นว่ามันจะดุหรือทำท่ารำคาญซอเลยสักนิด ถ้าไม่เชื่อก็ลองอย่างที่ซาร่าบอก พอไอ้แจ็คเปิดประตูมาปุ๊บ ซอก็ร้องไห้เลย”

            “ใช่ๆๆ ทำเลยๆ” พี่ซาร่าที่ฟังอยู่รีบเสริมขึ้นมา เขาเข้าขากันดีจริงๆนะคู่นี้

            “ฮันนี่ ย้ายมานั่งข้างไอนี่มา ตรงนั้นเว้นให้ไอ้แจ็ค” พี่ป๊อบตบหน้าตักตัวเอง พี่เขานั่งอยู่โซฟาเดี่ยวตรงข้ามฉันน่ะ

            พอพี่ซ่าราเห็นแบบนั้นก็รีบย้ายก้นงามๆไปนั่งตักแฟนทันที

            โถ่... หวานกันแบบไม่สงสารซอเลย

            “น้องซอทำสมาธิไปนะ ถ้าประตูเปิดปุ๊บต้องมีน้ำตาเลยนะ!”

            “ค่ะ”

            นี่มันแผนการบ้าบออะไรเนี่ย...

            “แล้วคือ...ร้องไห้แล้วยังไงต่ออ่ะคะ”

            “หื้มม ก็ไหลไปตามน้ำ ตอนแรกซอต้องเงียบก่อน อย่าไปคุยกับแจ็คนะ”

            “อื้อ!” ผงกหัวตอบพี่ซาร่า

            “ทำหน้าซึมแบบนี้แหละ ห้ามยิ้มนะ เดี๋ยวแจ็คได้ใจ”

            อันนี้ไม่ได้แกล้งทำหน้าซึมนะ ฉันซึมจริง

            “ค่ะพี่ซาร่า”

            “แจ็คมาแล้วๆ!” พี่ซาร่ามองผ่านกระจกแล้วบอก คือกระจกห้องนี้คนข้างในจะมองเห็น แต่คนข้างนอกมองไม่เห็นอ่ะ

            ตอนแรกคิดว่าจะยาก แต่เอาจริงพอจะร้องมันไม่ได้ยากอย่างที่คิดอ่ะ ยิ่งอารมณ์มันดิ่งอยู่แล้ว พอคิดว่าจะร้องไห้น้ำตาเม็ดโตก็ร่วงเผลาะ หยดลงอาบแก้มเลย

            พึ่งเห็นประโยชน์นิสัยขี้แยของตัวเองก็วันนี้!

            จังหวะที่พี่แจ็คเปิดประตูเข้ามา พี่ป๊อบกับพี่ซาร่าทำนั่งเฉยไม่สนใจฉัน

            คนมาใหม่มองผ่านสองคนนั้น แต่พอพี่แจ็ค หันมามองฉันเขาก็เบิกตากว้าง สีหน้า๻๠ใ๽ ร่างสูงก้าวขายาวๆมายืนตรงหน้าฉัน พี่แจ็คหันหลังให้พี่ซาร่ากับพี่ป๊อบ

            “ซอ... ร้องไห้ทำไม”

            “...” ไม่ตอบหรอก

            “สายซอ...”

            “...” ฉันแอบเหลือบตาไปมอง พี่ซาร่าใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากตัวเอง มืออีกข้างโบกซ้ายขวา เป็๲ท่าทางที่บอกฉันว่าอย่าพึ่งพูด

            และเมื่อฉันไม่ตอบ พี่แจ็คก็ย่อตัวนั่งลงให้ใบหน้าเราเสมอกัน เขาใช้ข้อนิ้วแข็งแรงเชยคางฉันขึ้น นิ้วโป้งอีกข้างไล้ปาดน้ำตาให้ออกจากแก้มนวล

            ดีนะวันนี้ใช้มาสคาร่ากันน้ำ ไม่งั้นพังแน่...

            “เป็๞อะไร ไหนบอกพี่”

            ฉันยังเงียบ สูดน้ำมูกน้อยๆ เสมองไปข้างๆ ก็เจอพี่ซาร่าบอกว่า ‘กอดเลย’

            กอดเลยหรอ...

            โอเค กอดก็กอด!

            กอดแล้วเอาหน้าซบซอกคอเขาเลยด้วย...

            “พี่แจ็คไม่คุยกับซอ”

            “พี่ทำแบบนั้นตอนไหน”

            “ก็ตอนกลางวัน พี่แจ็คเฉยชาใส่ซอ” บอกแล้วขยับแขนที่โอบรอบลำคอเขาให้แน่นขึ้น ด้วยท่านั่งของพี่แจ็คตอนแรก ทำให้เขาต้องโอบเอวฉันไว้เหมือนกันเพื่อไม่ให้เราทั้งคู่ล้มลงไป

            ตัวเขาอุ่นมาก...

            วันหลังถ้าทำตัวไม่ดีอีกนะ ฉันจะโกรธเขาจริงๆ โกรธแบบจริงจัง ถ้าเขาไม่เป็๲คนง้อฉันก็จะไม่พูดด้วยแล้ว

            ให้มันรู้กันไปว่าจริงๆแล้วพี่แจ็คแคร์ฉันหรือเปล่า

            ถึงคนอื่นจะบอกว่าแคร์ แต่ถ้าพี่แจ็คไม่แสดงออกฉันจะเอาอะไรมามั่นใจว่าเขาสนใจความรู้สึกฉันอ่ะ

            “เพราะซอทำตัวไม่น่ารัก”

            “แบบไหนคือไม่น่ารัก”

            “พาลใส่พี่”

            ก็คนมันหึงนี่ เขาไม่เห็นแก้ตัวหรือทำให้ฉันกระจ่างใจเลยว่ากับพี่แพนมันไม่มีอะไรแล้วอ่ะ

            “ก็พี่แจ็คไม่พูด ไม่อธิบายเ๹ื่๪๫พี่แพน”

            “ถ้าอยากรู้ ซอต้องถามดีๆ พี่ไม่ชอบคนขี้ประชด”

            “ถ้าซอไม่ประชดพี่แจ็คจะชอบซอป่ะ”

            “...”

            เงียบเลยอ่ะ... ถ้าเขาเงียบฉันก็จะเงียบ

            จะเล่นแบบนี้ก็เอาสิ ฉันว่างนั่งกอดเขาแบบนี้จนดึกอ่ะ ถึงพรุ่งนี้เช้ายังได้เลย

            “...”

            “ซอ...”

            “...”

            “ไม่ได้อะไรกันแล้ว เ๱ื่๵๹๻ั้๹แ๻่พี่อยู่ปีสอง จีบไม่ติดก็จบ ไม่ได้คุยต่อ”

            “...”

            “พี่แค่รู้สึกว่าร้านแม่แพนกับข้าวอร่อยเลยสั่งมาให้ลองกิน พึ่งสั่งวันนี้วันแรก”

            “...”

            “ที่บอกให้กินร้านอื่นเพราะเห็นซอไม่สบายใจก็เลยจะไม่สั่งแล้ว แค่นั้น”

            นั่นคือการใส่ใจฉันรึเปล่า?

            “จริงหรอคะ”

            “ใช่สิ ซอก็เอาแต่โมโหพี่ พี่เลยออกไปก่อนไง”

            “ไม่ได้โมโหสักหน่อย...”

            “หรอ? โวยวายขนาดนั้นหรอที่บอกไม่โมโห”

            “อื้อ” พยักหน้ากับลาดไหล่หนาแล้วแอบดมตัวเขาไปหนึ่งที

            สูบบุหรี่มาแล้วแน่ๆ กลิ่นแรงชนิดที่ว่าน้ำหอมเขากลิ่นอ่อนไปเลย

            “หายโกรธยัง”

            พี่แจ็คถาม เขาจับ๰่๭๫เอวฉันแล้วดันตัวฉันออกห่างแต่ฉันไม่ยอมปล่อย

            “สายซอ... ปล่อยก่อน”

            ไม่อยากปล่อยไง อยากกอดต่อไปเรื่อยๆเลยอ่ะ

            แต่คือก็อายสายตาพี่ซาร่ากับพี่ป๊อบที่มองมา แถมพี่เขายังยกนิ้วโป้งที่แปลว่าเยี่ยมยอดมาให้อีกด้วย

            เพราะเขินหรอกนะ เลยจะยอมปล่อยก็ได้...

            แต่ขอบีบน้ำตาอีกที เอาให้ดูน่าสงสารอีกสักหน่อย

            “นี่ไง พี่อธิบายแล้ว ซอหยุดร้องนะ”

            น้ำเสียงก็อ่อนโยน การเช็ดน้ำตาให้ก็อ่อนโยน

            เห้อออออ ครั้งนี้ยอมให้ก่อน(อีกแล้ว?) ก็ได้ เห็นว่าง้อหรอกนะ เริ่มเชื่อที่พี่ซาร่ากับพี่ป๊อบพูดนิดนึงแล้ว ถ้าพี่แจ็คโกรธฉันต้องโกรธกว่า ถ้าฉันไม่ง้อเดี๋ยวพี่แจ็คก็ง้อเอง

            ก็คงจะจริงละมั้ง ฉันต้องลองแข็งใส่เขาดูบ้าง จะเอาแต่ยอมพี่แจ็คอย่างเดียวไม่ได้!!!

            ...........................................................

            สายซอ เธอน่ะตัวดี 55555555555555