เสียงโห่ร้องแสดงความยินดียังคงดังกึกก้องไปทั่วทั้งหุบเขา...
บนยอดสูงสุดของบันได์ หลินเฟิงผ่อนลมหายใจยาว เขาปล่อยมือที่จับแขนของหลี่เยว่ไว้ออก แล้วช่วยพยุงเธอให้ยืนอย่างมั่นคง
"ข้า...ข้ายอมแพ้" หลี่เยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเจือความตกตะลึงอยู่ "หมัดสุดท้ายของเ้านั้น...น่าทึ่งมาก มันไม่ได้เอาชนะข้าด้วยความเร็ว แต่เป็การอ่านการเคลื่อนไหวของข้าได้อย่างสมบูรณ์แบบ"
"ท่านก็ยอดเยี่ยมมากเช่นกัน ศิษย์พี่หลี่ ความเร็วของท่านนั้นน่าทึ่งที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา" หลินเฟิงกล่าวชมจากใจจริง
การแสดงความเคารพต่อกันของยอดฝีมือทั้งสองยิ่งสร้างความประทับใจให้กับทุกคนที่มองดูอยู่
เมื่อค่ายกลทำงานและนำพวกเขาทั้งสองลงมาสู่ลานชมวิวเบื้องล่าง หลินเฟิงก็ได้รับการต้อนรับดุจวีรบุรุษ เหล่าศิษย์ชั้นนอกพากันโห่ร้องเรียกชื่อของเขาด้วยความชื่นชมอย่างสุดซึ้ง! ส่วนเหล่าศิษย์ชั้นในต่างก็มองมาที่เขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน...มีทั้งความยอมรับ, ความสงสัยใคร่รู้, และแน่นอน...ความอิจฉาและจิติญญาแห่งการแข่งขันที่ถูกจุดขึ้นมา
"ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมมากจริงๆ!"
เสียงทุ้มทรงอำนาจเสียงหนึ่งดังขึ้น ทำให้ทุกคนเงียบลงและหันไปมองเป็ตาเดียว ชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีทองอร่ามที่ปักด้วยลายักำลังเดินเข้ามาหาหลินเฟิงด้วยรอยยิ้ม...เขาคือประมุขแห่งสำนักเมฆาอรุณ...เ้าสำนักหลงเทียน!
"ศิษย์คารวะท่านเ้าสำนัก!" ทุกคนต่างรีบประสานมือคารวะโดยพร้อมเพรียงกัน
เ้าสำนักหลงเทียนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินเฟิง "ข้าดูการต่อสู้ของเ้าทั้งหมดแล้ว ไม่เพียงแต่มีพลังที่แข็งแกร่ง แต่ยังมีสติปัญญาที่เยือกเย็นและไหวพริบที่เฉียบคม...สำนักเมฆาอรุณของเราไม่ได้เห็นอัจฉริยะเช่นเ้ามานานมากแล้ว"
"ท่านเ้าสำนักกล่าวชมเกินไปแล้วขอรับ" หลินเฟิงรีบก้มศีรษะลงอย่างถ่อมตน
"ฮ่าๆๆ! ไม่ต้องถ่อมตัวไป! ความสามารถก็คือความสามารถ!" เ้าสำนักหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "ในฐานะผู้ชนะเลิศอันดับหนึ่งในการทดสอบคัดเลือกประจำปีนี้ สำนักจะมอบรางวัลให้เ้าอย่างงาม!"
พิธีมอบรางวัลถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติทันที เหล่ายอดฝีมือสิบคนสุดท้ายต่างก็ได้รับรางวัลลดหลั่นกันไป แต่รางวัลของหลินเฟิงนั้น...เรียกได้ว่าหรูหราที่สุด!
หนึ่ง, เขาได้รับการเลื่อนสถานะเป็ "ศิษย์ชั้นใน" อย่างเป็ทางการ! สอง, เขาได้รับสิทธิ์ในการเลือก "ลานเรือน" ที่พักส่วนตัวของตนเองในเขตศิษย์ชั้นใน! สาม, เขาได้รับ "ตำราเคล็ดวิชา" ระดับปฐีขั้นสูงหนึ่งเล่ม ซึ่งเขาสามารถเข้าไปเลือกได้เองในหอตำราชั้นใน! สี่, เขาได้รับ "แต้มสำนัก" จำนวนมหาศาลถึงหนึ่งหมื่นแต้ม! และรางวัลชิ้นสุดท้ายที่ทำให้ทุกคนต้องเบิกตากว้างด้วยความอิจฉา... ห้า, เขาได้รับ "แหวนมิติ" ระดับต่ำหนึ่งวง!
แหวนมิติ! ของวิเศษที่สามารถใช้เก็บสิ่งของต่างๆ ได้! แม้จะเป็เพียงระดับต่ำที่มีพื้นที่แค่ไม่กี่ตารางเมตร แต่มันก็เป็ของล้ำค่าที่ศิษย์ชั้นในทั่วไปยังไม่มีปัญญาหามาได้!
หลินเฟิงรับรางวัลทั้งหมดมาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะเก็บซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ภายใต้ใบหน้าที่สงบนิ่ง
หลังจากพิธีมอบรางวัลสิ้นสุดลง เขาก็ถูกนำทางไปยังที่พักแห่งใหม่ของเขาในเขตศิษย์ชั้นใน มันคือลานเรือนเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ริมลำธารบนเนินเขาที่เงียบสงบ แม้จะไม่ได้หรูหราใหญ่โต แต่ก็มีความเป็ส่วนตัวสูง และที่สำคัญ...พลังปราณในบริเวณนี้หนาแน่นกว่ากระท่อมเก่าของเขาหลายเท่านัก!
นี่คือบ้านหลังใหม่ของเขา...บ้านที่เขาไขว่คว้ามาได้ด้วยกำปั้นของตัวเอง
เย็นวันนั้น ขณะที่เขากำลังสำรวจที่พักใหม่อยู่นั้น ก็มีแขกมาเยือน
"ฮ่าๆๆ! ข้าบอกแล้วว่าเ้าเด็กนี่มันไม่ธรรมดา!" ท่านผู้เฒ่าซูปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด ข้างกายของท่านคือหลิวซูซินที่มองมายังเขาด้วยดวงตาที่เป็ประกายระยิบระยับ
"ท่านอาจารย์! ศิษย์พี่ซูซิน!" หลินเฟิงรีบออกมาต้อนรับด้วยความดีใจอย่างแท้จริง
เมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่เขาไว้ใจ กำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อรับมือกับโลกภายนอกก็พลันสลายไป...รอยยิ้มที่สดใสและร่าเริงอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
"ข้าทำได้แล้วขอรับท่านอาจารย์!"
"ข้ารู้ว่าเ้าต้องทำได้!" ท่านผู้เฒ่าซูลูบเคราขาวๆ ของตนเองอย่างพึงพอใจ "เ้าทำให้ข้าผู้เป็อาจารย์ได้มีหน้ามีตาอย่างยิ่ง! ฮ่าๆๆ!"
"ยินดีด้วยนะหลินเฟิง! เ้าสุดยอดไปเลย!" หลิวซูซินกล่าวชมอย่างไม่ขาดปาก ใบหน้าของเธอยิ้มกว้างจนแก้มปริ
บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและชื่นมื่น พวกเขานั่งลงจิบชาและพูดคุยกันอย่างออกรส ท่านผู้เฒ่าซูได้ให้คำแนะนำมากมายเกี่ยวกับกฎระเบียบและการใช้ชีวิตในเขตชั้นใน รวมถึงเตือนให้เขาระวังตัวจากเหล่าศิษย์สายตรงของผู้าุโคนอื่นๆ ที่อาจจะมองเขาเป็หนามยอกอก
การได้พูดคุยกับคนที่ไว้ใจ ทำให้หลินเฟิงรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน นี่คือความรู้สึกของการมี "ครอบครัว" และ "พวกพ้อง"...ความรู้สึกที่เขาโหยหามาตลอดทั้งสองชาติภพ
หลังจากที่ท่านอาจารย์และซูซินกลับไปแล้ว หลินเฟิงก็กลับเข้ามาในห้องของตนเอง เขานั่งลงบนเตียงแล้วนำของรางวัลทั้งหมดออกมาพิจารณาอีกครั้ง
เขาสวมแหวนมิติไว้ที่นิ้วแล้วลองส่งพลังปราณเข้าไป...วูบ! จิตสำนึกของเขาก็เข้าถึงพื้นที่ว่างขนาดประมาณห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งได้ทันที เขาทดลองย้ายข้าวของต่างๆ เข้าไปในแหวนแล้วนำมันออกมาอีกครั้งด้วยความตื่นเต้นเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่
จากนั้นเขาก็พิจารณาถึงรางวัลชิ้นอื่นๆ...แต้มสำนักหนึ่งหมื่นแต้มคือทุนรอนมหาศาลสำหรับการฝึกฝนในอนาคต ส่วนตำราเคล็ดวิชาระดับปฐีนั้น เขาวางแผนจะเข้าไปเลือกดูในวันพรุ่งนี้...แน่นอนว่ามันจะเป็เพียง "ฉากบังหน้า" อีกชั้นหนึ่งของเขาเท่านั้น
เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ไปยังดวงจันทร์ที่สาดแสงนวลอยู่บนท้องฟ้า...
เขานึกย้อนไปถึงจุดเริ่มต้น...จากโอตาคุขี้โรค...สู่เด็กกำพร้าที่ถูกรังแก...และบัดนี้...เขากลายเป็ศิษย์ชั้นในอันดับหนึ่งที่ทุกคนต่างจับตามอง!
เป้าหมายแรกของเขา...สำเร็จลุล่วงแล้ว
แต่เขาก็รู้ดี...นี่เป็เพียงแค่จุดเริ่มต้นบนเส้นทางที่ยังอีกยาวไกล โลกของศิษย์ชั้นในเป็เพียงแค่สระน้ำเล็กๆ เมื่อเทียบกับมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ของยุทธภพภายนอก ยังมีระดับพลังอีกมากมายที่รอให้เขาไปให้ถึง...ระดับรวมปราณ...ระดับแก่นแท้...และสูงขึ้นไปอีก!
หลินเฟิงกำหมัดแน่น แววตาของเขาทอประกายมุ่งมั่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ
‘เอาล่ะ...บทต่อไปของชีวิตได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว...เป้าหมายต่อไป...ทะลวงสู่ระดับรวมปราณให้ได้เร็วที่สุด!’
401
