ภาพที่หลิวจ้านได้วาดขึ้นมาคือปืนสั้น ขนาด .38 หรือปืนลูกโม่ บรรจุะุได้ 8 นัด ในภาพวาดได้เขียนรายละเอียดต่างๆลงไปด้วย เขา้าจะสร้างปืนสั้นเอาไว้พกติดตัว ในยุคนี้น่าจะมีดินประสิวที่เอาไว้ทำประทัด หลิวจ้านจะเอามันมาทำลูกะุของปืนของเขา
กิจการของตระกูลหลิว มีโรงหลอมเหล็กอยู่ด้วย หลิวจ้านเคยสอบถามกับพ่อบ้านจางมาก่อน หลิวจ้านก็มีความรู้เื่หลอมพอตัว เขาเชื่อว่าเขาจะสร้างมันขึ้นมาได้ และยิ่งกว่านั้นหลิวจ้านคิดที่จะสร้างกองกำลังเป็ของตัวเอง เป้าหมายแรกของเขาคือไปถล่มหุบเขาผีเสื้อขององค์ชายใหญ่
“พวกเราไปกินข้าวกันดีกว่าจะได้พักผ่อน วันนี้ข้าเหนื่อยมาก”
หลิวจ้านและเย่เอ๋อได้ไปกินข้าวที่หญิงรับใช้จัดไว้ให้ เย่เอ๋อพอได้ชิมอาหารก็หันหน้ามามองที่หลิวจ้าน
“ทำไมอาหารที่บ้านของท่านถึงอร่อยขนาดนี้ เหลาสุรายังสู้ไม่ได้”
“หากว่าเ้าชอบ เ้าก็จะได้กินรสชาติแบบนี้ทุกวัน ใครอยู่ข้างนอกเอาสุรามาหนึ่งกา”
หลิวจ้านรู้ว่านางเป็คนชอบดื่ม พอสุรามาหลิวจ้านได้รินให้กับนางก่อนค่อยรินให้กับตัวเขา พอเย่เอ๋อ ได้กินทั้งสุราและอาหารไปพร้อมๆกันและที่สำคัญยังมีหลิวจ้านอยู่กินด้วย นางรู้สึกมีความสุขมากจริงๆ หลิวจ้านไม่ได้ดื่มเยอะ ดื่มเพื่อให้เจริญอาหาร และไม่ให้เย่เอ๋อดื่มเยอะ กลัวว่านางจะติด ให้ดื่มแต่พอเหมาะ พอทั้งสองคนทานเสร็จ หยิงรับใช้ก็มายกไปเก็บภายในห้องเหลือแค่หลิวจ้านกับนางสองคน
“ข้ารู้สึกว่าวันนี้ข้าคงจะนอนไม่หลับ” หลิวจ้านเป็คนพูดขึ้น
“ท่านยังใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่หรือเ้าค่ะ ต้องทำยังไงท่านถึงจะนอนหลับ” เย่เอ๋อคิดว่าหลิวจ้านคงจะกลัวน่าดู
หลิวจ้านได้ยินสิ่งที่นางพูดก็เข้าแผนของเขา
“มีคนเคยพูดไว้ว่า เวลาที่เรากลัวอะไรแล้วนอนไม่หลับ วิธีแก้คือ หากว่าเราได้นอนกอดใครซักคน จะทำให้คนๆนั้นหายจากความกลัวและนอนหลับได้ และข้าก็ไม่รู้ว่าวันนี้จะมีคนมารอบทำร้ายข้าหรือเปล่า หากว่าเ้านอนอยู่ร่วมกันกับข้า พร้อมทั้งให้ข้ากอดเ้า ข้าคงจะรู้สึกปลอดภัย”
หลิวจ้านได้สวมบทบาทของพระเอกในละครเล่นฉากขอร้องนางเอก ส่วนเย่เอ๋อก็คิดซักพักแล้วตอบกลับไป
“ได้เ้าค่ะ แต่ท่านแค่กอดนะเ้าค่ะ หากท่านคิดจะทำอย่างอื่นข้าจะออกไปทันที”
หลิวจ้านได้ยินสิ่งที่นางพูดก็เสียใจอยู่บ้าง แต่กำขี้ก็ดีกว่ากำตด เย่เอ๋อได้ขึ้นไปนอนบนเตียงหลิวจ้านตามขึ้นไปมือของเขาได้สวมกอดนาง สวนศรีษะของเขาอยู่บนหน้าอกของนาง เย่เอ๋อก็รู้สึกแปลกๆ แต่ก็เป็ความรู้สึกที่ดี พอนอนไปได้ซักพัก หลิวจ้านก็นอนไม่หลับเพราะตอนแรกคิดว่าจะนอนหลับสนิทหากได้นอนกอดนาง แต่ที่ไหนได้ กลับกลายเป็ว่าเขาต้องมาอดทนกับร่างกายอันแสนวิเศษของนาง คิดไปคิดมาเขาก็หลับไปในอ้อมกอดของนาง ส่วนเย่เอ๋อนางหลับไปนานแล้ว เพราะนางไม่ได้มีความคิดอะไร
เช้าของอีกวันภายในห้อง ใต้ผ้าห่มหนึ่งผืนแต่มีสองคน หลิวจ้านและเย่เอ๋อทั้งสองคนก็ยังคงนอนกอดกันแต่ตอนนี้เป็เย่เอ๋อที่นอนอยู่บนหน้าอกของหลิวจ้าน วันนี้ไม่มีเสียงเรียกของคนรับใช้ทั้งสองนาง เพราะพวกนางคิดว่าเมื่อคืนคงจะเกิดากันหนักหน่วงแน่นอน ผ่านไปอีกสักพักเป็หลิวจ้านที่รู้สึกตัวก่อนแต่ว่าเขายังไม่ได้ปลุกนาง เขากลัวว่านี้จะเป็เพียงแค่ความฝัน พอเย่เอ๋อเริ่มที่จะตื่นหลิวจ้านก็แกล้งหลับ เย่เอ๋อตื่นขึ้นมาเมื่อรู้ตัวว่าตอนนี้นางกลับเป็คนที่กอดหลิวจ้าน ก็เกิดความเขินอายพยายามจะลุกออกจากตัวเขา แต่ก็ถูกหลิวจ้านหยุดไว้ด้วยการจับนางมาจูบ
“อรุณสวัสดิ์ที่รัก”
เย่เอ๋อถึงกับหน้าแดงพยายามที่จะลุกออกจากตัวหลิวจ้าน
“เ้าลืมไปแล้วหรือว่าต้องทำยังไง”
เย่เอ๋อได้จูบหลิวจ้านคืน
“อรุณสวัสดิ์ที่รัก”
เมื่อนางพูดเสร็จก็รีบลุกออกจากเตียงรีบวิ่งออกจากห้องทันที หลังจากที่ทั้งสองกินข้าวเสร็จหลิวจ้านได้ให้พ่อบ้านจางพาเขาไปที่โรงหลอมเหล็กของตระกูลพร้อมกับเย่เอ๋อ เมื่อมาถึงที่โรงหลอมหลิวจ้านได้พบกับช่างฝีมือของที่นี้หลิวจ้านได้ส่งภาพที่เขาวาดขึ้นมาให้กับช่างฝีมือ พร้อมกับถามว่า สามารถสร้างขึ้นมาได้หรือไม่ นายช่างตอบว่าได้ขอแค่มีรูปให้เขาทำ หลังจากที่หลิวจ้านรอไปได้ครึ่งวัน ช่างก็สามารถทำชิ้นส่วนต่างๆของปืนสั้นออกมาได้พร้อมทั้งะุปืนอีก 50 ลูกแต่ยังไม่ได้บรรจุดินปืน ช่างฝีเมื่อก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร เมื่อหลิวจ้านได้รับชิ้นส่วนมาเขาได้หาห้องหนึ่งห้องพร้อมกับเย่เอ๋อ เพื่อที่จะประกอบปืนสั้น เย่เอ๋อนั่งดุหลิวจ้านประกอบชิ้นส่วนต่างๆ จนมันกลายมาเป็เหมือนในรูปที่นางเคยเห็น หลิวจ้านได้ลองยิงดู ว่าไกลสับปืนจะทำงานหรือไม่ ไกลสับปืนทำงานได้ดี เขาคงต้องหาที่ไปลองยิงจริงๆ ถึงจะได้รู้ว่าระยะของมันไกลแค่ไหน จากนั้นหลิวจ้านได้พาเย่เอ๋อกลับไปที่จวน พร้อมทั้งได้สั่งให้ พ่อบ้านจางไปหาดินประสิวมาให้เขา เขาจะได้ผสมดินปืน ในระหว่างที่นั่งอยู่บนรถม้าเย่เอ๋อได้มีคำถามจึงได้ถามหลิวจ้าน
“ท่าน ไม่กลัวว่าข้าจะเอาความลับไปบอกคนอื่นๆหรือยังไง”
หลิวจ้านตอนนี้นอนอยู่ที่ตักของนางพอได้ฟังที่นางพูดก็ได้ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับจ่องหน้าของนาง
“หากโลกนี้ข้าไม่สามารถไว้ใจภรรยาของตัวเองได้ข้าก็คงจะตายไปเสียดีกว่า แล้วข้าไว้ใจเ้าได้หรือไม่”
เย่เอ๋อได้ฟังคำตอบและคำถามของหลิวจ้าน นางได้ตัดสินใจจูบเขาไปทีนึง
“ข้าทำขนาดนี้แล้วท่านเชื่อใจข้าหรือยัง”
“มันยังไม่พอ”
เย่เอ๋องงกับคำตอบของหลิวจ้าน โดยที่นางไม่ทันตั้งตัวหลิวจ้านได้ลุกขึ้นมาและจูบนางอย่างดูดดื่มพร้อมทั้งจับไปทุกส่วนของร่างกายนาง เย่เอ๋อไม่สามารถขัดขืนได้เพราะตอนนี้ในใจของนางมีเขาอยู่ทุกที่ทุกมุมของหัวใจ คนข้างนอกคงไม่รู้ว่าตอนนี้ภายในรถม้านั้น หวานเจี๊ยบ
5K
![[มีE-book]รักร้ายนายบอดี้การ์ด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719756457_55027076.webp)
