สั่งใจให้(ไม่)รัก

43-เดตกันแบบหนุ่มสาวบ้างาน

“คุณตั้ง...”

“ผมรักคุณนะ ลิ้นจี่”

ลลิตายืนนิ่งตะลึงค้างกับความเล่นใหญ่เล่นโตของรังสรรค์ เปิดตัวด้วยของฝากคนทั้งแผนกก็ว่าเว่อร์มากแล้ว คราวนี้ถึงกับยื่นแหวนเพชรดีไซน์หรูหรามาตรงหน้าเธอ ในที่ทำงานแบบนี้ คนจับตามองเป็นสิบแบบนี้ เขามันบ้าไปแล้ว!!!

“ไม่รู้ว่าเริ่มรักคุณตอนไหน บางทีความรู้สึกคนเราก็ไม่มีสูตรสำเร็จ แต่ขอแค่ให้คุณรู้ไว้ ว่าตอนนี้ผมรู้สึกดีกับคุณ อยากมีคุณอยู่ในทุกวันของผม”

“...”

“คุณจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ คุณพูดกับผมได้ทุกอย่าง ยกเว้นอย่างเดียว คืออย่าปฏิเสธความรักของผม”

“...!”

เอาล่ะ เจ้านายหนุ่มของเธอพูดมากขนาดนี้ตอนไหน ทำไมเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าชายหนุ่มเวลาอ้อนวอนขอความรักจะทำเธอหวั่นไหวได้ขนาดนี้!

ดวงตาสวยจดจ้องใบหน้า สบกับสายตาคมเข้มมั่นคงของคนคุกเข่าเบื้องหน้าอย่างต้องการค้นคว้า ไม่ต้องให้เขาดักทางเธอหรอก ตอนนี้ใจดวงน้อยก็โอนอ่อนไปกับเขาอย่างยากจะไถ่ถอน อย่างไม่สามารถปฏิเสธหัวใจตัวเองได้แล้ว!

กลุ่มคนรอลุ้นด้านนอกจดจ้องไม่วางตา มองจากมุมไหนก็ชัดเจนว่านี่ไม่ใช่การมอบแหวนเป็นของฝากธรรมดา มันยิ่งกว่าการขอเป็นแฟนไปแล้ว!

“เมย์เอ้ย เพื่อนแกมันไปไหนไม่รอดแน่แล้ว ถ้าไม่เอานี่โง่เลยนะ ฉันล่ะอยากจะเป็นไอ้ลิ้นจี่จริงๆ”

“ทำไมอะ พี่แจงชอบท่านรองเหรอ”

“โนววว ฟ้าผ่านะคะ พูดจาหลอนมาก”

“เอ้า! แล้วทำไมพี่ถึงว่าลิ้นจี่มันจะกลายเป็นคนโง่ถ้าปฏิเสธ”

แจงได้แต่ค้อน ปากคว่ำ มองบนให้กับรุ่นน้องที่พูดหยอกล้ออย่างหน้ามึน จนคนช่ำชองด้านแฟชั่น แบรนด์เนม ของหรูหราอย่างแจงอดที่จะกระซิบกระซาบให้เมษยารับรู้ไม่ได้

“คาร์เทียร์วงนี้คอลเลคชั่นคลาสสิก สั่งทำจากฝรั่งเศสแน่นอน ลิมิเต็ดอิดิชั่นสุด มั่นใจว่าประเทศไทยมีคนครอบครองนับนิ้วมือยังเหลือย่ะ!”

“…ขนาดนั้นเลยเหรอพี่”

“อื้ม ชัวววร์ ฉันเพ่งดูอย่างละเอียด มั่นใจว่าต้องใช่แน่ๆ ถึงบอกเพื่อนเธอไม่รับจะโง่มากไง”

เมษยาต้องหันไปมองแหวนวงดังกล่าวที่ถูกยื่นต่อหน้าลลิตา แล้วอดจะหันไปมองลักษณ์เพื่อให้ยืนยันสิ่งที่แจงพูด ชายหนุ่มที่ได้ยินคนทั้งคู่พูดกันทำเพียงกระตุกยิ้ม แล้วพยักหน้ารับ เป็นอย่างที่แจงพูดจริง คนที่รับรู้มูลค่าของแหวนแทนใจก็ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว นี่แหละหนาเขาว่าแข่งเรือพายแข่งได้ แข่งวาสนาคงสู้ยัยลิ้นจี่ไม่ได้แน่นอน

หลังดึงสติมาได้บ้าง ลลิตาก็พยักหน้าหงึกหงักอย่างล่องลอย ถ้าไม่ใช่ผู้ชายคนนี้จะให้เธอตอบตกลงกับใครได้ เขาเป็นคนที่อยู่ในส่วนลึกของหัวใจ คนที่เธอเฝ้าคะนึงถึงมาหลายปี น้ำตาเม็ดโตร่วงเผาะเมื่อแหวนเย็นๆ กระทบผิวนิ้วนางข้างขวา มือหนากอบกุมมือบาง เป็นความอบอุ่นที่ซึมลึกไปถึงหัวใจของเธอ

“คุณตั้ง แน่ใจนะคะว่าจะให้เป็นแบบนี้ คุณสวมแหวนให้ลิ้นจี่ จะถอดจากนิ้วไม่ได้อีกแล้วนะคะ”

“ผมแน่ใจครับ แหวนวงนี้ให้แล้วไม่รับคืน คุณก็เหมือนกัน รับแหวนแล้วกลับคำพูดไม่ได้แล้วนะ”

“อะไร กลับคำอะไร ยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะคะ” คนได้แหวนมาครอบครองบนนิ้วทำทีเฉไฉไม่รับรู้ จนคนร่างสูงอดเอ็นดูไม่ได้ ชายหนุ่มค่อยๆ ยืนขึ้น ยื่นหน้ามาใกล้คนหน้าหวานที่ไม่ทันตั้งตัว ตกใจกับการกระทำรุกคืบของอีกฝ่าย นิดเดียวจมูกจะชนกันแล้ว

“จองไว้ก่อน อีกไม่ถึงปีแต่งแน่ครับ” รังสรรค์พูดแววตาหยอกล้อคนอ่อนไหวง่าย ไม่นำพากับสายตาที่มองอยู่หลายสิบคู่ เท่านั้นแหละน้องชายจอมกวนก็พูดแทรกอย่างหมั่นไส้ ช่างทำลายบรรยากาศจริงๆ

“ไวไฟจริงนะครับพ่อเสือร้าย เป็นพ่อหม้ายเนื้อหอมไม่ทันไรก็หักอกสาวๆ อีกแล้ว” พูดให้เขาดูเป็นผู้ชายไม้เลื้อยไปได้ เจ้านี่มันยังเห็นว่าเขายังเป็นพี่ชายมันอยู่ไหม สายตาคมตวัดมองลักษณ์อย่างคาดโทษ ทำเอาคนถูกมองหุบปากฉับ ส่งยิ้มแหย่ๆ ให้พี่ชาย

“โอเค ไม่ล้อแล้วครับๆ”

“เป็นไงมั่ง ไม่ร้องไห้สิ นี่มันเรื่องดีๆ ในชีวิตผู้หญิงคนนึงเลยนะลิ้นจี่ มีผู้ชายมาคุกเข่าขอแต่งงานขนาดนี้ ความฝันของหญิงสาวแทบทุกคนเลยมั้ง” ด้านเพื่อนสนิทอย่างเมษยาก็เข้ามากอดปลอบคนขี้แยที่เห็นว่าน้ำตารื้น ซาบซึ้งใจจนทำตัวไม่ถูกที่แล้ว

“จะบ้าเหรอ ไม่ได้ขอแต่งงานซะหน่อย”

“เอ้า คุกเข่าแล้ว สวมแหวนแล้ว ยังไม่ใจอ่อนอีกเหรอ”

“เขาขอหมั้นย่ะ แต่แกพูดข้ามขั้นไปนิด” ลลิตากัดฟันกระซิบกระซาบอย่างอับอายคนร่างสูงที่ยืนกลั้นขำอยู่

“อ้อ แต่ก็ตกลงไปแล้วหนิ หลักฐานอยู่บนนิ้วค่ะเพื่อน” เมษยายังพูดหน้ามึนแก้เก้อ ขนาดเพื่อนสนิทเธอเองยังทึกทักไปว่าเขาขอเธอแต่งงานแล้วแบบนี้ ตากลมสวยอดไม่ได้ที่จะหันไปมองคนยืนลุ้นด้านนอกอย่างช้าๆ ทุกคนจับกลุ่มพูดไปหันมองทางพวกเธอไปพลาง ไม่อยากจะคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา ...จะโด่งดังคับบริษัท เว่อร์วังสมฐานะรองประธานของรังสรรค์ขนาดไหน

“ไหนนายบอกว่าพี่ชายนายเตรียมเซอไพรส์ไอ้ลิ้นจี่ไง ทำไมหมั้น ไม่ใช่ของแต่งงาน?” เมษยาขยับมากระซิบถามลักษณ์ที่อยู่ไม่ไกลอย่างขัดใจ

“เอ้า หมั้นขนาดนี้ยังเซอไพรส์ไม่พอรึไงครับคุณ เดี๋ยวถึงตาผมจะขอคุณแต่งงานจบๆ ทีเดียวเลยดีมะ” ลักษณ์ยังคงพูดทีเล่นทีจริง ไม่วายถูกตาขวางใส่คนปากพูดไปเรื่อยอย่างหนุ่มรุ่นน้อง ทั้งที่ใบหน้านั้นร้อนวูบวาบ

“ไอ้เด็กบ้านี่ ฮึ่ยยย” หญิงสาวคงไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองหน้าแดงจนคนพูดหยอดรู้สึกเอ็นดู เมษยาแก้เขินด้วยการสะบัดหน้าหนีไปปลอบขวัญลลิตาตามเดิม เพื่อนสาวคนนี้ของเธอเหนื่อยกับความรักมามากพอแล้ว หวังให้ครั้งนี้ได้สุขสมหวังกับคนอื่นเขาเสียที

การคุกเข่าขอสาวเป็นแฟนโดยมัดมือชกเป็นการขอหมั้น ราวกับขอแต่งงานครั้งที่สองของท่านรองประธานเป็นข่าวดังไปทั้งบริษัทอย่างที่ลลิตาหวั่นใจแบบไม่ต้องสงสัย

“ได้ยินเพื่อนแผนกการตลาดว่าท่านรองเอาแหวนไปขอสาวแต่งงานถึงแผนกเลย เหมือนว่าเคยเป็นเลขา ผู้หญิงคนนั้นที่เคยมีข่าวซุบซิบด้วยกันปะ”

“หือออ เผือกร้อนมากอะ ขอแต่งงานในที่ทำงานแบบนี้เลยเหรอ ท่านรองก็เว่อร์ไม่ไหว”

“ว่าไป แต่ข่าวแว่วมาอีกทีว่าไม่ได้ขอแต่งนะ แต่ขอหมั้นไว้ นั่นล่ะ จะยังไงก็น่าอิจฉาอยู่ดี พนักงานอย่างเราๆ จะมีโอกาสแบบนั้นบ้างมั้ยนะ”

“หยุดค่ะ ถ้าจะหวังกินระดับผู้บริหาร คงต้องไปสมัครงานที่อื่นแล้วล่ะ”

“โนวค่ะ พูดจาไม่มงคล ฉันขอทำงานอย่างขยันขันแข็งที่นี่ต่อไปค่ะ เรื่องผู้ชายหาเงินค่อยซื้อกินก็ได้”

“ฮ่าๆๆๆ”

“ได้ยินเรื่องท่านรองมั้ย อะโหววว ใจร้อนอยู่นะ เพิ่งหย่ากับเมียยังไม่ถึงปี ขอสาวอีกคนหมั้นละ” คนที่เพิ่งเข้าทำงานที่นี่ไม่นานย่อมคิดแบบนี้กัน

“แต่ฉันว่ามันไม่เร็วไปนะ คนนี้ที่ชื่อลลิตาเคยเป็นเลขาท่านรอง หน้าหวานๆ น่ะ เรื่องที่เคยมีข่าวกันครั้งก่อนๆ น่าจะจริงอยู่ ถ้าลองคิดๆ ดู เขาน่าจะมีจให้กันก่อนผู้ชายจะไปแต่งกับอีกคนแล้วมั้ง” สายเผือกที่ขบคิดจริงจัง จากที่เธอทำงานที่นี่มานาน เก็บข้อมูลมาตั้งแต่แรกอดจะหันมองซ้ายขวา กระซิบกระซาบกันในวงเม้าท์มอยอย่างออกรส

“หืมมม อะไรเนี่ย มีเรื่องแบบนี้ด้วย สาวเจ้าคนนั้นก็โชคดีชะมัด พ่อหม้ายแล้วไง คุณสมบัติข้ออื่นเริ่ดหมด ยังหนุ่มแน่น หล่อ รวย ฉันกรี๊ดจะแย่”

พนักงานทุกแผนกต่างพูดคุยกันถึงเรื่องนี้ ต้องยกให้เป็นทอปปิกแห่งปีโดยปริยาย บ้างก็ยินดี บ้างก็อิจฉาตาร้อนวาสนาผู้อื่น แต่จะทำอะไรได้ พูดไม่ดีมีสิทธิ์ถูกเชิญออกได้ ว่าร้ายใครก็ว่า แต่จะว่าร้ายเจ้านายไม่ได้!

“คุณกานต์ ผมมีประชุมบอร์ดตอนบ่าย พรุ่งนี้มีชี้แจงโปรเจกต์ใหม่กับพนักงาน คุณแจ้งให้คนที่เกี่ยวข้องทราบด้วยนะ”

“ได้ค่ะท่านรอง แล้วนัดเย็นนี้ ...กับน้องลิ้นจี่ล่ะคะ”

“ยังเหมือนเดิมครับ ผมกับลิ้นจี่จะไปถึงก่อนทุ่มตรง”

“รับทราบค่ะ” ณัฐกานต์รับสารมา สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่การประสานงานให้เจ้านายตามปกติ แต่เป็นการโทรหารุ่นน้องสาว

“ฮัลโหลลิ้นจี่ จำได้มั้ยเนี่ยเย็นนี้มีนัดกับท่านรองนะคะ”

‘หืมมม วันนี้วันศุกร์เหรอคะพี่กานต์ พี่ไม่โทรมาเตือนนี่ลิ้นจี่ต้องลืมแน่ คุณตั้งก็ไม่เห็นเกริ่นๆ อะไรไว้เลย’

“นั่นไง พี่ว่าแล้วเชียว ถึงโทรมาเตือนเรานี่แหละ ยุ่งกันทั้งคู่สินะ วัยสร้างเนื้อสร้างตัวกันของแท้” ณัฐกานต์บ่นงึมงำถึงเจ้านายกับรุ่นน้องสาวอย่างไม่จริงจัง

‘แหะๆ ช่วงนี้งานค่อนข้างยุ่งน่ะค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่โทรมาเตือนแต่เนิ่นๆ’

“ไม่เป็นไรๆ งั้นพี่ทำงานต่อล่ะ ไม่กวนเราแล้ว” สองสาวก็จบบทสนทนากันไป เธอเป็นอีกคนที่รับรู้เรื่องราวระหว่างคนทั้งคู่มาตลอด แม้จะไม่รู้ลึกอะไร แต่คนที่คลุกคลีทำงานใกล้ชิดกับทั้งสองคนย่อมพอมองออก และยินดีที่ในที่สุดก็ลงเอยกันได้สักที

แน่นอนว่าคนที่ตกเป็นหัวข้อสนทนาสุดร้อนแรง ด้วยเป็นคนดังแห่งอิเล็กทรอนิกส์กรุปนั้น ทั้งคู่ไปอยู่ตรงไหนก็มีแต่สายตาคอยจับจ้องมองมา รังสรรค์ไม่สนใจ ลลิตาก็ไม่มีเวลามานั่งใส่ใจ ตอนนี้มีงานเข้ามาให้ต้องจัดการเร่งด่วน ต่างก็ยุ่งมากพอแล้ว ก่อนจะไปสนใจความคิดคนอื่นต้องดูก่อนว่างานที่รับผิดชอบอยู่มากมายขนาดไหน!

ช่วงหัวค่ำรังสรรค์กับลลิตาออกมาดินเนอร์ล่อเรือสุดโรแมนติก เพื่อทานอาหารมื้ออร่อย ดื่มด่ำบรรยากาศริมน้ำเจ้าพระยายามค่ำคืน แต่สิ่งที่เป็นอยู่คือ ทั้งคู่นั่งก้มหน้าก้มตาทำงานกันจริงจัง นี่ถือการออกเดตที่พิลึกจนพนักงานเสิร์ฟยืนงง

“ครับคุณยุทธ ผมคุยกับลิ้นจี่คร่าวๆ แล้ว โปรเจกต์นี้จะต้องเสร็จภายในสัปดาห์นี้ ทางมิสเตอร์เฉินอยากได้ข้อมูลที่แสดงให้เห็นว่าเรามีศักยภาพมากพอสำหรับงานนี้”

“...”

“คุณสแตนบายสถานที่ที่จะพาเค้าไปเยี่ยมชมได้เลย ผมจะไปสมทบอีกที”

“...”

“น้องนัดลองดูข้อมูลตรงที่พี่มาร์คไว้ เราจะทวนกันไปทีละจุดนะ พี่ว่ามันต่อยอดได้อีก”

‘ค่ะพี่ลิ้นจี่’

“ส่วนพายุ พี่ว่างานกราฟิกที่เราใส่มามันเข้ากับธีมงานนี้ดี มีเรื่องความเยอะ ความน้อยไปที่ต้องพิจารณากันอีกที น่าจะปรับได้ไม่ยาก รอหลังจากพี่คุยประเด็นกับนัดก่อนนะ”

‘ครับพี่ งั้นเอาประมาณนี้ก่อนมั้ยครับ เหมือนพี่จะอยู่ร้านอาหารหรูเลย เกรงใจครับ แหะๆ’

“จริงสิ งั้นค่อยคุยกันตอนพี่กลับที่พักนะ อีกสักสองชั่วโมง ไปพักเบรกกันก่อนจ้ะ” เหมือนลลิตาเพิ่งนึกได้ว่าการคุยงานในที่สาธารณะดูไม่เหมาะสมนัก พลันหันไปเจอพนักงานรอรับออเดอร์อยู่ก็รู้สึกละอายใจแล้ว

คนหนึ่งคุยงานเป็นระยะกับคนในสาย อีกคนจ้องไอแพดเขม็ง อีกคนก็วิดีโอคอลกับลูกทีม วางแผนงานกันขะมักเขม้น ตกลงมาเดตหรือแค่เปลี่ยนที่ทำงานกันแน่!ลลิตาได้แต่ยิ้มแหย่ๆ ให้พนักงาน รีบสั่งเมนูอาหารอย่างนึกเกรงใจ ไม่วายมองคนตัวโตตาเขียว ฝ่ายนั้นก็ยังไม่รู้ตัวคุยสายนั้น แปบๆ คุยกับอีกสาย บอกว่างานยุ่งๆ ยังจะหิ้วกันมาวันนี้ให้ได้อีก!คราวนี้เป็นยังไง งานก็ต้องทำ ข้าวก็ต้องกิน เป็นดินเนอร์ที่สู้ชีวิตมาก!

__________

สู้ชีวิตตั้งแต่ไม่มีใคร บทจะมีก็หล่อรวย เป็นเจ้าของกิจการใหญ่โต ละคือตลกร้ายสุด รวยแล้วไง ยังต้องทำงานหาเงินกันต่อไปค่ะ ชีวิตนางเอกไรท์มันก็จะตีนถีบปากกัด...มากอยู่