สาวน้อยซาเล้งกับหนุ่มชั่งพิมพ์

   เธอขนหนังสือขึ้นไปบนรถซาเล้ง ด้วยความเหนื่อยยาก จนหมด ก่อนจะถีบรถซาเล้งออกไป อย่างช้าๆ
        “เดี๋ยว ”
        “อะไรอีกล้า”
        “รับทำงานบ้านม่ะ”
        “ไม่”
        “ไหม้ ก็เรียกรถดับเพลิงซิ”
        “ผมไปล่ะ”
        “ผมไม่เชื่อว่า นายจะไม่รับทำงานบ้าน”
        “ทำไม”
        “ก็ดูซิ เสื้อผ้ามอมแมมมอซอ จับจิต คงจะนอนราบไปกับพื้น บ่อยๆ ละซิ แล้วไถลไปมากับพื้น จนมอมแมม ผมทายถูกม่ะ”
        “อ้าว! พูดแบบนี้ มันดูถูกกันชัดๆนี้หว้า”
             เธอทำท่าจะเดินลงไป ชกเขา แต่ต้องค้างไว้ เหลือแค่หันไปชำเรือง มองดูเขาแทน
        “จะทำใหม? หึ”
        “ได้เลย จะให้ใช้ผ้าคุณ หรือเสื้อของผมดีล่ะ”
        “ใช้ผ้าซิ ถ้าขืนให้ใช้เสื้อ มีหวังบ้านของผมสกปรกหมด”
        “จะให้ทำเดี๋ยวนี้เลยเหรอ”
        “ใจร้อนจริงๆเชียว พรุ่งนี้ก็ด้าย วันนี้นายคงจะเหนื่อยมากพอแล้ว ไม่อยากรบกวน”
        “ตกลง”