หลังกลีบดอกเหมยสีเงินโปรยลงมา
หลังเสียงพิณที่ไม่ควรมีดังขึ้นจากหอพิง
หลังเงาบางสิ่งยิ้มให้ทั้งคู่ผ่านผนัง…
ทั้งวังเหนือเต็มไปด้วยความตึงเครียด
แต่ในตำหนักขององค์ชายฉีอวิ้น—
บรรยากาศตึงตังกว่าเป็สิบเท่า
ซูอินกำลังยืนค้าง
หน้าแดงเหมือนลูกพีช
“ท่าน… ท่านจะทำอะไรเพคะ
ท่าน— ท่านกำลังทำหน้าแปลกมากเลยนะคะ!”
องค์ชายยืนพิงเสา
กอดอก
สายตาไม่วางจากเธอแม้เสี้ยววินาที
“เ้านอนคนเดียวไม่ได้”
ซูอิน
“นะ-นะ-นอนคนเดียวไม่ได้!? ข้าอายุเท่านี้แล้วนะคะ ไม่ใช่เด็กห้าขวบ!”
องค์ชายตอบนิ่ง
“เ้าเป็คนที่ผี์ตามล่าอยู่
จะให้ข้าไปนอนอีกตำหนัก? ไม่มีทาง”
ซูอินหน้าแดงลามถึงหู
“แต่… แต่คืนนั้นที่ข้าล้มทับท่าน— นั่นมันอุบัติเหตุ! วันนี้ไม่ต้องซ้ำก็ได้!”
องค์ชายฉีอวิ้นเลิกคิ้ว
ท่าทางสงบแต่แฝงรอยแกล้งชัดเจน
“ข้าไม่ได้พูดว่าจะทำแบบนั้น”
ซูอิน
“///// ท่านพูดเหมือนจะทำ!”
องค์ชายเดินเข้ามาช้า ๆ
จนเธอถอยจนชนกำแพง
ลมหายใจเขาอุ่น
ปลายนิ้วแตะผมเธอเบา ๆ
“แต่ถ้าเ้ากลัวขนาดนั้น…
ข้าจะทำก็ได้นะ”
ซูอิน
“//////!!!!! ท่านอย่าแกล้งข้า!!”
องค์ชายเดินไปที่เตียงใหญ่กลางห้อง
แล้วพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“คืนนี้เ้านอนตรงนี้”
ซูอินตาโต
“แล้ว… แล้วท่านนอนตรงไหนเพคะ?”
องค์ชายชี้
“ที่นี่เหมือนกัน”
ซูอินเกือบเป็ลม
“ไม่ได้เพคะ!!! ไม่ได้เด็ดขาด!!”
“หืม?”
“ข้าเป็หญิง! ท่านเป็บุรุษ! แม้เรา…จะ…หลุดเข้าอ้อมกอดกันมาหลายครั้ง แต่—แต่!!”
องค์ชายตอบทันที
“ข้าจะไม่ทำอะไรเ้าถ้าเ้าไม่อนุญาต”
แล้วเสริมด้วยเสียงต่ำ
“…แต่ถ้าอนุญาต ข้าก็ไม่ปฏิเสธ”
ซูอิน
“//////////!!!!! หยุดพูดแบบนั้นเพคะ!!!”
ซูอินทำท่าจะเดินหนี
แต่ชายผ้าเธอเหยียบพรมขนสัตว์แล้วสะดุด
“ว้าย—!”
องค์ชายคว้าเอวเธอไว้ทัน
รั้งเข้ามาในอกเขาเต็มแรง
ซูอินหน้าแนบอกเขา
หัวใจเธอเต้นดังจนเธอได้ยินเอง
องค์ชายก้มลงกระซิบ
“เ้า…ชอบล้มใส่อ้อมแขนข้าบ่อยไปไหม”
ซูอินพึมพำ
“ข…ข้าไม่ได้ตั้งใจสักครั้งเลยนะคะ…”
“แต่ทุกครั้ง ข้าก็จับเ้าไว้ได้ทุกครั้ง”
ซูอินหน้าแดง
“ใครจะไปกล้าล้มซ้ำอีกเล่าเพคะ!”
องค์ชายเอียงหน้า
ใบหน้าใกล้อย่างอันตราย
Almost Kiss Scene
เกิดขึ้นแบบสมบูรณ์อีกครั้ง
ลมหายใจปะทะกัน
ซูอินสั่นนิด ๆ
“เพคะ…อย่าใกล้ขนาดนี้…”
องค์ชายยิ้มเบา ๆ
“เ้าบอกทุกครั้งว่าอย่าใกล้
แต่เ้าก็ไม่เคยผลักข้าออก”
ซูอิน
“///// ก็— ก็จะให้ข้าผลักองค์ชายทำไมเล่า!”
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวเข้าสู่เขตอันตรายทางหัวใจ
ลมเย็นวูบหนึ่งพัดเข้ามาจากหน้าต่าง
ตะเกียงในห้องสั่นไหว
แสงพร่าไหวเหมือนจะดับ
เสียงพิณที่เงียบไปแล้ว
กลับดีด “ติ๊ง…”
เบา ๆ ในความมืด
ซูอินสะดุ้ง
กอดแขนองค์ชายแทบไม่ห่าง
องค์ชายจับไหล่เธอ
“เห็นไหม— เ้าไม่ควรนอนคนเดียว”
ซูอิน
“…ไม่ใช่เพราะกลัวนะคะ ข้ากังวลเฉย ๆ! วังนี้มัน…หนาว…”
องค์ชายยิ้ม
“ถ้างั้น…”
เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเธอจนมิด
แล้วนั่งค้างอยู่ข้างเตียง
ไม่ยอมไปไหน
“ข้าจะเฝ้าจนเ้าหลับสนิท”
ซูอินมองเขานิ่ง
ใจอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว
“ท่าน… ไม่เหนื่อยหรือเพคะ?”
องค์ชายตอบเบา ๆ
น้ำเสียงที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน
“เ้าคือคนที่ข้าตามหาในความฝันมานาน
ข้าไม่อยากละสายตาอีกแล้ว”
ซูอินสะดุ้ง
หน้าแดง
พูดอะไรไม่ออกสักคำ
ไม่นาน
เสียงพิณดังอีกครั้ง
คราวนี้ดังใกล้จนรู้สึกได้
องค์ชายฉีอวิ้นดึงเธอเข้าหาตัว
โอบไว้แน่น
ราวกับกำลังปกป้องขุมสมบัติสำคัญที่สุดในชีวิต
“นอนกับข้า
คืนนี้เท่านั้น”
ซูอินตาโต
“อะไรนะคะ!?”
องค์ชายพูดช้า ๆ ชัด ๆ
“นอน—ข้าง—ข้า
จนกว่าภัยจะผ่านพ้น”
ซูอินหน้าแดงจนลามถึงคอ
แต่พอได้ยินเสียงพิณแ่ ๆ อีกครั้ง
เธอก็รีบกลิ้งเข้าไปใกล้เขาอย่างรวดเร็ว
องค์ชายหัวเราะ
“เมื่อครู่บอกว่าไม่กลัว?”
ซูอินสะบัดหน้า
“เงียบไปเลยเพคะ!“
ทั้งคู่ขึ้นนอนบนเตียงเดียวกัน
ตัวชิดกันจนไหล่แตะ
อุ่นจนหัวใจเต้นไม่เป็จังหวะ
องค์ชายเอื้อมมือมาลูบผมเธอเบา ๆ
“หลับเถอะ”
ซูอินพูดเสียงอู้อี้
“ท่านก็อย่ามองข้าแบบนี้สิคะ…”
เขาเอียงหน้า
กระซิบใกล้หูเธอจนหายใจสะดุ้ง
“ให้ข้ามองที่อื่น…ยากกว่าไม่หายใจเสียอีก”
ซูอิน
“/////////!!!! หยุดเลยนะเพคะ!!!”
องค์ชายยิ้ม
ปิดตาของเธอเบา ๆ
ด้วยปลายนิ้ว
“หลับซะ…
ข้าจะอยู่ตรงนี้
ทั้งคืน”
และในความอุ่นนั้น
ซูอินไม่รู้เลยว่า—
ใต้เตียง
มีเงาหนึ่งกำลังคืบคลานออกมาช้า ๆ
พร้อมรอยยิ้มเหมือนในกระจกตอนค่ำ
— จบบทที่ 22 —
481
