กามเทพน้อยสื่อรัก_End

        “เฮ! ดีออน ทำไมวิ่งมาอย่างนี้ล่ะ” แบรี่เดินเข้ามาใกล้ เ๽้าลูกชายตัวน้อย ที่อรภากำลังอุ้มอยู่

        “แด๊ด!” เด็กชายที่ชื่อ ดีออน เมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกของผู้เป็๲บิดา ก็ขืนตัวลงจากการอุ้มของอรภา ร้องเรียกผู้มาใหม่อย่างดีอกดีใจ และเมื่ออรภาเห็นเด็กชายตัวน้อยขืนตัวลง จึงย่อตัวลงและวางร่างเล็กๆ ป้อมๆ นั้นลงพื้นแต่โดยดี

        เมื่อเด็กชายตัวน้อยเป็๲อิสระ ก็วิ่งตรงเข้าไปหาผู้เป็๲บิดาทันทีอย่างดีอกดีใจ

        “ผมต้องขอโทษทีนะครับ ที่ลูกของผมรบกวน และทำให้คุณต้องเสียเวลา” แบรี่รับร่างป้อมๆ น้อยๆ นั้นขึ้นมาอุ้มอย่างเร็วไว เดินเข้ามาหาอรภานิดหนึ่ง ก่อนจะขอโทษขอโพยเป็๲การใหญ่

        “ไม่เป็๲ไรหรอกค่ะ แกน่ารักดีค่ะ แล้วนี้แกชื่ออะไรหรือคะ?” อรภามองหน้าชายหนุ่มผู้เดินเข้ามายิ้มๆ เอ่ยถามชื่อเด็กชายตัวน้อยไปอย่างใคร่รู้

        “แกชื่อดีออนครับ” แบรี่จับจ้องมองใบหน้าสวยหวานซึ้งตาไม่กระพริบ สวย สวยจริงๆ ผู้หญิงคนนี้ช่างถูกใจเขาจริงๆ ซึ่งไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่ถูกตาต้องใจเขา ได้มากขนาดนี้มาก่อนเลย หากเมื่อได้มาเจออย่างนี้แล้ว แล้วจะมีเหตุผลอะไรที่เขาจะไม่ไขว่คว้าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านี้ไว้ล่ะ

        “ไม่ทราบว่าคุณ!.. เอ่อ! คุณชื่ออะไรครับ?” แบรี่ถามชื่อผู้หญิงตรงหน้ายิ้มๆ แต่เป็๲ยิ้มที่ไม่มีใครรู้ได้เลย ว่าเป็๲ยิ้มที่มีความหมายแอบแฝงอยู่

        “เรียกฉันว่าภาก็ได้ค่ะ แล้วน้องอายุเท่าไรแล้วล่ะคะ?” อรภาถามต่ออย่างสงสัยใคร่รู้ตามเดิม เพราะเธอรู้สึกถูกชะตากับเ๽้าตัวเล็กนี้เหลือเกิน

        “อายุสามขวบครับ.. ผมแบรี่ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” แบรี่กล่าวบอกอายุของเ๽้าลูกชายตัวน้อย แล้วก็บอกชื่อของตนไปพร้อมกันเสร็จสรรพในคราวเดียว

        “เอ่อ! ค่ะยินดีที่ได้รู้จักคะ เขาน่ารักมากเลยนะคะ ถ้ายังไงฉันขอตัวก่อนแล้วกันนะคะ/ ไปก่อนนะคะน้องดีออน” อรภาตอบกลับยิ้มๆ แล้วกล่าวขอตัว พร้อมกับยื่นมือเรียวเล็กไปจับแก้มของเด็กชายตัวน้อย เพื่อเป็๲การร่ำลา

        แต่เด็กชายตัวน้อยกลับหันมาหาอรภา แล้วโผเข้าสวมกอด เพื่อให้อรภาอุ้มอีกครั้ง และไม่ยอมให้อรภา หนีหายไปไหนซะงั้น

        “ไม่เอา ไม่ไป มัมไม่ไป” O_O อรภาจำต้องรับเด็กชายตัวน้อยนั้น มาอุ้มอีกครั้งอย่างเสียไม่ได้ พร้อมกับเลิกคิ้วเบิกตากว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่เด็กชายตัวน้อยพูดออกมา จึงเงยหน้ามองผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็๲บิดาของเด็กชายตัวน้อยผู้นี้ อย่างไม่รู้จะทำอะไรดี

        “ดีออน คุณน้าเขาจะไปแล้วลูก มาหาพ่อครับดีออน” แบรี่มองสบตาอรภา ยิ้มที่มุมปากนิดๆ ก่อนจะหันไปร้องบอกลูกชายตัวน้อย ที่ตอนนี้กำลังกอดคอหญิงสาวตรงหน้าเอาไว้แน่น

        “ไม่เอาจะอยู่กับมัม” เด็กชายตัวน้อยยังดื้อ ไม่ยอมเชื่อฟังผู้เป็๲บิดา แถมยังกอดคอระหงเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยง่ายๆ

        “ดีออน! อย่าดื้อกับแด๊ดนะ!” แบรี่ส่งเสียงเข้มดุขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

        “เอ่อ!.... ไม่เป็๲ไรค่ะ ฉันอยู่อีกหน่อยก็ได้ค่ะ ฉันไม่ได้รีบอะไร” อรภาได้ยินเสียงเข้มดุ ส่งมาให้เด็กชายตัวน้อย แทนที่คนที่อยู่ในอ้อมกอดของเธอจะกลัว แล้วผละไปหาคนที่ส่งเสียงดุมานั้น แต่เปล่าเลย กลับกอดคอเธอแน่นขึ้นไปอีก ทั้งยังส่งเสียงร้องไห้ด้วย อรภาใจอ่อนยวบลงไปในทันที

        “งั้นก็ขอบคุณคุณมากเลยนะครับ พอดีผมกับดีออนจะไปทานข้าวกัน งั้นผมขอเชิญคุณไปทานข้าวกับพวกเราเลยก็แล้วกันนะครับ” แบรี่กล่าวเชื้อเชิญผู้หญิงตรงหน้า ด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบนุ่มทุ้มก็จริง แต่ภายในนี้สิลิงโลดตื่นเต้นดีใจ จนหัวใจพองคับแน่น และเต้นแรงรัวเร็วแทบจะทะลุออกมาภายนอกอกได้อยู่แล้ว

        “เอ่ออ!!.. ก็ได้ค่ะ” อรภาครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าตอบรับคำเชื้อเชิญนั้นออกไป ด้วยใบหน้าที่กรุ่นด้วยรอยยิ้ม

        “ดีเลยครับ แล้วคุณอยากจะทานอะไรดีล่ะครับ?” แบรี่คลี่ยิ้มกว้างออกมา อย่างดีอกดีใจที่เห็นสาวเ๽้าตอบรับอย่างนี้

        “แล้วแต่คุณเลยค่ะ ฉันทานอะไรก็ได้อยู่แล้วล่ะค่ะ” อรภาบอกกล่าวอย่างเกรงอกเกรงใจเป็๲อย่างยิ่ง ที่ถูกถามความเห็นเช่นนั้น

        “งั้นเราไปทานอาหารอิตาเลียนกันไหมครับ? ผมเห็นมีร้านน่าทานอยู่ร้านหนึ่ง” แบรี่เสนอขึ้นมาทันทีอย่างกระตือรือร้น

        “ก็ได้ค่ะ” อรภาตอบกลับไปยิ้มๆ

        “เฮ! ดีออนมาให้พ่ออุ้มมา” แบรี่จึงยื่นมือใหญ่ ไปเพื่อจะรับตัวลูกชายตัวน้อยมาอุ้มซะเอง

        “ไม่เป็๲ไรหรอกค่ะ ฉันอุ้มได้ค่ะ ไม่ได้หนักอะไร เราไปกันเถอะค่ะ” อรภาเห็นว่าเด็กชายตัวน้อยนิ่ง ไม่ยอมไปหาผู้เป็๲บิดา จึงบอกกล่าวออกไปยิ้มๆ

        “เอาอย่างงั้นเหรอครับ?” แบรี่ถามขึ้นอีกอย่างเป็๲ห่วง ไม่อยากให้อรภาหนัก เพราะเ๽้าลูกชายตัวน้อยของเขา ตัวหนักไม่ใช่เล่นอยู่เหมือนกัน

        “ค่ะ” อรภาตอบกลับไปอย่างหนักแน่น แบรี่จึงได้ยอมตามนั้น แล้วพาเดินไปยังร้านอาหารอิตาเลียนอย่างเร็วไว โดยที่บอดี้การ์ดของแบรี่ เดินตามระแวดระวังภัยให้อยู่ห่างๆ 

๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔