บทที่ 27 เมนแดนซ์ระดับ C (2)
ตอนนี้ผมเริ่มเป็ห่วงสมาชิกที่เอาแต่นอนทั้งวันอย่างรยูคยองฮวาขึ้นมาแล้ว
รยูคยองฮวากับโอเยจุนสนิทกัน
อย่างน้อยพวกเขาก็น่าจะออกไปเที่ยวด้วยกันบ้าง ถ้าเกิดเหตุอะไรจะได้ช่วยกันแก้ไข
"ไม่ว่ายังไงก็ระวังตัวด้วยนะ!"
ผมตบไหล่โอเยจุนและเตือนเขา
"รู้แล้วครับ ถ้าคนไม่รู้คงคิดว่าพี่เป็พ่อผมแล้วมั้งเนี่ย"
ถึงผมจะไม่ใช่พ่อเขา แต่อายุของพวกเขาก็เด็กมากพอที่จะเป็ลูกผมได้จริง ๆ
หลังจากที่โอเยจุนกับนาซอนอูออกไปแล้ว ในหอพักก็เหลือแค่ผมกับรยูคยองฮวา
พอเ้าพวกตัววุ่นวายออกไป หอพักก็เงียบลงในทันใด
ผมตรวจสอบจนแน่ใจว่าประตูห้องของรยูคยองฮวากับโอเยจุนปิดสนิทดีแล้ว จึงเดินกลับเข้ามาในห้องของตนเอง
"ระบบ ฉันมีเื่จะถาม"
ผมยกมือกอดอกพูดพร้อมกับจ้องมองอากาศที่ว่างเปล่า แล้วหน้าต่างข้อความโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นมา
โฮ่ง!
เ้าขนปุ๋ยส่งเสียงเห่า มันวิ่งวนอยู่กับที่เหมือนดีใจมากที่ได้พบผม ราวกับว่ามันรอคอยที่จะถูกเรียกออกมาอยู่แล้ว
"มีวิธีอื่นนอกจากใช้ลูกแก้วในการเพิ่มระดับความสามารถบ้างไหม?"
ในสองสัปดาห์ข้างหน้า ผมต้องเพิ่มทักษะการเต้นและการแสดงให้ได้ระดับ B หรือสูงกว่านั้นให้ได้ เมื่อเวลาเตรียมตัวสำหรับการคัมแบ็คอย่างเต็มรูปแบบมาถึง ผมก็จะได้ไม่ต้องใช้ข้ออ้างว่าร่างกายของผมยังไม่ฟื้นตัวอีก
[้าเริ่มภารกิจฝึกสอน 2 ภารกิจย่อย - 'ฝึกพิเศษเพื่อยกระดับการเต้น' เลยหรือไม่?]
[ตกลง / ปฏิเสธ]
ผมกดตกลงโดยไม่คิดลังเล แล้วหน้าต่างข้อความโปร่งแสงที่อยู่ตรงหน้าผมก็หายไป
และเป็อีกครั้งที่ผมคิดว่าอาจมีอะไรบางอย่างะเิออกมา...
ผมยังไม่หายสงสัยในขณะที่ยืนกอดอกอยู่ที่เดิม แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
มีคนโทรเข้ามาหาผมพอดี
เมื่อผมหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูก็เห็นชื่อ [พี่ผู้จัดการ] ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
[อ้อ อีเซ นายเข้ากับเด็กพวกนั้นได้บ้างไหม? มีอะไรติดขัดตรงไหนบ้างหรือเปล่า?]
ผมสงสัยว่านี่อาจจะเกี่ยวข้องกับแผนงานของวงเราในอนาคตก็เป็ได้
"ไม่มีอะไรติดขัดครับ อยู่กับเ้าเด็กพวกนี้ก็สนุกดี ผมอยากให้พวกเราได้ออกเพลงคัมแบ็คเร็ว ๆ แต่ก็คงต้องใช้เวลาใช่ไหมครับ?"
[เื่นั้นคงต้องรอให้ผ่านเดือนนี้กันไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน ่นี้วงโฟลวส์ (Flows) เพิ่งจะออกเพลงใหม่ด้วย พวกเขาดึงดูดความสนใจของคนดูไปหมดแล้ว แต่ฉันก็ขอให้ทีมวางกลยุทธ์ช่วยดูงานให้เร็วที่สุดแล้วล่ะ]
ผมไม่แน่ใจว่าชอนอีเซมีตำแหน่งอะไรในบริษัทกันแน่
เพราะคงไม่มีบริษัทปกติที่ไหนจะให้ความสำคัญกับวงบอยกรุ๊ปที่ทำให้ตัวเองเจ๊งมาตลอดอย่างนี้
ผมสังหรณ์ใจว่าตัวเองอาจจะเป็ผู้นำของบริษัทนี้ด้วยซ้ำและนี่ก็ไม่ใช่ธุรกิจเด็กเล่นเลยจริง ๆ
"ตามที่สะดวกเลยครับ"
แต่หลังจากนี้แหละคือประเด็นที่แท้จริง
"ว่าแต่พี่ช่วยหาครูสอนเต้นมาให้ผมหน่อยได้ไหม? ผมอยากได้คนที่ใจเย็น แล้วก็ไม่พูดมากหน่อยนะ"
สิ่งที่ผม้าในตอนนี้คือใครสักคนที่จะสอนผมเต้นท่าพื้นฐาน ไม่ใช่ครูสอนเต้นชื่อดังที่จะยัดท่ายากให้ผมเต้น
และคงจะดีที่สุดถ้าเขาเป็คนเงียบ ๆ เก็บความลับเก่ง จะได้ไม่เอาเื่ที่ผมเต้นได้ห่วยแตกไปโพนทะนาที่ไหน
"เื่นั้นไม่ยากหรอก นาย้าเมื่อไหร่ล่ะ?"
"ยิ่งเร็วยิ่งดีครับ"
ผมตัดสินใจในขั้นเด็ดขาดแล้ว กำหนดเส้นตายคือสองสัปดาห์ ในเวลาระหว่างนี้ ผมต้องหาทางยกระดับการเต้นของตนเองให้ดีกว่าระดับ C ให้ได้
...
"ให้ตายสิ...! เลขข้างหน้าเปลี่ยนไปแล้ว!"
ทันทีที่เขาตื่นในตอนเช้าและเข้าห้องน้ำเสร็จเรียบร้อย นาซอนอูก็ถอดชุดนอนออกและเดินขึ้นไปบนที่ชั่งน้ำหนัก เขาร้องออกมาด้วยความดีใจ
นาซอนอูกับผมใช้เวลาสองสัปดาห์ที่ผ่านมาด้วยความยากลำบาก ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมใช้เวลาฝึกเต้นวันละหกชั่วโมง โดยฝึกจากท่าเต้นเพลงของวงตัวเองในอดีต
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงกลายเป็หุ่นยนต์เต้นที่ไม่มีจิติญญา
แต่ไม่ใช่ว่าผมจะเต้นแบบหุ่นยนต์ได้สมบูรณ์แบบอะไรหรอกนะ เพียงแต่ว่าร่างกายของผมเคลื่อนไหวได้เร็วกว่าที่ผมคิด อาจเป็เพราะว่าผมฟัง ดู และฝึกเต้นอย่างไม่ยอมแพ้ก็ได้...
ผมเริ่มคิดเื่นี้อย่างจริงจัง หรือว่าความจริงร่างกายของชอนอีเซจะฟื้นตัวดีแล้ว?
วันแรกในการเรียนเต้น ผมเก็บเป็ความลับจากเพื่อนร่วมวง ผมยังไม่ลืมสีหน้าตกตะลึงของครูสอนเต้น
"ตอนนี้นะครับ คุณอีเซ...ถ้าการเต้นอยู่ในระดับนี้ คงไม่มีทางไปออกรายการ 'มายดอลสเตจ (Mydol Stage)' ได้แน่ ๆ ผมให้ทักษะการเต้นระดับนี้ได้แค่ F เท่านั้น"
รายการมายดอลสเตจเป็รายการแข่งขันแบบแพ้แล้วคัดออกที่ดังมากทางช่องเคเบิ้ลทีวี วงบอยกรุ๊ปที่กำลังมาแรงในตลาดตอนนี้อย่างวงโฟลวส์ ก็ดังมาจากรายการนั้นเหมือนกัน
แต่ในตอนที่ผมฝึกเต้นครั้งแรกนั้น ความสามารถในการเต้นของผมอยู่ในระดับ C แล้ว
ผมไม่อยากคิดเลยว่ามันจะเป็หายนะขนาดไหน ถ้าเกิดผมมีความสามารถด้านการเต้นอยู่ในระดับ F จริง ๆ
ผมเห็นได้ชัดว่าครูสอนเต้นเหนื่อยใจกับผมมาก แต่เขาก็มอบการบ้านที่ช่วยทำให้ผมเต้นได้ดีขึ้นตามลำดับ
"สุดยอดเลยครับครู! ตอนนี้ผมจำท่าเต้นทั้งหมดได้แล้ว เราไปขั้นต่อไปกันเลยดีกว่าครับ"
แม้แต่ครูสอนเต้นที่ถอนหายใจกับผมในตอนแรก ก็ยังอดชื่นชมผมไม่ได้เมื่อหมดเวลาไปสองสัปดาห์
ผมนึกว่าตัวเองจะสามารถทำภารกิจย่อยครั้งนี้ได้สำเร็จโดยง่าย และผมก็จะได้เพิ่มคะแนนความสามารถของตัวเอง
แต่ดูเหมือนผมจะต้องเรียนรู้ทักษะการเต้นด้วยตัวเอง เหมือนที่มีผู้คนเคยพร่ำสอนว่าอย่าหวังให้โชคช่วยเด็ดขาด
"ไลน์เต้นดีขึ้นแล้วนะครับ อย่าลืมฝึกบ่อย ๆ แต่ถ้าเทียบกับคลิปที่คุณอีเซเคยเต้นตอนที่ยังแข็งแรงดี ก็ยังถือว่าห่างไกลจากเดิมอยู่อีกเยอะครับ"
เมื่อผมทำภารกิจย่อยจบลง ความสามารถในการเต้นของผมก็เลื่อนระดับขึ้นสู่ระดับ B ส่วนความสามารถในการแสดงก็เลื่อนระดับสู่ระดับ D
[ขอแสดงความยินดี คุณทำภารกิจ 'การฝึกฝนพิเศษเพื่อเพิ่มความสามารถการเต้น' สำเร็จแล้ว คุณได้รับรางวัล 100 แต้ม]
ถือว่าได้แต้มมาไม่น้อย แต่ว่า...ก็ยังถือว่าน้อยเกินไปอยู่ดีสำหรับ่เวลาสองสัปดาห์หฤโหดสำหรับผม
เมื่อได้ลูกแก้วเพิ่มความสามารถใบใหม่ ผมก็นำไปเพิ่มให้กับระดับความสามารถด้านการแสดงโดยไม่ลังเล
[ประวัติ]
[ชื่อ : ชอนอีเซ (อิมฮยอนซอง) อายุ 24 ปี]
[ระดับความสามารถ]
หน้าตา : S
การร้อง : D
การเต้น : B
การแสดง : C
เสน่ห์ : A
การพูด : A
หนทางยังอีกยาวไกล แต่ก็ถือว่าพัฒนามาได้เยอะแล้วจากตอนเริ่มต้น
“พี่อีเซ! น้ำหนักของผมกลับมาเหลือ 80 กว่าแล้ว!”
ถ้าหมอนี่สามารถลดน้ำหนักได้อีกสัก 10 กิโลกรัม…ผมก็จะสามารถโล่งใจได้มากกว่านี้
ดังนั้นสิ่งที่เหลืออยู่ในเป้าหมายระยะสั้นก็คือ…
“กำหนดสองสัปดาห์ครบไปเมื่อวานนี้ จำได้ไหมครับ?”
โอเยจุนเดินเข้ามาที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับถือเกมคอนโซลมาด้วย
โอเยจุนกำลังจะเอาเกมแข่งเต้นมาทดสอบผมอีกแล้ว! ผมควรทำอย่างไรดี?
แต่อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ได้เวลาพิสูจน์ผลลัพธ์ของการฝึกพิเศษสองสัปดาห์หฤโหดของผมแล้ว