สำนักชิงอวิ๋น ตำหนักผู้าุโสายนอก
ผู้าุโหลี่นั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ ในมือประคองถ้วยชาิญญา กำลังจิบอย่างสบายอารมณ์
นับั้แ่ขับไล่ฉินเฉินออกไปก็ผ่านไปหลายวันแล้ว ในที่สุดเศษสวะที่ขวางหูขวางตาก็หายไปจากสำนักเสียที ทำให้อำนาจของเขาในหมู่ศิษย์สายนอกมั่นคงขึ้นอีกหลายส่วน
หึ ขยะที่ไร้รากิญญาผู้หนึ่ง มีคุณสมบัติอันใดมาขวางหูขวางตาเขา
“ผู้าุโหลี่!”
ในตอนนั้นเอง ยันต์สื่อสารที่เร่งด่วนสายหนึ่งก็พุ่งทะลวงเขตอาคมของตำหนักเข้ามาโดยตรง กลายเป็แสงสีทองลอยอยู่เบื้องหน้าของเขา
ผู้าุโหลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ใช้นิ้วแตะเปิดยันต์สื่อสารอย่างลวกๆ เสียงที่แฝงไปด้วยความหวาดกลัวของศิษย์สายนอกก็ดังออกมาทันที
“...ฉินเฉินยังไม่ตาย! เขาไม่เพียงแต่สังหารหมาป่าเพลิงอสูรระดับสอง ซ้ำยังทำลายพลังบำเพ็ญของศิษย์พี่จ้าวหู่ทิ้ง... ขอสำนักโปรดพิจารณาด้วย!”
“พรวด——”
ชาิญญาชั้นยอดในปากของผู้าุโหลี่ถูกพ่นออกมาจนหมด
มือที่ถือถ้วยชาของเขาสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นตะลึงจนเกินไป ใบหน้าเหี่ยวย่นที่แต่เดิมราบเรียบดุจบ่อน้ำนิ่ง บัดนี้กลับซีดสลับเขียว ดูไม่ได้เอาเสียเลย
“ฉินเฉิน... เศษสวะเส้นเืตีบตันนั่น ยังไม่ตายหรือ!”
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เขาสังหารสัตว์อสูรระดับสองเลยหรือ แถมยังทำลายพลังบำเพ็ญของจ้าวหู่อีก!
ล้อเล่นกระมัง!
ขยะระดับหลอมปราณขั้นหนึ่งผู้หนึ่ง จะมีพลังต่อสู้เทียบเท่าระดับสร้างรากฐานในเวลาเพียงไม่กี่วันได้อย่างไร นี่มันขัดต่อกฎเหล็กของโลกผู้ฝึกตนที่มีมาแต่โบราณกาลชัดๆ!
“หรือว่า... จะเป็ของชิ้นนั้น”
ผู้าุโหลี่พลันนึกถึงรายละเอียดบางอย่างขึ้นมาได้
เมื่อสามปีก่อน ก่อนที่อาจารย์ของฉินเฉินซึ่งหายตัวไปอย่างลึกลับจะจากไป เคยรั้งอยู่ที่หุบเหวต้องห้ามหลังูเาของสำนักนานถึงหนึ่งคืนเต็ม และหยกิญญาาที่ฉินเฉินพกติดตัวประดุจของล้ำค่ามาโดยตลอดนั้น ก็คือของดูต่างหน้าเพียงชิ้นเดียวที่อาจารย์ของเขาทิ้งเอาไว้ให้
“หากในหยกชิ้นนั้น ซ่อนวาสนาที่ฝืนลิขิต์เอาไว้จริงๆ ละก็...” แววตาของผู้าุโหลี่ฉายรอยโลภที่ยากจะปิดบังออกมา
เขาลุกพรวดขึ้นยืน ะโใส่ยันต์สื่อสารว่า “ถ่ายทอดคำสั่งของข้า! ปิดเส้นทางออกจากเขตรอบนอกของเทือกเขาสัตว์อสูรให้หมด ไปลากตัวฉินเฉินออกมาให้ข้า เป็ต้องเห็นตัว ตายต้องเห็นศพ! ไม่สิ ต้องจับเป็เท่านั้น!”
สิ้นเสียง เขาก็สะบัดแขนเสื้อ เรียกตัวศิษย์คนสนิทของตน แล้วรีบร้อนออกจากตำหนักผู้าุโไป
……
……
ในขณะเดียวกัน ข่าวที่ฉินเฉินสังหารสัตว์อสูรระดับสอง ก็ราวกับติดปีกบิน แพร่สะพัดไปทั่วทั้งบนล่างของสำนักชิงอวิ๋นอย่างรวดเร็ว
ลานประลองยุทธ์สายนอก
“ได้ยินข่าวหรือไม่ ฉินเฉินที่ถูกพวกเราไล่ออกจากสำนักไปคนนั้น ไม่เพียงแต่ยังไม่ตาย ซ้ำยังร้ายกาจขึ้นมาก! กระทั่งสัตว์อสูรระดับสองก็ยังไม่ใช่คู่มือของเขา!”
“จริงหรือเท็จกันแน่ เขาเป็คนเส้นเืตีบตันมาแต่กำเนิดมิใช่หรือ เหตุใดจู่ๆ ถึงได้เก่งกาจขึ้นมาได้”
“ผู้ใดจะไปรู้เล่า! แต่จ้าวหู่ถูกเขาทำลายพลังบำเพ็ญจนกลายเป็คนพิการไปแล้วจริงๆ! ได้ยินว่าตอนที่ถูกหามกลับมา พลังบำเพ็ญร่วงลงไปเหลือแค่หลอมปราณขั้นหนึ่ง แขนขาหักหมด ชาตินี้ถือว่าจบเห่แล้ว!”
“์... จ้าวหู่เป็ถึงอันธพาลสายนอกของเราเลยนะ แต่กลับรับมือฉินเฉินไม่ได้สักกระบวนท่าเดียวเลยหรือ”
เหล่าศิษย์จับกลุ่มคุยกันสามคนห้าคน วิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา ศิษย์ที่เคยเยาะเย้ยและรังแกฉินเฉินในอดีต บัดนี้ล้วนหน้าซีดเผือด ภายในใจหวาดหวั่นพรั่นพรึง
ความอัปยศทุกกระเบียดนิ้วที่พวกเขาเคยยัดเยียดให้เด็กหนุ่มผู้นั้น บัดนี้ได้กลายเป็ดาบแหลมคมที่แขวนอยู่เหนือหัวของพวกเขาแล้ว
ศิษย์สายใน หอทะเลเมฆา
ผู้าุโผู้กุมอำนาจหลายคนของสำนักชิงอวิ๋นรวมตัวกันอย่างพร้อมหน้า บรรยากาศตึงเครียดผิดปกติ
“เหลวไหล! เศษสวะที่ถูกตัดสินว่าเส้นเืตีบตันมาแต่กำเนิดผู้หนึ่ง จะมีพลังต่อสู้เทียบเท่าระดับสร้างรากฐานในเวลาเพียงไม่กี่วันได้อย่างไร หรือว่าเขาแสร้งทำเป็อ่อนแอมาโดยตลอด” ผู้าุโสายในท่านหนึ่งเอ่ยเสียงขรึม
“เป็ไปไม่ได้” ผู้าุโอีกท่านส่ายหน้า “สามปีมานี้ผลการวัดิญญาของเขาล้วนถูกบันทึกไว้ เป็เส้นเืตีบตันอย่างแท้จริงไม่มีผิดแน่ ความเป็ไปได้เพียงหนึ่งเดียวก็คือ บนตัวเขามีของวิเศษที่ท้าทาย์บางอย่าง ช่วยฝืนปรับเปลี่ยนร่างกายของเขา!”
“ไม่ว่าจะเป็สิ่งใด ในเมื่อเขาคือศิษย์ที่ถูกทอดทิ้งของสำนักชิงอวิ๋นของเรา เช่นนั้นพร์และของวิเศษ ก็ควรจะเป็ของสำนักชิงอวิ๋นด้วย!” ผู้าุโสูงสุดหนวดเคราขาวโพลนเอ่ยปากอย่างราบเรียบ แววตาฉายประกายแหลมคมวาบหนึ่ง “ถ่ายทอดคำสั่งลงไป หากผู้ใดสามารถพาตัวเขากลับมายังสำนักได้ จะบันทึกความดีความชอบขั้นหนึ่ง และตกรางวัลเป็โอสถสร้างรากฐานหนึ่งเม็ด!”
สิ้นประโยคนี้ ทั่วทั้งห้องต่างตกตะลึง
โอสถสร้างรากฐาน นั่นคือโอสถชั้นเลิศที่แม้แต่ศิษย์สายในยังใฝ่ฝันถึง! เพียงเม็ดเดียวก็มากพอที่จะทำให้ผู้ฝึกตนระดับหลอมปราณขั้นสมบูรณ์มีโอกาสทะลวงสู่ระดับสร้างรากฐานสำเร็จเพิ่มขึ้นถึงห้าส่วน!
ผู้าุโสูงสุดตั้งใจจะจับตัวฉินเฉินกลับมาให้ได้ โดยไม่เสียดายสิ่งใดเลย!
……
……
แตกต่างจากความวุ่นวายของสายนอกและสายใน ณ มุมหนึ่งของเขตศิษย์รับใช้ เด็กสาวในชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนกำลังขดตัวอยู่บนเตียงไม้ซอมซ่อ ไหล่ทั้งสองข้างสั่นสะท้านน้อยๆ
“พี่ฉินเฉิน... เขายังมีชีวิตอยู่!”
หลิงเอ๋อร์ยกมือปิดปาก หยาดน้ำตาเม็ดโตกลิ้งหล่นลงมาจากดวงตาอันใสกระจ่าง รดรินจนเสื้อผ้าของนางเปียกชุ่ม
หลายวันมานี้นางเอาแต่ล้างหน้าด้วยน้ำตาทุกวี่วัน ทุกครั้งที่นึกถึงแผ่นหลังของฉินเฉินที่เดินต้อยๆ ไปยังผาขาดิญญาเพียงลำพัง หัวใจของนางก็ปวดร้าวไปหมด
นางถึงขั้นแอบไปที่ผาขาดิญญา ร้องไห้อยู่ที่นั่นตลอดทั้งคืน นึกว่าชาตินี้จะไม่ได้พบกับฉินเฉินอีกแล้ว
ทว่าตอนนี้!
“ข้ารู้แล้ว... พี่ฉินเฉินไม่มีทางตายหรอก!”
หลิงเอ๋อร์เช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ ะโลงจากเตียง แล้วเริ่มเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวอย่างเร่งรีบ
“คนเลวในสำนักพวกนี้ เมื่อก่อนก็รังแกพี่ฉินเฉิน ตอนนี้ยังจะไปจับตัวเขากลับมาอีก! ข้าต้องรีบไปหาพี่ฉินเฉินตัดหน้าพวกมัน เพื่อแจ้งข่าวให้เขารู้ตัว!”
นางสะพายห่อผ้าใบเล็ก อาศัยความมืดในยามวิกาลแอบลอบออกจากเขตศิษย์รับใช้ วิ่งตะบึงมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเทือกเขาสัตว์อสูรอย่างสุดกำลัง
……
……
ณ ส่วนลึกของเทือกเขาสัตว์อสูร บนยอดเขาโดดเดี่ยวลูกหนึ่ง
ฉินเฉินนั่งขัดสมาธิ เบื้องหน้าคือแก่นอสูรของหมาป่าเพลิงอสูรตัวนั้นและหลินจืออัคคี
เขาเพิ่งจะรวบรวมพลังบำเพ็ญระดับสร้างรากฐานขั้นต้นให้มั่นคง กำลังเตรียมจะกลืนกินของวิเศษทั้งสองสิ่งนี้เพื่อผลักดันพลังบำเพ็ญให้ก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้นในรวดเดียว
ทันใดนั้น เขาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองไปยังความผันผวนของพลังปราณหลายสายบนฟากฟ้าอันไกลโพ้นที่กำลังพุ่งใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว มุมปากค่อยๆ ยกขึ้นเป็รอยยิ้มเ็า
“ในที่สุดก็มาแล้วหรือ”
“น่าเสียดาย...”
ฉินเฉินก้มหน้าลง มองดูวังวนสีดำที่ปรากฏขึ้นบนฝ่ามืออีกครั้ง แววตาฉายประกายแหลมคม
“ต่อให้มามากเท่าใด ก็เป็ได้เพียงปุ๋ยบำรุงของข้าเท่านั้นแหละ”
เขาลุกขึ้นยืน พลังปราณทั่วร่างพลุ่งพล่าน ไม่จงใจปกปิดกลิ่นอายของตนเองอีกต่อไป
ในเมื่อพายุได้มาเยือนแล้ว เช่นนั้นก็จงปล่อยให้โลกผู้ฝึกตนแห่งนี้ สั่นสะท้านเพราะเขาให้ถึงที่สุดเถิด!
11K
![[E-book ใน MEB] พร้อมรักมากนะ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1679667332_96574692.webp)
