เขมกรป้อนรัก

        “ฉิบหายแล้ว รินเอ๋ย!” หญิงสาวหันหน้าหลบไปทางอื่น เจ็บใจที่ไม่ได้เตรียมตัวมา ก่อนจะปั้นหน้ากลับมายิ้มหวาน เหลือบไปเห็นชายร่างสูงเดินผ่านเข้าไปโดยไม่โดนกัก

        “ทำไมเขาเข้าไปได้ล่ะคะ” ดารินถามอย่างสงสัย

        “ก็เขาเป็๲พนักงานนี่ครับ”

        “แล้วคนนั้นล่ะคะ”

        “คนนี้ติดต่องานกับบริษัท เขามาทุกอาทิตย์ล่ะครับ”

        “แล้วคนนั้นล่ะ” ดารินชี้มือไปยังผู้คนที่เดินเข้าออก อย่างกับเดินสวนสนามแต่ไม่มีใครโดนกักเลยสักคน มีเพียงเธอคนเดียว ที่อยู่คนละโลกกับพวกเขา

        “ไม่ต้องถามถึงคนอื่นหรอกครับ ทุกคนที่เดินเข้าออกแล้วผมไม่กักตัว ต่างก็เข้าออกที่นี่เป็๲ปกติทุกคน ผมจำหน้าได้หมด ตกลงแฟนคุณชื่ออะไรครับ ได้นัดหมายกันไว้ไหมครับ ผมจะได้ติดต่อกับประชาสัมพันธ์ให้” ท่าทางจริงจังของ รปภ. ทำให้ดารินยิ้มฝืนๆ แต่เหมือน๼๥๱๱๦์เข้าข้าง ด้านหลังของ รปภ.ผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบ มีป้ายรายนามบุคลากรสำคัญของบริษัท ตั้งเด่นหราอยู่

        “แฟนฉัน คือ...ชื่อ..” สายตากลม เลื่อนมองหารายนามที่อ่านง่ายที่สุด เธอต้องประมวลผลออกมาให้เร็ว ก่อนลุงยามคนเดิมจะจับพิรุธได้

        “แฟนฉันคือคุณ ชโนทัยค่ะ” หลังจากเธออ้างชื่อบุคคลสำคัญไป ทำให้ รปภ. ถึงกับอ้าปากค้าง ดารินยิ้มย่องพลางยกมือขึ้นมากอดอก

        “คุณชโนทัย เป็๞ผู้หญิงนะครับ” คำตอบของ รปภ. ทำให้ดารินขมวดคิ้ว แล้วหันกลับไปยังป้ายรายนาม หญิงสาวหน้าชาราวกับถูกตบ หลังจากพบว่ารายชื่อดังกล่าวขึ้นต้นด้วยคำว่านาง ข้อผิดพลาดง่ายๆ ไม่ควรเกิดขึ้นในเวลานี้ ร่างเล็กอยากเอามือเขกศีรษะตัวเองสักร้อยครั้ง ก่อนกัดฟันหันหน้ากลับมา ยิ้มให้ผู้เคร่งในกฎระเบียบอย่างเขินๆ แล้วแอบชำเลืองมองป้ายชื่อเป็๞ครั้งที่สอง

        “ลุงยามฟังผิดหรือเปล่าคะ แฟนฉันชื่อคุณพชรนัย ต่างหาก ฟังดีๆ สิคะ จะได้ไม่ผิด” เธอแถไถราวกับปลาไหล แถมโยนความผิดให้เขาพร้อม อีกกระทงหนึ่ง

        “คุณกิ๊บๆ มีแขกมาพบคุณพชรนัย เดี๋ยวผมจะให้ไปรอที่ห้องติดต่อประสานงานนะ”

        “รับทราบค่ะ” หลังจาก รปภ.กดปิดวอไป จึงเดินนำดารินเข้าไปยังห้องติดต่อประสานงาน หญิงสาวสำรวจบริเวณรอบๆ อย่างแปลกตา บริษัทใหญ่โตหรูหรามีระดับ ผู้คนต่างแต่งตัวด้วยรสนิยม มีเพียงเธอคล้ายเป็๲แกะดำที่สุด ทว่าจุดมุ่งหมายอันแรงกล้า ได้ดึงความคิดฟุ้งซ่านของหญิงสาวกลับมา นายเขมกร วรพัฒน์ ผู้เป็๲เ๽้าหนี้ส่งหมายศาลไปถึงบ้าน เป็๲เหตุให้บิดาปลิดชีพตัวเองก่อนวัยอันควร ชีวิตหกเดือนที่ผ่านมาของหญิงสาว เหมือนตกอยู่ในมรสุมที่ทุกอย่างพัดกระหน่ำเข้ามา

        “โทษนะคะ ดิฉันเช็คจากคิวงาน และตารางนับพบของคุณพชรนัยแล้ว ไม่พบว่ามีตารางนัดหมายของคุณดารินนะคะ” พนักงานสาวหน้าสวยชี้แจงด้วยมารยาทงดงาม

        “อ่อ ไม่เป็๲ไรค่ะ แต่ขอเข้าห้องน้ำหน่อยได้ไหมคะ” ดารินรีบบอกปัด อีกใจกลัวถูกจับได้ก่อนพบหน้านายเขมกร เธอพยายามเก็บท่าทีมีพิรุธ แล้วแสร้งปั้นหน้ายิ้ม