[วายุพาร์ท]
ผมร้องไห้หนักมากอยู่ในคอกม้า เพราะผมโดนตบตีจนปวดระบมทั่วหน้าไปหมดแถมผมยังปวดตามร่างกายมาก ๆ เลย อีกอย่างผมก็รู้สึกเหนื่อยและหิวมากและที่นี่ก็เหม็นอับมากจนผมอยากจะอาเจียน แต่ผมก็ไม่มีอะไรให้อาเจียนออกมาเลยเพราะผมไม่ได้ทานอะไรเลยทั้งคืนจนถึงเช้า
ผมนั่งกอดเข่าร้องไห้จนไม่มีน้ำตา เพราะผมคิดถึงพ่อแม่ของผมมากป่านนี้พวกท่านคงกำลังตามหาผมให้วุ่นวายเชียวล่ะ ผมนั่งกอดเข่าร้องไห้อย่างหมดหวังและผมก็รู้สึกเหมือนกับว่า...ตัวเองกำลังจะตาย ผมคิดว่า...ผมคงไม่น่ารอดเกินเย็นนี้แน่นอน
แต่์ยังเมตตาช่วยประคองชีวิตของผมให้อยู่ต่อไปเพราะตอนสายของวัน ผมได้ยินเสียงใครบางคนมาเปิดประตูสังกะสี แล้วผมก็เห็นคุณรามเดินเข้ามาด้านในคอกม้าซึ่งผมรู้จักคุณรามเมื่อสองเดือนที่แล้ว เพราะคุณรามเป็ทนายฝ่ายผู้เสียหายแต่พอผมพ้นข้อกล่าวหา คุณรามก็เข้ามาแสดงความยินดีกับผมด้วย
พอผมเห็นคุณราม ผมก็ยิ่งร้องไห้มากขึ้น ผมอยากพูด อยากถามอยากขอความช่วยเหลือจากเขา แต่ผมไม่มีเรี่ยวแรงอะไรจะพูดออกไป ผมมองเห็นคุณรามค่อยๆ เดินเข้ามาหาผมพอลาง ๆ แล้วคุณรามก็คุกเข่าลงตรงหน้าผมพร้อมกับประคองหน้าของผมขึ้น แล้วคุณรามก็เอาหลอดยัดใส่ปากของผม ผมจึงรีบดูดน้ำจากหลอดจนหมดขวด
หลังจากที่ผมดื่มน้ำเสร็จ ก็ทำให้ผมพอมีแรงพูดได้บ้างผมจึงถามคุณรามว่า
"ช่วยพาผมออกไปจากที่นี่ได้ไหมครับ? ผมอยากกลับบ้าน?"
"วายุ? ผมก็อยากช่วยคุณนะ แต่ผมทำไม่ได้ยังไงผมก็ไม่สามารถพาคุณออกไปจากบริเวณบ้านของคุณเควินได้หรอก เพราะคุณเควินมีลูกน้องกระจายอยู่ทั่วบริเวณบ้านแล้วที่นี่ยังมีกล้องวงจรปิดแทบจะทุกตารางเมตรเลย"
"คุณรามทำไมไม่บอกเขาไปล่ะครับว่า...ผมไม่ได้ทำ"
"ผมบอกแล้ว...แต่เขาไม่ฟังเลย แถมเขายังขู่ว่าจะไล่ผมออกด้วยผมก็เลยยังพูดมากตอนนี้ไม่ได้ เพราะถ้าเกิดผมพูดมากไป แล้วเขาไล่ผมออกใครจะคอยเอาข้าว เอาน้ำมาให้คุณวายุล่ะครับ? จริงไหม?"
"ครับ...ขอบคุณนะครับ"
"นี่วายุ? ขยับมานี่สิ? ผมจะล้างหน้าให้?เสร็จแล้วจะได้ทานข้าวกันนะ?"
"ครับ"
คุณรามช่วยล้างหน้าให้ผมและเขายังล้างมือให้ผมด้วยแล้วเขาก็หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็ก ๆ ในกระเป๋ากางเกงของเขาออกมาซับหน้าเช็ดมือให้ผมจนสะอาด แล้วคุณรามก็แก้กล่องอาหารออกมาสองกล่องไว้ให้ผมทานพอผมได้กลิ่นอาหาร ผมรีบยกกล่องอาหารเข้ามาใกล้ ๆ แล้วผมก็รีบตักเข้าปากอย่างรวดเร็วจนผมสำลักเพราะผมหิวมาก
แค๊ก...แค๊ก...
พอคุณรามเห็นผมสำลักข้าว คุณรามก็รีบเปิดขวดน้ำมาจ่อปากผมผมก็รีบรับมายกดื่มจนหมดขวด และในเวลาเพียงไม่ถึงสิบนาที ผมทานข้าวหมดไปสองกล่องแล้วผมก็เห็นคุณรามแกะกล่องผลไม้มารอไว้ให้ผมอีก ผมเลยรับมาทานอย่างไม่เกรงใจและก็หมดอีกตามเคย จนผมรู้สึกว่าตอนนี้ผมอิ่มมากเลย และผมก็คิดว่าผมคงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกหลายวันเลยทีเดียวล่ะ
หลังจากผมทานทุกอย่างจดเกลี้ยงแล้วคุณรามก็หันไปหยิบแปลงสีฟัน และยาสีฟันยื่นให้ผม แล้วบอกให้ผมรีบไปแปลงฟันผมก็รีบรับมาแล้วไปจัดการตัวเองจนเสร็จเรียบร้อย แล้วผมก็บอกขอบคุณคุณรามว่า
"คุณรามครับ? วายุขอบคุณมากนะครับสำหรับทุกอย่างถ้าไม่ได้คุณราม ป่านนี้วายุคงตายแล้วแน่ ๆ "
"หึ...เด็กน้อย...ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกแล้วก็ไม่ต้องเกรงใจอะไรผมอีกแล้วล่ะ ถือเสียว่าเราเป็พวกเดียวกันก็แล้วกันนะ"
"พวกเดียวกันเหรอครับ? ยังไงเหรอครับ?"
"วายุ ? ต่อไปนี้เรียกผมว่า...พี่รามก็พอนะไม่ต้องเรียกผมว่า...คุณรามหรอกนะ"
"ได้เหรอครับ?"
"ได้สิ? ไหนลองเรียกพี่รามสิครับ?"
"ครับ...พี่ราม"
"หึ...เก่งมากวายุ"
"เอ่อ... พี่รามครับ? แถวนี้มีห้องน้ำไหมครับ?"
"มีสิ...แต่อาจจะไม่ค่อยสะอาดเท่าไหร่นะ เพราะไม่มีใครใช้มานานหลายปีแล้วแต่ว่ามีก๊อกน้ำอยู่ในนั้นนะ ทำไมเหรอ ? จะไปอาบน้ำหรือไง?"
"เปล่าครับ...คือ...วายุว่าจะไปอึน่ะครับ"
"หึ!!! เดี๋ยวพี่พาไปนะ"
"โอ้ย...!! ไม่ต้อง ๆ แค่บอกวายุว่าไปทางไหนก็พอครับ? คือ...วายุอึเหม็นมาก...วายุกลัวว่าพี่รามจะรับไม่ได้น่ะครับ"
"หึ!!! ถ้างั้นวายุเดินอ้อมไปด้านหลังคอกม้านะ แล้ววายุก็จะมีเห็นห้องเล็กๆ อยู่ทางด้านหลัง นั่นแหละคือห้องน้ำ เดินระวังด้วยนะครับ? พี่จะรออยู่ที่นี่นะ?"
"ครับผม"
[เควินพาร์ท]
เช้านี้หลังจากผมทานอาหารเช้าเสร็จผมก็นึกได้ว่าไอ้เด็กวายุมันอยู่ในคอกม้ามาทั้งคืน ผมเลยสั่งแม่บ้านทำข้าวกล่องให้เสร็จแล้วผมก็ถือน้ำกับข้าวกล่องเดินตรงมาที่คอกม้า ผมคิดว่า...จะเอาข้าวเอาน้ำมาให้ไอ้เด็กวายุทานกันตายก่อนที่มันจะหิวตายไปซะก่อน แต่พอผมเดินมาถึงคอกม้า มันกลับไม่ได้เป็อย่างที่ผมคิดเลยเพราะผมเห็นรามห่อข้าวห่อน้ำมาถวายไอ้เด็กวายุยังกับมันอยู่ในโรงแรมห้าดาวเลยทีเดียว
หลังจากนั้นผมจึงโยนข้าวกล่องทิ้งไปแล้วผมก็เดินกลับเข้าบ้านเหมือนเดิมจนเวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงให้หลัง ผมก็เดินกลับไปที่คอกม้าอีกครั้งเพื่อที่จะไปดูว่า...รามกับไอ้เด็กนั่นมันทำอะไรกันอยู่แต่พอผมไปถึง ผมเห็นแค่รามเดินไปเดินมาอยู่ในคอกม้า แต่ผมไม่เห็นวายุเลย ผมก็เลยเดินเข้าไปภายในคอกม้าแล้วผมก็พูดกับรามว่า
"ฉันตามหานายตั้งนาน ถามใครก็ไม่มีใครรู้ที่แท้ก็มาแอบกกไอ้เด็กวายุอยู่ที่นี่นี่เองหรอกเหรอ"
"คุณเควิน!!!!"
"หึ...อืม...ฉันเอง...อืม...แล้วเป็ไงล่ะ? มีอะไรกันในคอกม้าเนี่ยได้อารมณ์ดีไหมล่ะ? แต่ฉันว่ามันก็กลิ่นหอมดีนะ"
"เอ่อ...แล้วคุณเควินมาที่นี่ทำไมครับ?"
"อ้าว!!! ก็แถวนี้มันเขตบ้านฉันฉันจะไปไหนมาไหนจำเป็ต้องบอกนายด้วยเหรอ?"
"แต่ปกติคุณเควินไม่เคยมาที่คอกม้าเก่านี่ครับ?"
"แต่ตอนนี้มันไม่ปกตินี่ ฉันเลยอยากมา"
"แล้วคุณเควินมีอะไรกับผมหรือเปล่าครับ?"
"มี...เพราะตอนนี้มีเอกสารด่วนเข้ามาน่ะพอดีลูกค้าจากอิตาลีเขาอยากดูแบบบ้านตัวอย่างของเราน่ะ นายช่วยเข้าไปดูเอกสารที่บริษัทใหญ่ให้ฉันหน่อยสิแล้วก็นัดวันเวลาพบลูกค้าให้ฉันด้วยนะ?"
"ทำไมด่วนอย่างนี้ล่ะครับ?"
"ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ? นายรีบไปจัดการให้ฉันให้เสร็จภายในสองชั่วโมงนี้นะเพราะฉันรีบ"
"แต่ว่า..."
"แต่อะไร?"
"ผมขอรอบอกวายุก่อนได้ไหมครับ? พอดีวายุไปเข้าห้องน้ำอยู่น่ะครับ"
"ไม่ต้อง!!"
"คุณเควินครับ? คือผม.."
"ราม? รีบไป? ไม่ต้องห่วงมันมากนักหรอกไอ้เด็กเลี้ยงแกะวายุนั่นปล่อยมันไว้ที่นี่แหละ มันไปเข้าห้องน้ำเองได้ มันก็ต้องออกมาได้สิ"
"ครับ"
ผมดูออกว่ารามชอบเด็กวายุมาก แต่ผมเลือกที่จะทำเป็ไม่รู้ไม่เห็นและพอรามเดินออกจากคอกม้าไปแล้ว แต่ผมยังเห็นสายตาของเขาคอยมองไปที่ห้องน้ำหลังคอกม้าจนไปถึงรถเลยอาจจะเป็เพราะรามเขาเป็ห่วงไอ้เด็กวายุมาก
ส่วนผมก็เดินออกมาดูแถว ๆคอกม้าเก่าที่ผมไม่ได้มาหลายปีแล้ว ทำให้ผมรู้ว่า...แถวนี้ต้นหญ้าขึ้นมาปกคลุมรกมากผมคงต้องให้ลูกน้องมาตัดออกซะหน่อยแล้วล่ะ ผมเดินไปเดินมารอวายุอยู่นาน ผมก็ไม่เห็นว่าวายุออกมาจากห้องน้ำสักทีผมเลยเดินเข้าไปดูในห้องน้ำ แต่พอผมเปิดประตูห้องน้ำออก ผมก็ไม่เห็นวายุอยู่ในห้องน้ำเลย
ผมใมากที่ไม่เห็นวายุ เพราะผมคิดว่าไอ้วายุมันคงหนีไปแล้วแน่ๆ เลย ผมเลยรีบวิ่งไปด้านหลังของห้องน้ำ เพราะผมคิดว่าถ้ามันหนีไป มันก็ต้องหนีออกไปทางนี้แน่ๆ แต่พอผมวิ่งออกไปได้ประมาณสองร้อยเมตร ผมก็เห็นวายุกำลังอาบน้ำอยู่ในบ่อเก่าที่ผมเคยให้คนงานขุดไว้ขังน้ำไว้ให้ม้าดื่มซึ่งบ่อนี้เป็บ่อดินที่ไม่ลึกและก็ไม่ใหญ่มาก
ผมรู้สึกโล่งใจมากเมื่อผมเห็นวายุกำลังอาบน้ำอยู่เพราะอย่างน้อยวายุมันก็ไม่ได้หนีไปอย่างที่ผมคิดผมนั่งแอบดูวายุมันอาบน้ำอยู่กลางบ่อนานมาก แต่ไอ้เด็กวายุมันก็ไม่ยอมขึ้นมาสักทีผมไม่เข้าใจว่ามันจะอาบอะไรนักหนา ผมเลยตัดสินใจเดินออกไปยืนอยู่ที่ริมบ่อน้ำ แต่วายุมันก็ยังไม่สนใจผมแถมมันยังะโถามผมอย่างอารมณ์ดีด้วยว่า
"พี่รามครับ? น้ำที่นี่เย็นจังเลยนะครับ? วายุดีใจจังเลยที่ได้อาบน้ำอย่างน้อยวายุก็ไม่ต้องทนเหม็นสาบตัวเองอีกต่อไปแล้วล่ะครับ"
"วายุ?"
"คุณ? คุณมาได้ยังไงครับ?"
"ที่นี่บ้านกู ทำไมกูจะมาไม่ได้วะ"
"ผม...ผมอาบน้ำเสร็จแล้ว ผมกำลังจะขึ้นจากบ่อ คุณช่วยหันไปก่อนได้ไหมครับ? ผมจะใส่เสื้อผ้า"
"หึ...ก็ขึ้นมาใส่สิ?"
"แต่ว่า..."
"ขึ้นมา?"
"ไม่ครับ"
"วายุ? ขึ้นมาจากบ่อเดี๋ยวนี้?"
"ไม่ครับ"
"มึงอย่ามาแข็งข้อกับกูนะวายุ? มึงอย่าให้กูต้องลงไปเชิญมึงขึ้นมานะ?"
"ยังไงผมก็ไม่ขึ้น"
"ดี...ถ้างั้นกูจะลงไปเชิญมึงขึ้นมาเอง"
ตุ้ม...ผมกระโดนลงไปในบ่อโคลน ทั้ง ๆ ที่ผมเองไม่อยากจะลงไปเลยแต่วันนี้ผมจำเป็ต้องลงไป เพราะไอ้เด็กบ้าวายุมันกำลังแข็งข้อกับผมอยู่ผมตั้งใจจะเข้าไปลากมันขึ้นมา แต่พอผมลงไปในบ่อ ไอ้เด็กวายุกลับเกิดอาการตัวสั่นเทาเหมือนกับว่ามันกำลังกลัวผมมาก
ผมว่ายน้ำเข้าไปคว้าข้อมือของมันเข้ามาหาผมแล้วมันก็เกิดบ้าขึ้นมา เพราะมันกัดมือผม ผมโมโหมากที่มันบังอาจมากัดผมผมจึงตบมันไปหนึ่งครั้ง
เพี๊ยะ...
ปรากฏว่าได้ผล เพราะมันยอมปล่อยผม แล้วมันก็ร้องไห้สะอื้นออกมาเหมือนเด็กๆ แต่ผมไม่ได้สนใจว่ามันกำลังร้องไห้อยู่ ผมเข้าไปคว้าข้อมือมันอีกครั้งและมันก็กัดผมอีกครั้ง ผมจึงตบมันไปอีกสองครั้งจนเืกลบปาก แล้วผมก็บีบคอของมันและผมก็ถามมันว่า
"มึงจำไว้นะว่ากูไม่ใช่พี่รามของมึง? มึงไม่ควรจะมาลองดีกับกูมึงคงยังไม่รู้สินะว่ากูเป็ใคร มึงถึงกล้ามีตีฝีปากกับกูอยู่แบบนี้?"
"ฮึก ฮึก ผมไม่รู้หรอกว่า...คะ... คุณ เป็ใคร? ผะ...ผมรู้แค่ว่า...คะ...คุณไม่ใช่คนดี"
"แล้วมึงล่ะ? มึงคิดว่ามึงดีนักหรือไง?"
"ฮึก ฮึก หนาว ผมหนาว"
"หึ! นี่มึงกำลังอ่อยกูงั้นเหรอ?"
"ฮึก...ผมหนาวครับ"
"หึ!!! ทำไมถึงอ่อยกูล่ะ? รามมันทำไม่ถึงใจมึงหรือไง?หืม"
"ฮึก...หนาว"
"ก็ได้...ถ้างั้นกูจะทำให้มึงหายหนาวเอง มานี่เลย!"
"อ๊ะ!!!ตุ๊บ..."
ผมกระชากแขนไอ้วายุขึ้นมาบนริมบ่อน้ำแล้วผมก็ผลักมันลงบนพื้นหญ้า จากนั้นผมก็ลองชิมความหวานจากปากของมันแต่ไอ้วายุมันขัดขืนมาก มันกัดปากผมหลายครั้งจนผมได้กลิ่นคาวเืผมโมโหมากที่มันกล้าทำให้ผมได้เืผมจึงใช้หลังมือตบมันไปสองครั้งจนไอ้วายุแน่นิ่งไป
แล้วผมก็จัดการกับอารมณ์ของตัวเองที่กำลังมีความ้ามากโดยการจับมันคว่ำหน้า แล้วผมก็กระแทกด้านหลังของมันจนผมเสร็จไปสามรอบแล้ว แต่ตอนนี้ไอ้วายุมันไม่ได้ขัดขืนอะไรอีกแล้วไม่แม้แต่จะร้องไห้ ผมเลยกระชากแขนของมันให้ลุกขึ้นมา แล้วผมก็ถามมันว่า
"ทำไมไม่สะดิ้งเหมือนตอนแรกล่ะ? หรือว่าถูกใจ?"
"ฮึก...ไอ้ชั่ว"
"มึงว่าใครชั่ว? หืม...มึงว่ากูเหรอ? มึงอยากโดนอีกใช่ไหม? หึ...แต่กูหมดอารมณ์แล้วว่ะเพราะมึงมันก็ไม่ต่างอะไรกับขอนไม้เลย"
"ฮึก ฮึก อึก"
"นี่วายุ? มึงอย่ามาร้องไห้เหมือนกับว่ามึงไม่เคยมีผัวหน่อยเลยน่า?"
"ปล่อย ปล่อย ปล่อยผม"
"หึ! ลุกขึ้นแล้วไปใส่เสื้อผ้าได้แล้วทุเรศลูกตากูฉิบหาย"
ผมรีบเดินไปจัดการใส่เสื้อผ้าของผมจนเรียบร้อยแล้วผมก็เดินออกไปยืนรอไอ้วายุอยู่ใต้ต้นไม้ ผมคิดว่าจะรอให้มันแต่งตัวให้เสร็จแล้วผมจะพามันไปพักที่ห้องพักคนงาน แต่มันก็ยังไม่เดินออกมาสักทีผมจึงหันกลับไปดูว่ามันมัวทำอะไรอยู่ แต่พอผมหันกลับไปดูผมก็เห็นวายุนอนหมดสติอยู่ริมบ่อน้ำ
ผมรีบวิ่งเข้าไปดูผมก็เห็นเืสีแดงจำนวนมากกำลังไหลทะลักออกมาจากช่องด้านหลังของมันผมจึงรีบหยิบเสื้อผ้าเน่า ๆ ของมันมาใส่ให้มันไปก่อน แล้วผมก็รีบอุ้มวายุขึ้นมาแล้วพาวิ่งเข้าบ้านใหญ่ พร้อมกับโทรตามหมอให้มาดูมันหน่อย เพราะผมกลัวว่ามันจะตายไปเสียก่อนแต่ผมยังไม่อยากให้มันตายตอนนี้เลย...
.....
ซันด๊อก
1K
![[มิตรภาพ] ข้าชอบร่ำสุรากับศิษย์พี่เฉินเมิ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1724734388_71441466.webp)
