หลายวันผ่านไป...
ตอนนี้ใกล้จะถึงสิ้นเดือนที่ชายหนุ่มจะต้องหาเงินมาจ่ายค่าเช่าห้อง แน่นอนว่าปั้นยังไม่มีปัญญาหามาได้ เงินค่าเรียนที่พ่อแม่โอนมาอัตโนมัติเป็ประจำทุกเดือนเพียงพอสำหรับค่าอาหารเท่านั้น แต่ถ้าหากร่างกำยำใช้ชีวิตพอประมาณ เขาคงสามารถแบ่งเงินครึ่งหนึ่งไปจ่ายค่าห้องได้ หากแต่ความหรูหราที่ติดตัวมาั้แ่เด็กทำให้เขาไม่ใส่ใจ
ปั้นกินหรูโดยไม่สนใจหนี้ที่ค้างคาไว้หลายแสน ในหัวเขาเอาแต่คิดว่าจะเอาเงินที่เหลือไปเล่นพนันอะไรดี ถ้าเกิดว่าโชคดี เขาอาจจะได้เงินก้อนโตมาคืนเพื่อนและแก้ไขทุกอย่างให้ดีขึ้น
ก๊อก ก๊อก...
“ก็บอกแล้วไงลุงว่าผมจะจ่ายตอนสิ้นเดือน” ปั้นะโ
ก๊อก ก๊อก...
“แม่ง จุ้นจ้านฉิบหาย หอเล็กนิดเดียวคิดว่ากูไม่มีปัญญาจ่ายหรือไง”
ก๊อก ก๊อก...
“เออๆ กูลุกแล้ว!”
ปั้นลุกขึ้นจากเตียงในตอนบ่าย เขาใส่เพียงบ๊อกเซอร์บางๆเท่านั้น ทันทีที่ลูกบิดหมุนกลอน เท้าจากคนด้านนอกก็ถีบอัดเข้าท้องเต็มแรง ไม่ทันที่ปั้นจะได้ร้อง เขาก็นอนกุมท้องใต้ตีนลูกน้องของเ้าหนี้พนันบอลกลุ่มใหญ่ พวกมันเดินเข้ามาถามหาเงินที่หายไป แต่ก่อนจะได้คำตอบ หมัดหนักๆก็ชกเข้าหน้าสั่งสอนที่กล้าหลบหนีพวกมันเป็เดือนๆ
ผลัก ผลัก ตุบ!!!
“โอ๊ยยย ยอมแล้ว ผมยอมแล้ว!”
“ตกลงมึงจะคืนเงินให้เ้านายกูมั้ย!”
“ตอนนี้ผมยังไม่มี แต่จะหามาคืนให้ได้”
“ไอ้สัส ใครๆก็พูดแบบนี่ได้ทั้งนั้น!”
ปั้นมองไม่เห็นอะไร เขาเห็นเพียงเท้าใหญ่ๆที่เหยียบกระทืบลงใบหน้าและตามร่างล่ำสัน ใช้เวลาพักใหญ่กว่าที่คนพวกนั้นจะจากไป แต่สภาพบอบช้ำที่ได้ก็หนักพอสมควร ชายหนุ่มคิ้วแตกข้างซ้าย มุมปากขวาม่วงฉ่ำและมีเืไหลซิบๆ หน้าท้องปวดหนึบจนเกือบลุกไม่ขึ้น ปั้นดันร่างใหญ่ๆขึ้นมาจากพื้น จากนั้นจึงรีบโทรหาเพื่อนสนิทคนสุดท้ายเพื่อขอความช่วยเหลือ
.
.
.
ณ โรงพยาบาล
“กูว่าโดนตีนแบบนี้คงจะพอให้มึงสำนึกได้นะ” เก่งเอ่ย
“แม่ง มากันตั้งห้าคน ถ้ามาคนสองคนกูสู้ได้สบายๆ”
“นี่มึงยังไม่เข็ดอีกหรอวะไอ้ปั้น”
เก่งทำหน้าเหลือเชื่อ หลังจากที่พาเพื่อนมาโรงพยาบาลได้ ทั้งสองก็พูดคุยถึงปัญหากันอย่างจริงจัง เมื่อรับรู้ว่าปั้นเป็หนี้พนันรวมๆแล้วเกือบล้าน เพื่อนสนิทก็กุมขมับหมดปัญญา ทางเดียวที่จะหนีจากปัญหามีเพียงลาออกจากมหาลัยฯแล้วหนีไปไกลๆจากสถานที่แห่งนี้ แต่ถ้าเกิดทำอย่างนั้น ลูกชายเพียงคงเดียวคงได้ตายคาตีนพ่อแท้ๆเป็แน่
“เออ มึงรู้จักไอ้โรมันใช่ปะ” เพื่อนเอ่ย
“โรมันไหนวะ”
“ไอ้ตัวสูงๆ หน้าตี๋ หล่อๆอ่ะ คณะบริหาร…ที่มึงไปหาเื่มันในร้านเหล้าเมื่อปีก่อน”
“อ๋อ ไอ้ขี้เก๊กคนนั้นน่ะหรอ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเหมือนจะเริ่มจำได้
“ได้ข่าวว่ามันรวยมากนะ เคยให้คนยืมเงินหลักแสนด้วย มึงไปยืมมันมาจ่ายค่าพนันเถอะ อย่างน้อยติดเงินไอ้โรมันก็ดีกว่าเสี่ยงโดนตีนทุกวันนะกูว่า”
“ไอ้สัส จะมีนักศึกษาบ้าที่ไหนให้ใครยืมเงินหลักแสน”
ปั้นหัวเราะในลำคอเมื่อได้ยินความคิดเห็นจากเพื่อน เขาแทบจำหน้าชายคนนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ รู้เพียงแค่วันนั้นเขาเมามากและไม่ชอบขี้หน้าไอ้หน้าหล่อขี้เก๊กตัวสูงเท่าไหร่ แล้วใครมันจะให้ยืมเงินกับคนที่เคยหาเื่ตัวเองด้วย ยิ่งคิดปั้นก็ยิ่งขำ
“มึงไม่รู้หรอวะ” เก่งหันมาสบจ้องตา
“อะไรของมึง”
“ไอ้โรมันมันเป็เกย์”
“แล้วมันเกี่ยวเชี้ยไรกับเงินที่กู้า”
“ให้มันจับนิดจับหน่อยคงไม่ยากหรอกมั้ง สามปีที่ผ่านมากูก็เห็นแต่เพศเดียวกันไม่ใช่หรอที่ตามมากรี๊ดกร๊าดมึงตลอด”
“ไอ้สัส ขนลุก!”
“กูพูดจริง หุ่นล่ำๆหนาๆอย่างมึง พูดหวานๆหน่อยกูว่ายังไงมันก็ชอบ”
“ไอ้เก่ง มึงอยากเย็บแผลอีกคนหรอ”
ใบหน้าที่มีรอยฟกช้ำหันไปด่าเพื่อน แต่ก็แอบเอาเื่นั้นกลับมาคิดในสมอง ก่อนแยกย้ายจากกัน เก่งได้เอาโทรศัพท์ของปั้นไปบันทึกเบอร์โทรไของโรมันเอาไว้ แม้ว่าปั้นจะปฏิเสธเสียงแข็งและบอกว่าตัวเองไม่มีทางทำแบบนั้นเด็ดขาด แต่หลังจากวันนั้น...หนุ่มผิวเข้มก็ไม่เคยลบเบอร์นั้นทิ้งเลยสักรอบ
2K
