หนุ่มผมยาวปิดตาคนหนึ่งกับชุดบริกรร้านอาหารหรูๆ เข้ามาในร.พ.บอกกับปูเจ๊กเทียนที่นั่งยิ้มไม่มีเหตุผล หนุ่มผมยาวคนนี้ไม่ได้เป็โรคอะไร ควักช่อดอกไม้มาจากข้างหลังให้เซียนดู เซียนยื่นหน้าไปดมอย่างไร้มารยาท หนุ่มผมยาวแกว่งช่อดอกไม้หนีออกบอกว่า เบบี๋ คุณทำอย่างนี้เดี๋ยวดอกไม้ของคนหล่อก็ช้ำหรอก สักประเดี๋ยวลูกฟุตบอลกระดอนมากระทบท้ายทอยหนุ่มผมยาวโป๊กให้เขาเกิดทำหน้าไม่หล่อขึ้นมาทีนึงแล้วสบถ ไอ้เด็กบ้า ในร.พ.ดันมาเล่นฟุตบอลได้ไงฟะ เด็กๆรับฟังเสียงดุทีเดียวจับกลุ่มแหกป้างร้องไห้โฮเป็กลุ่มจนชายหนุ่มผมยาวต้องเสียเวลาซื้ออมยิ้มให้สงบใจ ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกถึงความหงุดหงิดในชีวิต
เซียนเลยถามเขาอีกครั้งว่า "ตกลงคุณไม่ได้เป็อะไรแล้วมาทำอะไรครับ"
"ออ คืองี้ ผมชื่อเนส ขอพบกับแพทย์หญิงเดซี่ผมสั้นๆแดงๆ บอกไว้ก่อนนะ แฟนจะคุยกัน" ชายหนุ่มโม้ไปแบบนั้น ส่วนเซียนก็ได้ขอให้ชายหนุ่มเซ็นส์บางอย่างในการเข้าพบแพทย์
ชายหนุ่มเนสทำอะไรที่โต๊ะเสร็จก็หันไปดูสภาพศูนย์กลาง พัดลมเพดานไม่ได้เปิดและร้อยด้วยกงเต็ก ไฟหลอดติดๆดับๆ แอร์ทำงานแล้วจามฮัดชิ้วเป็หวัด ข้างนอกเกิดเสียงะเิตูม เหล่าบุรุษพยาบาลที่เตรียมถือปืนเอ็มสิบหกข้างในร.พ.ต้องวิ่งออกมา มายิงกราดเบื้องนอกจนมีคนตายฟรี ชายหนุ่มผมยาวปิดตาข้างหนึ่งผู้นี้เริ่มปวดขมับข้างซ้ายแต่ก็เมินกับทุกสิ่ง เขามาหาเดซี่ที่นั่งไขว่ห้างเป็สาวเปรี้ยวในกราวน์แดงเพราะสีผมแดง ปูเจ๊กเทียนก็ดูทางไปรอบๆ ชายหนุ่มผมยาวเกิดอะไรมาสะกิดใจกลับมาถามเซียนว่า คุณเป็แพทย์? เซียนบอกว่าใช่ ตำแหน่งปรึกษาทั่วไปแต่เสื้อผ้าไม่ได้ใช้
"เอาล่ะค่ะ ดิฉันใช้เวลาตรวจเสร็จ หมดเวลารอบของคุณ พบคุณอาทิตย์หน้านะคะ" แพทย์หญิงเดซี่สาวผมสั้นสีแดงที่ถือใบเอกสารสีขาวกล่าวให้ผู้ป่วยขาประจำทราบกำหนดการ และเธอก็เห็นประตูเปิดอีกครั้ง "เนสหรอ"
"สวัสดีที่รัก ดอกไม้นี่ยังไงก็รับไว้ มันได้รับการรักษาเพราะมันคือหัวใจคุณ"
"เนส จริงๆฉันก็ไม่ได้คิดอะไรเลย แต่คุณไม่น่ามาเสียเวลาเกินไป คุณก็รู้ที่นี่เป็สถานที่รักษาผู้ป่วย คุณแค่เป็โรคหลงตัวเองอยู่ ถ้าฉันช่วยได้ก็นะ แต่มันไม่มียารักษาหรอก"
"คุณคือยาใจของผม"
"เนส ฉันไม่ได้คิดอะไร" เดซี่พยายามหลบสายตา เธอตั้งใจจะตรวจเอกสารวันนี้ "เพื่อความเป็เพื่อนกัน ฉันมีเวลาไม่มากแต่ฉันจะให้เวลาคุณนะ"
ทางห้องศูนย์กลางของร.พ. เซียนก็นั่งยิ้มเป็รอยหยัก จะบอกว่าเขิน ทึ่ง บอกไม่ถูก เซียนเลียริมฝีปากเล่น สวมหูฟังสำหรับตรวจร่างกายคนไข้เอามาฟังหัวใจตัวเองแล้วร้องดังว่า หัวใจล้มเหลว เล่นเข้าไป ชีวิตไม่มีอะไรทำยิ่งไปกว่าเด็กที่วิ่งไล่จับ เตะฟุตบอล ผู้ใหญ่เต้นแร้งเต้นกา ตาเฒ่าเอาหัวเดินแทนเท้า โยคะเข้ามาทำสมาธิ
พรวด
อะไร เซียนรู้สึกมีสิ่งที่เข้ามาทางประตู นั่นคือ นักกีฬายูโดในชุดยูโดใส่ท่าหมุนตัวเตะไปรอบๆ เคลื่อนที่เข้ามาทำความเดือดร้อน
เพล้ง ตุบ ตับ พลัก โครม ข้าวของพังเสียหาย
ว้าย กรี๊ด เฮ้ย เหล่าผู้คนแตกกระเจิง เซียนลุกขึ้น เ้ายูโดขาดสติหมุนตัวเตะแล้วเคลื่อนที่มาทำลายสิ่งต่างๆ มันจะไปที่ห้อง 003 แพทย์หญิงเดซี่
"คุณรู้มั้ย วันนี้ผมมีบัตรลดราคาอาหารที่ร้านผมมาให้คุณ" เนส ชายหนุ่มผมยาวปิดตาหนึ่งข้างที่นั่งอยู่ตรงข้ามยื่นใบอะไรสักอย่างข้ามโต๊ะทำงานของแพทย์
พรวด
ยูโดขาดสตติหมุนตัวเตะเข้าประตูแล้วมายังชายหนุ่มเนส เตะข้างแขนเนสหล่นจากเก้าอี้ ยูโดเคลื่อนที่จากไป
"โอ๊ย เจ็บนะไอ้บ้า มาทำอะไรวะเนี่ย" เนสจับแขนซ้ายที่าเ็
"เนส เป็อะไรมั้ย" เดซี่รีบออกมาดู และทั้งคู่พยุงกันดูข้างนอก
ยูโดหมุนตัวเตะสร้างความเดือดร้อนให้ร.พ.พังและเละ กว่าเ้าหน้าที่จะรวมพลังเอามันไปโยนทิ้งได้ก็ปาไปสี่ชั่วโมง
ทางร.พ.รีบซ่อมแซมและปรับเปลี่ยนระบบรักษาความปลอดภัยให้มากขึ้น
ตูม ข้างนอกก็ส่งเสียงะเิอีก