ตอนที่ 3 ต้นกำเนิด
ฉากที่ 1 ความกลัว
โฮชิ โทยะ ยืนแข็งทื่ออยู่ข้างยามาโมโตะ สึกิโตะ มือบางของเขากำแขนเพื่อนแน่นจนแทบจะจมลงไปในเนื้อ ร่างกายบอบบางสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังร่างสูงสง่าที่ลอยอยู่กลางท้องฟ้ายามวิกาลเทียม โทยะไม่เคยเห็นอะไรที่มหัศจรรย์และน่าหวาดกลัวเท่านี้มาก่อนในชีวิต
สึกิโตะเองก็หวาดกลัวไม่ต่างกัน แต่สัญชาตญาณของการเป็ผู้ปกป้องเพื่อนสนิททำให้เขายืนหยัดอยู่ได้ แม้ว่าสายตาที่จับจ้องไปยัง "สุริยัน" จะไม่มีความหนักแน่นและมั่นคงอย่างที่ควรจะเป็เลยก็ตาม
"พวกเ้าไม่จำเป็ต้องกลัวข้าไป" เสียงก้องกังวานและสุขุมของสุริยันดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับรู้ว่าเด็กหนุ่มทั้งสองกำลังรู้สึกอย่างไร "ข้านั้นมิได้มาทำร้ายพวกเ้าแต่อย่างใด ข้าเพียงมาเตือนพวกเ้าว่า... ใกล้ถึงเวลาแล้ว"
เด็กหนุ่มทั้งสองต่างงุนงงกับคำพูดนั้น สึกิโตะรวบรวมความกล้า ะโถามออกไปสุดเสียง "ท่านหมายความว่าไง! ใกล้ถึงเวลาอะไร!?"
สุริยันตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบและเศร้าสร้อยเล็กน้อย "ไม่มีเวลาแล้ว... เวลาของข้าใกล้หมดแล้ว... พวกเ้าจงไปถามวงศ์ตระกูลพวกเ้าเถอะ"
สิ้นสุดเสียงนั้น ร่างของผู้หญิงคนนั้นก็ค่อย ๆ เลือนหายไปราวกับควันจาง ๆ กลืนหายไปกับความมืดมิดที่ยังคงปกคลุมท้องฟ้า และหลังจากที่ร่างของเธอหายไปไม่นาน ท้องฟ้าที่มืดมิดผิดปกติก็พลันกลับกลายเป็สีฟ้าสดใสของยามบ่ายอีกครั้ง ราวกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ฉากที่ 2 สงสัย
โทยะและสึกิโตะต่างเข่าทรุดลงกับพื้นด้วยความอ่อนแรงและสับสน สึกิโตะรีบหันไปประคองโทยะที่ตัวสั่นเทิ้ม "ไม่เป็ไรนะโทยะ... นายไม่เป็ไรนะ"
ทั้งสองนั่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง พยายามเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น โทยะค่อย ๆ สงบลงเล็กน้อย แต่แววตาของเขายังคงสับสน "หรือว่า... มันอาจจะเกี่ยวกับความฝันนั่นรึเปล่าสึกิโตะ...?"
สึกิโตะพยักหน้าอย่างช้าๆ "มันก็อาจจะใช่แน่... แต่ก็ไม่มีอะไรที่ทำให้แน่ใจได้เลย" เขาขมวดคิ้ว "ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะไป เธอบอกให้ไปถามวงศ์ตระกูลของเราสินะ... หมายความว่าไงกันนะ?"
"งั้น... เราลองไปสืบกับบันทึกของตระกูลพวกเรากันเถอะ!" โทยะเสนอแนะขึ้นด้วยประกายตาแห่งความมุ่งมั่น
"อืม... งั้นพรุ่งนี้เราเอาข้อมูลมาแลกเปลี่ยนกันที่โรงเรียนนะ" สึกิโตะเห็นด้วย
หลังจากแยกย้ายกัน โทยะและสึกิโตะก็กลับไปบ้านของแต่ละคนด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยคำถามและปริศนา
ฉากที่ 3 ค้นหาความจริง
โทยะเดินตรงไปยังห้องทำงานของพ่อที่ปกติแล้วเขาไม่ค่อยกล้าเข้า แต่ตอนนี้ความสงสัยมีมากกว่าความเกรงใจ เขาเปิดประตูเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ห้องทำงานเต็มไปด้วยชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน เอกสารกองพะเนินบนโต๊ะไม้โอ๊ค โทยะเริ่มไล่มองหาหนังสือหรือเอกสารเก่า ๆ ที่อาจเกี่ยวข้องกับตระกูล หรือแม้แต่คำว่า 'ดารา' หรือ 'พันธนาการ' ในชื่อ เขาพลิกค้นทีละเล่ม ทีละหน้า ด้วยความหวังว่าจะเจอเบาะแสเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จะช่วยไขปริศนาที่กำลังก่อตัวขึ้นในชีวิตของเขาและเพื่อนรัก
ณ บ้านของยามาโมโตะ สึกิโตะสึกิโตะตรงไปที่ห้องเก็บของของบ้านทันที ห้องนี้เป็ห้องที่พ่อของเขาสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้าไปยุ่งโดยเด็ดขาด บานประตูไม้เก่าผุกร่อนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเมื่อเขาเปิดออก ภายในห้องนั้นเต็มไปด้วยฝุ่นละอองที่ลอยคละคลุ้งในอากาศ และกล่องลังเก็บของเก่า ๆ ที่วางซ้อนกันจนสูงท่วมหัว
แสงสลัวจากหน้าต่างบานเล็กส่องผ่านเข้ามา สึกิโตะพยายามกวาดสายตามองไปรอบ ๆ จนกระทั่งสายตาของเขาสะดุดเข้ากับ กล่องไม้เก่าแก่ ที่วางอยู่โดดเด่นกลางห้อง มันดูแตกต่างจากกล่องลังกระดาษอื่น ๆ รอบข้าง มีลวดลายแกะสลักคล้ายดวงจันทร์เล็ก ๆ จาง ๆ อยู่บนฝากล่อง ใบหน้าของสึกิโตะเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและแววตานักสำรวจ เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้กล่องไม้นั้นอย่างช้า ๆ มือของเขากำลังจะเอื้อมไปเปิดมันออก...