Remember me 4
สายไหมนั่งมองไปยังโซฟาตัวยาว ที่ตอนนี้ถูกจับจองด้วยร่างสูงของฟาโรห์และสายฟ้า ที่กำลังนั่งเล่นของเล่นด้วยกัน โดยไม่มีใครสนใจเธอเลย ขนาดลูกชายที่อุ้มท้องมา เลี้ยงดูเองกับมือ ยังเมินเธอเลย
" อุลตร้าแมนมาแล้ว~ "
" มาสู้กัน!! "
ทั้งสองคนเล่นของเล่นอย่างสนุกสนาน แต่คนที่สนุกที่สุดเห็นจะเป็ลูกชายของเธอซะมากกว่า ฟาโรห์มองดูสายฟ้าที่ยิ้มอย่างมีความสุขและร่าเริง ทำเอาในใจก็มีความสุขตามไปด้วย เขามาหาสายไหมกับสายฟ้าั้แ่เช้าแล้ว แต่ไม่กล้าเข้าไปในบ้านสักที มัวแต่ยืนเก้ๆกังๆอยู่ตรงนั้นนานพอสมควร จนกระทั่งร่างเล็กของลูกชายเดินออกมาให้อาหารปลาที่หน้าบ้าน เขาเลยลองเรียกดู พอสายฟ้าเห็นเขาก็ยิ้มร่าจากนั้นก็นั่งเล่นกับเด็กน้อยอยู่นอกบ้านนานสองนาน จนได้มีโอกาสพูดเื่สำคัญ เพราะเขาคิดว่าสายฟ้าคงพอจะรู้เื่อยู่บ้าง
' สายฟ้า คิดถึงพ่อมั้ย '
' คิดถึงครับ แต่แม่บอกว่าพ่อไม่อยู่กับแม่แล้ว '
' แล้วสายฟ้าอยากให้พ่อมาอยู่ด้วยมั้ยล่ะ "
' อยากครับ ที่โรงเรียนเพื่อนๆชอบถามว่าทำไมพ่อสายฟ้าไม่เคยมารับมาส่งที่โรงเรียนเลย '
เด็กน้อยก้มหน้ามองหน้าตักตัวเองอย่างหงอยๆ แขนแกร่งจึงโอบกอดร่างเล็กเข้าหาตัวเพื่อปลอบใจ ทั้งหมดนี้เขาผิดเอง...
' ถ้าลุงบอกว่า ลุงเป็พ่อของสายฟ้า สายฟ้าจะเชื่อมั้ย '
' คุณลุงเป็พ่อสายฟ้าจริงๆหรอครับ '
' จริงสิ '
สายไหมถอนหายใจออกมาเบาๆ จากนั้นก็เดินไปหลังบ้านเพื่อทำงานบ้าน ไหนๆสายฟ้าก็มีเพื่อนเล่นแล้วเธอก็เบาใจไปนิดหน่อย สายไหมไม่ได้จะกีดกันพ่อลูกให้ได้เจอกันหรอกนะ ในเมื่อมันมาถึงขั้นนี้แล้วเธอก็ไม่อยากจะทำให้ลูกมีปมด้อยเหมือนกับเธอ ถึงจะเ็ปเพราะเขาอยู่ แต่เธอควรจะแยกแยะเื่นี้ออกจากกัน...คงต้องช่วยกันเลี้ยงลูก ส่วนเื่ของเธอกับเขาถือว่าไม่เกี่ยวข้องกันอีก เธอไม่อยากจะคิดต่อเพราะมันคงเป็ไปไม่ได้ มันจบไปนานมากแล้ว สายไหมไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเื่รักๆใคร่ๆที่มันวุ่นวายนี้อีก
ตึกๆๆ
" แม่ครับ! "
" ว่าไงครับลูก "
" สายฟ้าขอไปเที่ยวกับพ่อได้มั้ยครับ "
สายไหมนิ่งอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองฟาโรห์ที่เดินมายืนพิงกรอบประตูมองมาที่เธอและลูก ตากลมโตหันกลับไปมองสายฟ้าอีกครั้ง ก็เห็นว่าเ้าตัวแสบกำลังส่งสายตาอ้อนวอนมาที่เธอเต็มที่ ใจคนเป็แม่ก็อดหวั่นไหวไม่ได้
" ก็ได้ แม่อนุญาต แต่! ต้องกลับบ้านก่อน 6 โมงเย็น ถ้าเกินเวลาล่ะก็...จะโดนไม่ใช่น้อย "
" เย่ๆๆๆ "
" แต่แม่ขอ...ห้ามกินขนมเยอะเด็ดขาด ของหวานๆกินได้แค่นิดเดียวเท่านั้น ห้ามซื้อของเล่น ห้ามซน เดี๋ยวแขนหนูจะไม่หายเข้าใจมั้ยลูก... และคุณ!! อย่าตามใจลูกจนเคยตัว พามาส่งตามเวลาที่บอกด้วย เข้าใจนะ "
สายไหมร่ายยาวเป็หางว่าวใส่สายฟ้า ก่อนหันกลับไปสั่งน้ำเสียงหนักแน่นกับร่างสูงที่ตอนนี้ยืนตัวลีบติดประตู ทีกับลูกเธอพูดเสียงอ่อนเสียงหวานน่าฟัง แต่พอกับเขาทำไมถึงต้องตะคอก แถมยังส่งสายตาคาดโทษใส่เขาอีก ดุจริงๆเชียว แต่ก็มีเสน่ห์มากมายจนอยากจับมากอดให้หายคิดถึงซะเหลือเกิน
" คุณแม่ก็ไปด้วยกันสิครับ "
" ไม่ได้หรอก แม่มีงานบ้านที่จะต้องทำเยอะแยะเลย "
" สายฟ้าอยากให้แม่ไปด้วยนี่นา "
เด็กน้อยทำหน้าหงอยๆใส่ผู้เป็แม่ สายไหมยิ้มอย่างอ่อนใจ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวน้อยๆเบาๆ ด้วยความเอ็นดู
" แม่ต้องทำงานบ้านนะลูก ไม่งอแงนะ "
" ไปด้วยกันเถอะนะไหม งานบ้านไว้ค่อย... "
" ยุ่ง! "
ฟาโรห์รีบรูดซิบปาก พรางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อเจอสายตาพิฆาตพร้อมกับเสียงเย็นๆของเธอ ก่อนจะกลับไปทำตัวนุ่มนิ่มอ่อนหวานเหมือนเดิม เมื่อคุยกับลูกชายตัวน้อย สุดท้ายแล้วฟาโรห์ก็พาสายฟ้าออกมาเที่ยวด้วยกันแค่สองคนพ่อลูกเท่านั้น นึกว่าจะได้ไปกันแบบครอบครัว พ่อ แม่ ลูกกันซะอีกแต่ดันโดนเขม่นซะนี่ ร่างสูงอุ้มสายฟ้าลงจากรถเมื่อมาถึงสวนสนุกชื่อดัง แขนเล็กข้างที่ไม่เจ็บโอบไปรอบคอแกร่งของเขาเพื่อความอุ่นใจ
" พ่อครับ สายฟ้าอยากเล่นอันนั้นน่ะ "
" เล่นอะไรครับ "
ตาคมหันมองตามนิ้วเล็กป้อมที่อยู่ในเฝือก พยายามยกขึ้นชี้ไปข้างหน้าก็เห็นว่ามันคือรถไฟเหาะ ปากหนาแย้มรอยยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูเ้าลูกชายตัวน้อย
" เล่นได้มั้ยครับ "
" ยังไม่ได้ครับ ตอนนี้สายฟ้าอายุยังไม่ถึงเกณฑ์ที่เขาให้เล่น ส่วนสูงก็ยังไม่ถึงด้วย เล่นไม่ได้ครับ "
" เห้อ~ แย่จัง "
" เราไปเล่นอย่างอื่นก็ได้เนาะ มีอะไรสนุกๆให้เล่นอีกเยอะเลยลูก "
จากนั้นฟาโรห์ก็พาสายฟ้าไปเล่นเครื่องเล่นที่เด็กสามารถเล่นได้เกือบจะครบทุกอัน ทำให้เขารู้อะไรเกี่ยวกับสายฟ้าหลายๆอย่าง เช่น เด็กน้อยไม่ค่อยชอบให้ใครขัดใจเท่าไหร่ แต่ก็ยังถือว่าไม่มาก ถ้าอธิบายเหตุผลให้ลูกเข้าใจ แถมยังเบื่อง่าย แปปเดียวก็เบื่อ แต่บางอารมณ์ก็เอาแต่ใจขั้นสุดยอดทำเขาเหงื่อไหลพลักๆ ปวดเศียรเวียนเกล้าไม่น้อย ไม่คิดเลยว่าจะโดนเ้าตัวแสบเล่นงานเข้าให้แล้ว แต่เมื่อใดก็ตามที่เอ่ยถึงสายไหม เด็กน้อยเป็อันต้องทำตัวเรียบร้อย ไม่งอแงให้ได้เห็น
สงสัยคนเป็แม่คงจะดุน่าดู ถึงทำให้กลัวได้ขนาดนี้ เพียงแค่เอ่ยชื่อเท่านั้น จะว่าไปก็น่ากลัวจริงๆนั่นแหละ ขนาดเขาโดนมองด้วยสายตานิ่งๆ ยังรู้สึกเสียวสันหลังวาบๆ ทำให้อดนึกถึงหม่าม๊าของเขาขึ้นมา ทั้งอ่อนโยนและดุดัน สายไหมมีส่วนคล้ายหม่าม๊าของฟาโรห์หลายๆอย่าง ...ในอนาคตเขาคงหนีไม่พ้นชะตากรรมเดียวกันกับพ่อของตัวเองสินะ แต่ก่อนที่จะคิดไปไกลเื่ความสัมพันธ์ของเขาและเธอ ก็คงต้องขอคืนดีให้สำเร็จซะก่อนล่ะนะ
" พ่อครับ สายฟ้าหิวข้าวแล้ว "
" งั้นเราไปหาอะไร อร่อยๆทานกันดีกว่าครับ "
ฟาโรห์จูงแขนสายฟ้าตรงไปที่รถ ก่อนจะขับออกไปจากสวนสนุกช้าๆ มุ่งหน้าตรงไปที่ร้านอาหารประจำของเขาและครอบครัว เวลาออกมาทานข้าวนอกบ้านก็จะมาร้านนี้กันประจำอาหารอร่อย สะอาด บรรยากาศดี
(20 นาทีต่อมา)
- ร้านครัวกัลยา -
กรุ้งกริ่ง!
" ยินดีต้อนรับ... อ๊ะ สวัสดีค่ะคุณฟาโรห์...วันนี้พาหลานชายมาทานข้าวหรอคะ หลานชายน่ารักนะคะเนี่ย "
พนักงานสาวหลายคนเมื่อเห็นว่าเป็ฟาโรห์ ก็แย่งกันเข้ามาต้อนรับกันยกใหญ่ พวกหล่อนมองมาที่ร่างสูงด้วยความหลงไหล ยิ่งเมื่ออ้อมแขนแกร่งมีเด็กน้อยหน้าตาน่ารักอยู่ด้วยแล้ว ยิ่งทำให้ร่างสูงแลดูอบอุ่นขึ้นไปอีก ...สายฟ้าไม่ค่อยชินกับการถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้หญิงแปลกหน้าเท่าไหร่ พรางพิจารณา ก็ไม่มีใครสวยสู้แม่ของเขาได้เลยสักคนเดียว
" ชื่ออะไรคะเนี่ย "
" สายฟ้าครับ...คนนี้พ่อผม "
" หึๆ ก็ตามนั้นแหละครับ "
พวกหล่อนถึงกับนิ่งงันเมื่อสายฟ้าเอ่ยปากบอก ว่าเป็ลูกชายของฟาโรห์ ร่างสูงก็ไม่ได้ปฏิเสธแม้แต่น้อย แถมยังยิ้มปลื้มปริ่ม ก่อนจะพาสายฟ้าไปนั่งตรงมุมหนึ่งของร้าน เด็กน้อยนั่งจ้องหน้าผู้เป็พ่อนิ่ง ขณะที่ร่างสูงกำลังสั่งอาหารอยู่ พอพนักงานรับออเดอร์แล้วก็เดินจากไป
" พ่อครับ ทำไมพ่อรู้จักผู้หญิงเยอะจัง "
" พ่อมาทานข้าวร้านนี้บ่อยๆครับ เขาเลยเข้ามาทักทายเฉยๆ "
สายฟ้าพยักหน้ารับก่อนเปลี่ยนประเด็นไปคุยเื่อื่นแทน ไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ...เด็กน้อยยิ้มแป้นส่งให้ผู้เป็พ่อ ก่อนจะลงมือทานอาหารด้วยความหิวโหย เพราะใช้พลังงานไปค่อนข้างเยอะกับกิจกรรมในวันนี้ ถึงแม้ตอนนี้แขนจะใช้การได้เพียงข้างเดียว แต่เมื่อความหิวมันบังตาจะอะไรก็ได้ทั้งนั้น ฟาโรห์ยิ้มขำพรางมองลูกชายที่ตักข้าวใส่ปากแบบกะท่อนกะแท่น มองๆไปสายฟ้าก็เหมือนสายไหมมากๆเหมือนกันนะ จะมีก็แค่ดวงตากับโครงหน้าเท่านั้นที่ได้เขา นอกจากนั้นจะเหมือนไปทางผู้เป็แม่ซะส่วนใหญ่ คิดดูแล้วไม่รู้ว่าป่านนี้สายไหมจะยังทำงานบ้านอยู่รึเปล่านะ
- บ้านสายไหม -
ร่างบางกำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดบ้าน แต่ก็ไม่ลืมที่จะคิดถึงลูกชายของเธอที่ออกไปกับผู้เป็พ่อ ว่าตอนนี้กำลังเที่ยวกันสนุกมั้ย ทำอะไรกันอยู่ จะกินข้าวรึยัง
กริ่ง! กริ่ง!
เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นทำให้สายไหมชะงักไป พลันหันไปมองที่หน้าบ้าน ก็เห็นว่ามีคนยืนอยู่แต่มองไม่ชัดว่าเป็ใคร เธอจึงวางมือจากการทำงานก่อนจะเดินออกไปดูเอง
" มาแล้วค่ะ! ไม่ทราบว่ามาหาใคร... "
" สวัสดี ไม่เจอกันนานเลยนะ สายไหม "
" เธอ...พิม "
ร่างบางยืนนิ่งมองผู้มาเยือน ผู้หญิงคนที่เธอไม่อยากจะเจอที่สุด แต่สุดท้ายโชคชะตาก็นำพาให้เธอมาเจอกับพิมอีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้
" ไม่คิดจะเชิญฉันเข้าไปในบ้านหน่อยหรอ เสียมารยาทกับแขกจริงๆเลยนะ ก็หยั่งว่าแหละนะ...คงไม่มีใครอบรมสั่งสอน "
" ขอโทษด้วยนะที่ฉันมันไร้มารยาท แต่ฉันไม่คิดจะเชิญเธอเข้ามาเหยียบบ้านของฉันให้มันสกปรกหรอก "
" แก!!... "
พิมยกมือขึ้นทำท่าจะตบสายไหม แต่ติดที่ว่าประตูกั้นกลางไว้ทำให้เธอทำตามใจตัวเองไม่ได้ ภายนอกพิมอาจจะดูเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้เปลือกนอกนั้นข้างในหล่อนกลับซ่อนตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ เื่นี้สายไหมรู้มาตลอด เธอถึงไม่อยากจะยุ่งกับผู้หญิงคนนี้มากนักถ้าไม่จำเป็
" กลับไปได้แล้ว อ๋อ! อีกอย่างนะ แขกคือคนที่ฉันยินดีต้อนรับ แต่สำหรับเธอฉันไม่นับ...ไสหัวออกไปจากหน้าบ้านของฉันได้แล้ว สกปรก! "
" แก!! กรี๊ด~~ "
สายไหมเดินกลับเข้าในบ้านโดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องของพิมแม้แต่น้อย เมื่อก่อนเธอยอมหล่อนตลอด ไม่กล้าสู้ แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว เธอจะไม่ยอมให้ใครมารังแกอีกเป็อันขาด!!!
- เวลาต่อมา -
เวลาล่วงเลยมาจนถึง 6 โมงเย็น รถยนต์คันหรูก็เข้ามาจอดหน้าบ้านหลังเล็กพอดิบพอดี พร้อมกับสองพ่อลูกที่เดินเข้ามาภายในบ้าน สองมือของฟาโรห์นั้นเต็มไปด้วยของกินที่ซื้อมาจากข้างนอก กับข้าวที่ซื้อมาทั้งหมดเป็ของที่สายไหมชอบทั้งนั้น เขาจำได้ดีว่าเธอชอบอะไรไม่ชอบอะไร พอเดินเข้ามาก็เห็นร่างบางเดินยิ้มร่ามาแต่ไกล เป็รอยยิ้มที่ทำเอาเขาใจสั่นเลยทีเดียว แต่น่าเสียดายที่รอยยิ้มนั้นถูกส่งไปให้เ้าลูกชายตัวแสบซะนี่ ไม่ใช่เขา
" ไงเรา เที่ยวสนุกเลยล่ะสิ "
" สนุกมากๆเลยครับแม่ สายฟ้ากับพ่อไปเล่นของเล่นเยอะแยะเลย ถ้าแม่ไปด้วยคงจะสนุกมากกว่านี้อีก "
" อ่าว พูดงี้พ่อก็น้อยใจแย่สิ แสดงว่าไปกับพ่อไม่สนุกหรอ "
ฟาโรห์ที่ได้ยินคำบอกเล่าของลูกชายตัวน้อยแกล้งทำเป็น้อยใจ แต่มันก็จริงอย่างที่สายฟ้าว่า ถ้าสายไหมไปเที่ยวด้วยกันมันคงจะสนุกยิ่งกว่านี้จริงๆ เด็กน้อยเมื่อเห็นร่างสูงทำท่าทางน้อยใจ จึงรีบเดินเข้าไปเกาะขาผู้เป็พ่อด้วยท่าทีออดอ้อน
" ไม่ใช่ซะหน่อย ไปกับพ่อก็สนุก แต่สายฟ้าอยากให้แม่ไปด้วย คราวหน้าเราไปเที่ยวด้วยกันนะครับ มีคุณพ่อคุณแม่แล้วก็สายฟ้าไง "
" แน่นอน คราวหน้าเราจะไปเป็ครอบครัวแบบพ่อแม่ลูก เนอะ "
ปากเอ่ยพูดกับลูกแต่สายตากลับจ้องมองร่างบาง ที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าอย่างไปไม่เป็ กับสายตาที่ถูกส่งมาด้วยความรู้สึกอันลึกซึ้ง
" ครับ แต่ตอนนี้สายฟ้าหิวแล้ว เรามากินข้าวกันดีกว่า "
" แม่ยังไม่ได้ทำกับข้าวเลย รอแม่ก่อนนะ "
" ไม่ต้องหรอกไหม ฟาซื้อกับข้าวมาแล้ว เยอะด้วย "
ร่างสูงชูถุงกับข้าวในมือให้สายไหมดู ก่อนจะเดินไปที่ห้องครัวเพื่อแกะกับข้าวใส่จาน ร่างบางจึงเดินตามเข้าไปติดๆ
" ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันทำเอง คุณกลับไปได้แล้ว "
" แต่... "
" หมดเวลาของคุณแล้วค่ะ อ่อ เดี๋ยวฉันจะจ่ายเงินคืนให้ ค่ากับข้าว "
สายไหมเดินไปหยิบกระเป๋าเงินเพื่อจ่ายคืนให้กับฟาโรห์ แต่เขาไวกว่า มือหนารั้งแขนบางมาจับไว้แน่น ตาคมจ้องมองใบหน้างามอย่างมีความหมาย ต่างจากเธอที่มองเขาอย่างเฉยชาไร้ความรู้สึก
" ไม่ต้องคืนเงินหรอก ฟาเต็มใจซื้อมาให้เอง...ขอฟาอยู่ต่อจนกว่าลูกจะหลับได้มั้ย "
" ...ก็ได้ มีอีกเื่ที่ฉันต้องบอกคุณ วันนี้พิมมาหาฉันที่บ้าน "
" พิม เขามาทำไม แล้วเขาได้ทำอะไรไหมรึเปล่า! "
ตาคมมองสำรวจร่างบางตรงหน้า เพื่อหาว่าเธอมีาแหรือถูกทำร้ายตรงไหนรึเปล่า
" เขาไม่ได้ทำอะไรฉัน แต่ฝากคุณไปบอกเธอด้วยว่าอย่ามายุ่งวุ่นวายกับฉันอีก ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน "
" แม่ครับ~ หิวแล้วครับ "
" จ้าๆ แปปนึงนะลูก "
ร่างบางรีบหันไปจัดการกับถุงอาหาร โดยทำเป็ไม่สนใจฟาโรห์ที่ยืนหน้าเครียดอยู่ข้างหลัง สักพักก็รีบมาช่วยเธอเตรียมอาหารใส่จานเป็ลูกมือที่ดี ทั้งสามคนกินข้าวไปคุยไปแต่ก็เป็สายฟ้าคนเดียวมากกว่า ที่เล่าว่าวันนี้ตัวเองไปไหนมา เล่นอะไรบ้าง ดูท่าทางจะชอบเอามากๆ ตาคมมองสองแม่ลูกที่คุยหยอกล้อกันด้วยความสนุกสนาน เขาเข้าใจแล้วว่าคำว่าครอบครัวที่มีพ่อ แม่ ลูก ที่มันเป็ครอบครัวที่เขาเป็พ่อ มันเป็ยังไง มันมีความสุขแบบนี้นี่เองเมื่อได้เห็นคนที่เรารักยิ้มแค่นั้นก็พอแล้ว
สายไหมเก็บกวาดบนโต๊ะหลังจากที่ทานข้าวกันเสร็จ ร่างสูงก็เดินเข้ามา เพื่อจะช่วยแต่ก็ถูกสายตานิ่งๆของร่างบางมองจิกกลับไป ทำเอาเขาน้อยใจอยู่พอควร
" เดี๋ยวฉันจัดการตรงนี้เอง คุณพาลูกไปอาบน้ำซะ ระวังอย่าให้แขนที่ใส่เฝือกโดนน้ำ "
" ว่าจะถามตั้งนานแล้ว สายฟ้าแขนหักได้ยังไง "
" ตกต้นไม้ "
" ตกได้ยังไง "
" ปีนไปเอาของให้เพื่อนเลยพลัดตกลงมา "
" แล้ว... "
" เลิกถามแล้วไปทำหน้าที่ของคุณซะ ถ้าไม่ทำก็เชิญกลับไปได้แล้ว "
สายไหมหันมาตวาดแต่ก็ไม่ดังมากใส่ร่างสูงที่ยืนอึ้งๆอยู่กับที่ สายตาดูสลดลงอย่างเห็นได้ชัด จนร่างบางรู้สึกผิดขึ้นมาแต่ก็ยังไม่ยอมใจอ่อน ฟาโรห์สูดหายใจเข้าหนักๆเพื่อเป็กำลังใจให้ตัวเอง ก่อนจะเดินกลับไปอุ้มสายฟ้าที่ห้องนั่งเล่น ตรงไปที่ห้องน้ำทันที สายไหมจึงหันกลับไปเก็บจานต่อแต่ในหัวยังปรากฏภาพใบหน้าน้อยใจของเขาชัดเจน
- ห้องนอนสายฟ้า -
" พ่อครับ "
" หืม ว่าไง "
" พ่อ...รักแม่กับสายฟ้ามั้ยฮะ "
ฟาโรห์ก้มลงมองดวงหน้าเล็กของสายฟ้าด้วยสายตาเอ็นดูปนสงสาร ใบหน้าคมพยักหน้ารับทันทีโดยไม่ลังเลใจ
" รักสิ รักมากที่สุดในชีวิตเลย "
" ตอนอยู่ที่โรงเรียน มีเพื่อนคนหนึ่งเวลามาโรงเรียนก็จะเห็นแต่แม่ของเขาที่มาส่ง เพื่อนๆถามว่าพ่อของเขาไปไหน เขาบอกว่าพ่อไม่รักเขากับแม่แล้ว สายฟ้าเลยกลัวพ่อจะไม่รักสายฟ้ากับแม่เพราะเวลาถามถึงพ่อทีไร แม่ก็เศร้าทุกทีเลย "
" มันจะไม่มีวันนั้นแน่นอน พ่อสัญญา พ่อรักลูกกับแม่มากนะ "
" ครับ สายฟ้าก็รักพ่อกับแม่ที่สุดเลย~ "
เด็กน้อยเผลอหลับไปตอนที่คุยกับเขา แต่ก็สมควรแล้วที่จะง่วง เพราะวันนี้ทั้งวันเอาแต่เล่นสงสัยจะเพลียมาก อย่าว่าแต่ลูกเลย เขาก็เริ่มจะง่วงแล้วเหมือนกัน งั้นขอพักสายตาสักพักแล้วค่อยกลับน่าจะดี คิดได้ดังนั้นฟาโรห์จึงเอนตัวลงนอนข้างๆลูกชายไม่นานก็เข้าสู่ห้วงนิทรา...
แกร็ก
ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาเบาๆพร้อมกับร่างบางของสายไหมที่เดินเข้ามา ตากลมโตมองไปที่เตียงก็เห็นว่าตอนนี้สายฟ้าหลับไปแล้ว ตามด้วยอีกคนที่นอนอยู่ข้างๆ เธอเดินไปยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งของเตียง จากนั้นก็เอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเบาๆ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเขาจะตื่นเธอเลยเปลี่ยนมาเขย่าแขนแทน แต่ก็ยังไม่ยอมตื่นง่ายๆ ใบหน้าคมหลับพริ้มนิ่งเรียบไม่ไหวติง บ่งบอกว่าหลับสนิทมากๆ
" นี่ คุณ...คุณ ตื่นสิ "
" อืม~ "
" ไม่ต้องมาเออมาอืมเลย กลับไปได้แล้ว มันดึกแล้วนะ "
แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าฟาโรห์จะตื่นตามที่สายไหมเรียก กลับมุดหน้าลงกับหมอนข้างหลบเสียงเธอซะเฉยๆ สายฟ้าก็เหมือนจะถูกเสียงของเธอรบกวน จึงรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมหัวซะอย่างนั้น ร่างบางชักสีหน้าเคืองๆมองไปยังสองพ่อลูกที่เมินเธอ(เขาหลับต่างหากล่ะไหม ไม่ได้เมิน-_-*) พ่อลูกเหมือนกันไม่มีผิด สายไหมส่ายหน้าเอือมๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปเงียบๆตรงไปยังห้องของตัวเองก่อนกลับมาใหม่ ในมือถือผ้าห่มผืนบางมาห่มให้ร่างสูงที่นอนขดตัวอยู่ ว่าจะใจแข็งแล้วเชียวแต่สุดท้ายก็ใจอ่อนจนได้สินะ
" วันนี้จะยกผลประโยชน์ให้ก็แล้วกัน เชอะ "
ว่าจบร่างบางก็เดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง โดยไม่ลืมที่จะปิดประตูห้องนอนลูกชายเบาๆ ลับหลังร่างบางฟาโรห์ที่ตื่นั้แ่เธอสะกิดครั้งแรกแล้ว แต่ก็แกล้งหลับแบบไม่รู้เื่ เขาแย้มรอยยิ้มที่สุดแสนจะดีใจออกมาอย่างปิดไม่มิด นึกขำกับเธอที่ทำเป็เ็าใส่เขาแต่สุดท้ายก็ยังคงใจอ่อน เป็ห่วงเขาอยู่ดี แบบนี้เขาก็ยังพอมีหวังและกำลังใจในการเอาชนะใจเธอให้ได้อีกครั้ง คงต้องยกความดีความชอบให้เ้าลูกชายตัวแสบที่นำพาให้เขามาพบกับเธออีกครั้ง
" ขอบใจนะลูก ที่ทำให้พ่อได้เจอแม่อีกครั้ง "
- รุ่งเช้า -
" คุณ คุณ ตื่นได้แล้ว "
" อืม~ "
" ตื่น...กลับไปได้แล้ว นี่! มันเช้าแล้วนะ ไม่ไปทำงานรึไง "
สายไหมตื่นั้แ่ตี 4 เธอลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว จนไปทำข้าวเช้าเสร็จแล้ว ก่อนจะขึ้นมาปลุกเขานี่แหละ จนเวลาล่วงเลยมาถึงตี 5 ถ้าไม่รีบคงได้ไปทำงานสาย และไหนจะต้องไปส่งลูกที่โรงเรียนด้วย ใครๆก็รู้ว่ากรุงเทพเป็เมืองที่รถติดเอามากๆ ขืนช้ากว่านี้คงแย่แน่ ....ตาคมกระพริบถี่ๆก่อนจะลุกขึ้นนั่งบิดี้เี สักพักก็หันไปมองร่างบางที่ตอนนี้แต่งตัวพร้อมไปทำงานแล้ว
" มอร์นิ่งนะไหม "
" ไม่ต้องมาพูดมากเลย คุณรีบกลับไปได้แล้วนะ ไม่ไปทำงานรึไง "
" ครับๆ ...เดี๋ยวตอนเย็นจะมาหาใหม่นะ "
" ไม่ต้องมาบ่อย เปลืองข้าว "
ว่าจบเธอก็หันไปปลุกสายฟ้าให้ตื่นไปอาบน้ำแต่งตัว เพื่อเตรียมไปโรงเรียนหาได้สนใจฟาโรห์อีก ร่างสูงจึงลุกขึ้นยืนพรางมองสองแม่ลูกที่ยื้อยุดกันอยู่ที่เตียง มันเป็ภาพที่ชวนมองไม่อยากไปจาก่เวลานี้เลยจริงๆ
" ฟากลับแล้วนะ...พ่อไปก่อนนะลูก เดี๋ยวตอนเย็นมาหานะ "
" ครับพ่อ "
" อย่าลืมกินขนมปังปิ้งกับกาแฟดำที่โต๊ะด้วยล่ะ "
ก่อนที่เขาจะปิดประตูห้องก็ได้ยินเสียงหวาน เอ่ยบอกไม่ดังมากแต่เขาก็ได้ยินมันชัดเจนทุกคำ และเหมือนมีสวนดอกไม้เบ่งบานไปทั่วทุกแห่งเมื่อจบประโยคนั้น เมื่อกี้ยังบอกว่าเปลืองข้าวอยู่เลย แต่ก็ยังทำอาหารเอาไว้ให้และเป็เมนูยามเช้า ที่เธอมักทำให้กินตอนที่อยู่ด้วยกัน ฟาโรห์ไม่ชอบทานอะไรที่มันหนักท้องในมื้อแรกของวันเท่าไหร่ สายไหมเลยมักจะทำขนมปังปิ้งกับกาแฟดำให้แทน ฟาโรห์ยิ้มแก้มปริดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ จากนั้นก็เดินไปหยิบขนมปังกับกาแฟขึ้นมาทานอย่างสุขใจ ไปทำงานสายหน่อยคงไม่ทำให้บริษัทของเขาเจ๊งหรอกมั้ง อีกอย่างใครจะกล้ามาว่าเขาได้ล่ะ
- พิม -
ก็อกๆ
" เข้ามา "
" คุณหนูครับ ลูกน้องของเราโทรมารายงานว่า เมื่อวานเห็นคุณฟาโรห์ไปที่บ้านหลังนั้นจริงครับ พึ่งกลับไปเมื่อตอนเช้ามืดของวันนี้ "
" หึ! ยังอาลัยอาวรณ์นังไหมอยู่สินะ ได้!! จะเอาแบบนี้ใช่ไหม "
" ให้ลูกน้องของเราจัดการมันเลยมั้ยครับ "
" ยังก่อน ฉันจะเล่นกับมันสักพัก รอฟังคำสั่งเงียบๆก็พอ ไปได้แล้ว "
" ครับ "
ร่างบางหยิบบุหรี่ราคาแพงขึ้นมาสูบช้าๆอย่างใจเย็น สายตามองออกไปที่วิวด้านนอกพรางครุ่นคิด... พิมให้ลูกน้องคอยตามฟาโรห์ตลอดั้แ่ที่เธอไปอยู่ต่างประเทศ จนกลับมาก็ยังให้ตามเขาต่อไปเรื่อยๆ แต่เหมือนฟาโรห์จะรู้ตัวอยู่แล้วว่าเธอส่งลูกน้องคอยตามเขา ทุกครั้งเขาเลยจะหลบหลีกได้ตลอด ก่อนจะสั่งลูกน้องของตัวเองมาตลบหลังคนของเธอคืนทุกครั้งไป แต่ครั้งนี้เหมือนเขาจะไม่ระวังตัวหรืออาจจะตั้งใจก็ได้...
" ฉันทำให้แกหายไปจากฟาโรห์มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่แกยังจะเสนอหน้ามาให้เขาเจออีก! โผล่มาคนเดียวไม่พอ ยังจะเอาไอ้มารหัวขนนั่นมาด้วย หึ! คราวนี้ฉันจะทำให้พวกแกสองคนหายไปจากเขาจริงๆ...หายไปพร้อมกับชีวิตอันแสนไร้ค่าของพวกแกด้วย ฮ่าๆๆๆ "
ปากบางกรีดยิ้มสะใจกับความคิดของตัวเองเมื่อนึกถึงสายไหมและลูก มือบางกำเข้าหากันแน่นเมื่อนึกถึงเื่ราวในอดีต...
- 5 ปีก่อน -
" ไอ้ฟา ไปกินข้าวกัน "
" ไปสิ หิวแล้วเหมือนกัน "
" กูนัดแฟนกูให้มากินข้าวด้วย มึงคงไม่ว่าไรนะ "
" เออ ตามสบาย กูยังไงก็ได้ "
ฟาโรห์กับสกายพยักหน้าให้กันยิ้มๆ ก่อนจะเดินตรงไปที่รถของสกาย ที่ตอนนี้มีร่างบอบบางของใครคนหนึ่งยืนรออยู่ก่อนแล้ว
" พิมมานานยัง "
" พึ่งมาน่ะกาย แล้วนี่... "
" เพื่อนกายเอง ชื่อฟาโรห์ "
" ยินดีที่ได้รู้จักนะฟาโรห์ "
มือบางยื่นมาตรงหน้าของฟาโรห์ เพื่อ้าจะจับมือทักทาย เขาไม่ได้คิดอะไรมากจึงจับมือทักทายพิมตามมารยาท จากนั้นทั้งสามคนก็นั่งรถไปทานอาหารกัน โดยมีสกายเป็คนขับส่วนพิมก็นั่งคู่กับคนขับ ฟาโรห์จึงนั่งอยู่เบาะหลังคนเดียว มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความผ่านไลน์หาสายไหมทันทีเพราะตอนนี้เป็่พักเที่ยง เธอก็คงจะเรียนเสร็จพอดี
(LINE)
ฟาโรห์ : เรียนเสร็จยัง??
สายไหม : เสร็จแล้ว กำลังจะไปกินข้าว ฟาล่ะกินข้าวยัง?
ฟาโรห์ : กำลังจะไปกิน งั้นให้ฟาไปรับมากินด้วยกันมั้ย?
สายไหม : ไม่เป็ไร ไหมไปกินที่โรงอาหารคณะก็ได้
ฟาโรห์ : ก็ได้ เรียนเสร็จแล้วไลน์มานะ จะได้กลับพร้อมกัน
สายไหม : โอเค บายนะ
ฟาโรห์ : ครับ รักไหมนะ
สายไหม : อืม รักฟาเหมือนกัน
" โหย ไอ้ฟา ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียวนะมึง คุยกับไหมอยู่อ่ะดิ "
" เออ ก็คนเป็แฟนกันนี่หว่า เหมือนมึงกับพิมไง "
" หวานให้มันน้อยๆหน่อยก็ได้เว้ย เนอะพิม "
" พิมว่าน่ารักดีออก ใช่มั้ยฟา "
" ใช่ "
" ทำไมไม่เข้าข้างกายอ่า ชิ กายงอนพิมแล้วเนี่ย "
" คิก อย่างอนนะ "
ฟาโรห์หันเหความสนใจจากพิมและสกายมากดดูรูปของสายไหมด้วยความคิดถึง เขาเป็เอามากจริงๆ นั่นแหละ แค่ห่างจากเธอแปปเดียวเขาก็คิดถึงมากๆแล้ว อยากให้ถึงตอนเย็นเร็วๆจัง
- สายไหม -
สายไหมรีบเก็บของแล้วเดินออกมาหลังจากที่เรียนเสร็จ เธอส่งข้อความไปหาฟาโรห์เพื่อจะนัดเจอกัน เขาจึงให้ร่างบางออกมารอที่หน้าคณะเลย เพราะกำลังมารับ ไม่นานร่างสูงก็ขับรถเข้ามาจอดเทียบฟุตบาตด้านหน้า ก่อนที่คิ้วงามจะเลิกขึ้นอย่างสงสัย เพราะข้างๆคนขับนั้นมีคนนั่งอยู่ด้วยแต่เธอมองไม่ชัดเท่าไหร่นัก เพราะกระจกมันติดฟิล์มดำจึงเห็นเพียงแค่เลือนราง ฟาโรห์รีบลงมาหาเธอทันที
" ไหม กลับกัน "
" นั่น...ฟามากับใครหรอ "
" อ๋อ นั่นพิม แฟนไอ้กายน่ะพอดีเขาขอติดรถกลับด้วยเพราะไอ้กายมันไม่ว่างไปส่ง "
" อ๋อ "
ร่างบางพยักหน้าเข้าใจ แต่พอได้เห็นหน้าของพิมชัดๆตากลมโตก็นิ่งอึ้งไป เพราะเธอคือผู้หญิงคนเดียวกับที่เจอเมื่อคราวนั้น ตอนนี้เธอมึนงง สงสัยไปหมด ทำไมพิมถึงมาเป็แฟนสกายได้ล่ะ ก็ในเมื่อตอนนั้นยังมาด่าเธอว่าแย่งฟาไปจากหล่อนอยู่เลย
พลัก!
" สวัสดี เราชื่อพิมนะ เธอคงเป็แฟนฟาใช่มั้ย งั้นเดี๋ยวเราไปนั่งข้างหลังเองเธอจะได้นั่งกับฟา "
" เอ่อ... "
" รีบขึ้นรถเถอะไหม ฟาหิวแล้ว "
" อืม "
ตลอดทางกลับคอนโด สายไหมก็ขบคิดเื่ของพิมมาตลอด แม้ว่าตอนนี้จะไปส่งพิมกลับแล้วก็ตาม ผู้หญิงคนนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆเธอคงต้องระวังตัวให้มากขึ้นซะแล้ว ส่วนคนที่ไม่รู้เื่อย่างฟาโรห์หรืออาจจะรู้ก็ได้... ร่างบางสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป แล้วหันมาคุยเล่นกับร่างสูงแทน จะยังไงเธอก็เชื่อใจเขาอยู่ดี
- ปัจจุบัน -
ก็อกๆ
" เชิญ "
" บอสคะ เอกสารค่ะ "
" ขอบคุณครับ คุณไพลิน...ผมมีอะไรที่ต้องเซ็นอีกมั้ยวันนี้ "
" ไม่มีแล้วค่ะ แต่...มีอีกที่หนึ่งที่ไพลินอยากให้บอสเซ็น "
คิ้วหนาเลิกขึ้นสูงด้วยความสงสัย แต่ก็พอจะเดาได้บ้างจากสายตาที่ส่งมาถึง มันมีความยั่วยวนโหยหาพร้อมที่จะเขมือบเขาลงท้องได้เลยล่ะ ฟาโรห์กระตุกยิ้มขำเมื่อไพลินเริ่มแหวกเสื้อสูทตัวนอกออกตามมาด้วยการปลดกระดุมเสื้อตัวบนสุดช้าๆ
" ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมคงต้องกลับก่อน "
" ดะ เดี๋ยวสิคะบอส "
" คุณเป็คนสวยนะไพลิน แถมยังตลกด้วย ผมหวังว่าคุณจะมีสามีที่รักคุณมากๆ "
พูดจบร่างสูงก็เดินออกไปจากห้องทำงาน โดยไม่หันไปสนใจร่างสูงเพรียวที่กำลังดีดดิ้นอยู่ข้างหลังแม้แต่น้อย เขาไม่อยากจะยุ่งกับผู้หญิงคนไหนอีกแล้ว ในเมื่อฟาโรห์ได้เจอกับสายไหมอีกครั้ง ที่เหลือคงต้องอยู่ที่ตัวเขาเองแล้ว ว่าจะสามารถเอาชนะใจเธอได้หรือไม่
- บ้านสายไหม -
" แม่ครับ เมื่อไหร่พ่อจะมา "
คำถามนี้ของสายฟ้าทำเอาสายไหมชะงักไปชั่วครู่ ั้แ่เธอไปรับลูกที่โรงเรียน จนกลับมาถึงบ้านสายฟ้าก็เอาแต่ถามว่าเมื่อไหร่พ่อจะมา ร่างบางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฟาโรห์จะมาตอนไหน ดันไปบอกลูกว่าจะมาหา...เด็กน้อยก็ตั้งตารอที่จะได้เจอ ถ้าเกิดไม่มาตามที่สัญญาไว้กับสายฟ้า เธอจะไม่ให้เขามาที่นี่อีกเด็ดขาด
" เดี๋ยวก็คงมาน่ะลูก ป่ะ เข้าบ้านกันได้แล้ว "
" ครับ "
ปี้น!! ปี้น!! พลัก!
" พ่อครับ! "
" ว่าไงเ้าแสบ "
ฟาโรห์รีบลงจากรถแล้วตรงเข้าไปอุ้มลูกชายขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนแกร่งด้วยความคิดถึง ห่างกันไม่ถึง 1 วันยังคิดถึงขนาดนี้ ถ้าวันไหนเขาไม่ได้มาหาก็คงจะเศร้าแย่ ...พ่ออย่างเขานี่แหละที่จะเศร้า
" สายฟ้าคิดถึงพ่อจัง "
" พ่อก็คิดถึงสายฟ้านะ...คิดถึงแม่ด้วย "
" เพ้อเจ้อ "
เมื่อโดนบอกคิดถึงซึ่งๆหน้า ทำเอาสายไหมที่ยืนมองสองพ่อลูกอยู่หน้าแดงลามไปถึงใบหูเล็ก ก่อนจะเดินหนีเข้าบ้านไปก็ยังมิวายส่งค้อนวงโตมาให้เขาอีก ร่างสูงยิ้มขำมองตามหลังสายไหมไปจนลับตา เหมือนเมื่อก่อนเวลาเขาเอ่ยคำหวานประมาณนี้ เ้าตัวก็จะมองค้อนกลับมาให้ แต่ก็แอบหน้าแดง เขินจนวิ่งหนีไป
" แม่เป็อะไรครับพ่อ หน้าแดงเลย "
" แม่เขาคงเขินมั้ง "
" เขิน? คืออะไรหรอครับ "
" ฮ่าๆๆ เดี๋ยวโตอีกหน่อยลูกก็รู้เองแหละ "
ฟาโรห์ยิ้มร่าอุ้มลูกเดินเข้าบ้านไปด้วยความสุข เมื่อเข้าไปด้านใน เห็นสายไหมรีบเดินเข้าห้องไปเหมือน้าจะหลบหน้าเขา ไม่นานก็ออกมาหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว
" เย็นนี้กินอะไรดีลูก "
" สายฟ้าอยากกินแกงเขียวหวานไก่ครับ "
" วันนี้ไม่ต้องทำกับข้าวหรอกไหม ฟาจะพาลูกกับไหมไปกินข้าวนอกบ้าน "
" เย่ๆ สายฟ้าอยากกินข้าวนอกบ้าน "
" แต่... ก็ได้ แล้วไปกินที่ไหนล่ะ "
" กินข้าวนอกบ้านคือ...ไปที่บ้านฟา "
" ห๊ะ! "
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ☺
6K
