ภายในห้องโถงใหญ่ของจวนตระกูลชุน มีตาเฒ่าชุน ยายแกชุน นายท่านชุน ตามด้วยคนอื่นๆ นั่งอยู่ภายในห้องโถง ชุนเซียนยืนอยู่ตรงด้านหลังมารดาของนาง
“เ้าจะเอาอย่างไร ชุนเหมยลี”นายท่านชุนจื่อกล่าว
“ได้ข้าจะยอมหย่าก็ได้ แต่ท่านต้องคืนสินเดินของข้ามาก่อน ข้าถึงจะยอม”
“ไม่ได้เด็ดขาด!”ยายฒ่าชุนตะคอกออกมาด้วยความไม่พอใจ เื่อะไรนางจะคืนนั่นมันหลาย 10 ตำลึงเลยนะ
ที่ด้านข้างแม่นมก็กระซิบกระซาบกับฮูหยินของตัวเอง"นางเด็กนั่นจะทำได้หรอเ้าคะ"
“รอดูไปก่อน”ฮูหยินรอพูดก่อนจะหันไปทางนายท่านชุนและแสดงท่าทางโศกเศร้าเสียใจ"ท่านพี่ พี่หญิงออกไปตัวเปล่าคงจะไม่ดีแน่แน่"นางพูดไปพร้อมกับซับน้ำตาไปพลางๆ
“ชุนอี๋ เ้าอย่าได้พูดอีกเลย เ้าอย่าเสียใจ”นายท่านชุนพูดก่อนจะมองดูท้องที่โตของนางจากนั้นจึงยิ้มออกมาด้วยความพอใจ
“คืนทั้งหมดคงจะไม่ได้ ข้าให้ได้แค่ 10 ตำลึงเงิน”
“ไม่ได้นะอาชุน ข้าไม่ยอม”ยายเฒ่าชุนยังคงไม่ยอม นั่นมันกำไรจากโรงผ้าทอ 3 เดือนเลยนะ
“ท่านแม่ หรือท่านจะให้นางอยู่ในจวนต่อไป ข้ายังต้องไปสอบที่หน้าท้องพระโรงอีกนะท่านแม่ ข้าอยากให้เื่นี้จบเสียที”
เมื่อยายเฒ่าชุนได้ฟังดังนั้น นางยิ่งกังวนยิ่งขึ้น อนาคตของบุตรชายของนางแลกมาแค่ 10 ตำลึงเงินก็คงดีกว่าปล่อยให้สะใภ้ที่นางไม่ชอบใจอยู่ในจวนต่อไป
“ก็ได้แต่ท่านต้องคืนที่ดิน 20 หมู่ของข้ามาด้วย”
“ได้!”นายท่านชุนกล่าว"พ่อบ้านไปนำตั๋วเงิน 10 ตำลึง และที่ดินในหมู่บ้านหนานชินมาให้นาง"นายท่านชุนสั่งพ่อบ้านของเขา ที่ดิน 20 หมู่ในหมู่บ้านหนานชินไม่ได้มีมูลค่าสูงเท่าไหร่นัก และที่นั่นยังอยู่ห่างจากอำเภอหนานตั้งไกล อย่างไรเสียโฉนดที่ดินก็เป็ชื่อของนางอยู่แล้ว
ไม่เท่ากับว่าเขาเสียเงินแค่ 10 ตำลึงก็สามารถหย่าได้ด้วยความสมัครใจทั้งสองฝ่ายหรอกหรือ ประวัติก็ไม่เสียหายอีกด้วย
หลังจากนั้นไม่นานพ่อบ้านก็ถือโฉนดที่ดินและตั๋วเงินเข้ามาในห้องโถง พร้อมกับเอกสารหย่าด้วยความยินยอม
“ข้าจะไปกับท่านแม่”ในระหว่างที่ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่นั้น ชุนเซียนก็เอ่ยปากบอกถึงจุดประสงค์ของนางทันที
ทุกคนต่างหันมาจ้องมองนาง โดยเฉพาะนายท่านชุน ส่วนชุนอี๋นั้นกลับลอบยิ้มด้วยความพึงพอใจ
“ไม่ได้!”ตาเฒ่าชุนค้านขึ้นมาทันที
“ทำไมจะไม่ได้!”ยายเฒ่าชุนก็ไม่ยอมเหมือนกัน
“ไม่ได้ ข้าไม่อนุญาต ถึงอย่างไรเ้าก็มีเืเนื้อเชื้อไขของตระกูลชุนอยู่ครึ่งหนึ่ง”นายท่านชุนกล่าว
“นั่นซิ ชุนเซียน เ้าอย่าไปเลยเ้าคิดสักนิดเถอะ”พลางยกผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาของนางไปด้วย แต่มืออีกข้างกำชายกระโปรงจนยับยู่ยี่ไปหมดแล้ว
“ท่านแม่ข้าจะไปกลับท่าน”ชุนเซียนแสร้งทำท่าเหมือนจะร้องไห้ต่อหน้าคนอื่นๆ
“งั้นข้าก็ไม่หย่าแล้ว ในเมื่อเ้าไม่ให้ลูกสาวกับข้า งั้นข้าก็ไม่หย่า”ชุนเหมยลีเอ่ยออกมาอย่างดื้อรั้น
ทำให้นายท่านชุนจื่อยิ่งไม่พอใจเข้าไปอีก “ชุนเซียนเออร์ เ้ายังเด็กนัก ยังไม่เข้าใจเื่ราวของผู้ใหญ่ เ้าอยู่ที่นี่ในอนาคตย่อมดีกว่าอยู่กับแม่ของเ้าแน่นอน”นายท่านชุนพูดจาโน้มน้าว
“ไม่ ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่ ข้าจะไปกับท่านแม่! ของข้า”
“ชุนเซียน! ได้ถ้าเ้าออกไปจากจวนในอนาคต พ่อจะไม่ใช่พ่อของเ้าอีกต่อไป ในวันข้างหน้าข้าจะไม่ให้ความช่วยเหลือไดๆทั้งสิ้นกับเ้า”นายท่านชุนพูดออกมาด้วยความโกรธถึงอย่างไรเขาก็เป็พ่อของนาง
ชุนเซียนมองพ่อของนางก่อนจะลอบยิ้มด้วยความพึงพอใจ นางรอเวลานี้อยู่แล้วละ"ได้! ในอนาคตข้ากับท่านไม่มีความเกี่ยวข้องกัน!"เมื่อได้รับคำตอบจากบุตรสาวคนโต นายท่านชุนถึงกับอยากจะเข้าไปตบชุนเหมยลี นางสั่งสอนบุตรสาวให้ไม่เชื่อฟังพ่ออย่างเขาั้แ่เมื่อไหร่ ช่างดียิ่งนัก นายท่านชุนกำหมัดแน่น ในใจกลับเต็มไปด้วยความอึดอัด
“ตุ๊บ!..”เสียงตาเฒ่าชุนตบโต๊ะอย่างแรงด้วยความโกรธ"เหมยลี ดู เ้าดู เ้าสั่งสอนบุตรสาวให้เนรคุณพ่อของตัวเองแบบนี้หรอ!"ตาเฒ่าชุนพูดด้วยใบหน้าแดงกำ
“ไม่เกี่ยวกับท่านแม่ เป็ท่านพ่ออย่าลืมว่าท่านพ่อเป็คนพูดเองว่าจะไม่นับพ่อไม่นับลูกกับข้าเอง”เมื่อถูกโต้กลับไปแบบนี้นายท่านชุนถึงกับพูดไม่ออกไปทันที
“ใคร ใคร จะนับญาติกับเ้า นังเด็กเหลือขอ นังลูกแม่ค้าชั้นต่ำ เหมือนแม่ของมัน!”ยายเฒ่าชุนตวาดก้าวด้วยความเกรี้ยวกราด
“ท่านแม่! ท่านจะพูดเกินไปแล้วนะเ้าคะ ถึงข้าจะเป็ลูกของพ่อค้า แต่ท่านคงลืมไปแล้วสินะว่าลูกชายของท่านสอบฉิวไฉ่ได้เป็เพราะใครกัน ถ้าไม่ใช่เพระาข้าเป็คนหาเงินเข้ามาในตระกูลนี้”
เมื่อนายท่านชุนได้ฟังดังนั้นสีหน้ากับเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าที่ชุนเหมยลีพูดนั้นไม่เป็ความจริง “พอได้แล้วท่านแม่ ในเมื่อนางอยากไปก็ให้นางไป”
“พ่อบ้าน นำเอกสารมาและระบุลงไปในเอกสารด้วยว่าในอนาคตนางชุนเหมยลีและบุตรของนาง ต่อจากนี้ไปจะไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลชุนของข้าอีก”นายท่านชุนพูดพร้อมกับสีหน้าที่เริ่มจะมืดมนขึ้นเรื่อยๆ
หลังจากที่พ่อบ้านได้ทำตามที่นายท่านชุนสั่งเรียบร้อยแล้วก็ยื่นเอกสารทั้ง 2 แผ่นให้ลงลายลักษณ์อักษรทั้งสองฝ่าย นายท่านชุนเซ็นเอกสาร ทั้งสองแผ่นแล้วก็ส่งเอกสารให้เหมยลีเซ็นทั้ง 2 ใบจากนั้นพวกเขาจึงเก็บเอกสารไว้กับตัวคนละ 1 แผ่น
ชุนเหมยลีก้มมองใบหย่าในมือของนาง ถึงนานจะตัดสินใจหย่าก็ไม่ได้หมายความว่านางไม่รู้สึกโศกเศร้าเสียใจ เมื่อเห็นมารดาของนางเป็แบบนี้ชุนเซียนจึงเข้าไปจับมือของมารดาเพื่อเป็การให้กำลังใจ
“ท่านแม่ เราไปกันเถอะเ้าคะ ข้าจะไปเก็บของเราจะได้ไปจากที่นี่กันเสียทีนะเ้าคะ”ชุนเหมยลีพยักหน้าพร้อมกับเก็บตั๋วเงิน 10 ตำลึงและโฉนดที่ดิน 20 หมู่ไว้ในอกเสื้อ
“ไปๆ ไปให้พ้นหน้าข้า พวกชั้นต่ำ!”
“ยายแก่เ้ายังไม่หยุด อีกหรือ!”ตาเฒ่าตะคอกจนยายเฒ่าคอหดด้วยความกลัวก่อนจะหันไปพูดกับชุนเซียนเออร์หลานสาวคนโตว่า “ชุนเซียน ถึงเ้าจะตัดพ่อตัดลูกกับพ่อของเ้าแล้ว แต่เ้ายังมีปู่ของเ้าอยู่นะ ถ้าในอนาคตเ้าเดือดร้อนถึงปู่จะช่วยอะไรไม่ได้มาก ปู่ก็จะช่วยเ้านะ”ตาเฒ่าชุนพูดกับหลานสาว
ชุนเซียนเออร์ มองท่านปู่ที่ชราของนางสักพักหลังจากนั้นก็พยักหน้า"เ้าค่ะ หลานจะยังจำเอาไว้ว่ายังมีท่านปู่ เช่นนั้นถ้าในอนาคตท่านปู่มีเื่เดือดร้อนก็บอกข้านะเ้าคะ"ชุนเซียนมองปู่ของนางและส่งยิ้มให้ด้วยความจริงใจ
“เหอะ ถ้าเดือดร้อนยิ่งไม่ต้องมาถ้าเป็ไปได้!”
“เ้ายังไม่หยุดอีก ยายแก่!”ตาเฒ่าชุนตะคอกอีก1รอบ
ชุนเชียนมองยายเฒ่าชุนด้วยความเฉยเมย นางจะจำไว้ว่าในอนาคตนางควรตอบแทนผู้ไดและไม่ควรช่วยเหลือผู้ได ตอนที่ร่างเดิมยังอยู่ ยายเฒ่าชุนไม่กลั่นแกล้งนางทุกครั้งที่มีโอกาส ก็หักเงินค่าขนมของเ้าของร่างเดิมไปจนหมด แทบจะเรียกได้ว่าเด็กสาวใช้ชีวิตด้วยความยากลำบากทีเดียวในจวนตระกูลชุนแห่งนี้
“ไปกันเถอะท่านแม่”นางพูดพลางจูงมือผู้เป็มารดาเดินออกจากห้องโถงไป “ท่านแม่ ข้าขอไปเก็บของก่อนนะเ้าคะ”ชุนเชียนบอกแม่ของนาง
“ไปซิ…”ชุนเหมยลีเอ่ย
หลังจากแยกจากท่านแม่ของนางก็ตรงไปยังเรือนที่นางพักอาศัยอยู่ นางรีบเก็บเสื้อยัดใส่ลงไปในห่อผ้าของนางรวมทั้งเครื่องประดับที่มีอยู่เพียงไม่กี่ชิ้นของนาง
“คุณหนู…บ่าวช่วยนะเ้าค่ะ”ชิวอี้จ้องมองคุณหนูของตัวเองนางก็อยากจะติดตามคุณหนูไปด้วยแต่ติดที่นางเองก็ไม่อยากจะออกไปลำบากข้างนอกนั่น
ชุนเซียนจ้องมองสาวใช่ส่วนตัวอย่างเฉยเมย เมื่อสาวใช้ไม่เห็นนางเอ่ยปากว่าอะไรก็กุลีกุจอเข้ามาช่วยยกสัมภาระในมือของนาง
===อย่าลืมกดติดตามและให้กำลังใจไรท์ด้วยนะคะ===
739
