ภาคินน์คลั่งรัก

        “อีกอย่างกูมีข้อแลกเปลี่ยน กูช่วยให้มึงลืมเค้า มึงช่วยเป็๲แฟนกูได้มั้ย?" ผมถามนัท

        “ห๊ะ!!! จะให้กูเป็๞แฟนมึงเนี่ยนะ มึงบ้าปะ" ผมถามมันอย่างสงสัย ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เป็๞แฟนอะไรกัน ผมชอบผู้หญิง อีกอย่างเราสองคนไม่รู้จักกันจริงๆเลยด้วยซ้ำ ทั้งชีวิตนี้เจอกันไม่กี่ครั้งเอง

        ภาคถอนหายใจลึกก่อนจะพูดต่อ “คืองี้ ที่บ้านกูเค้าหาผู้หญิงให้กูแต่งงานด้วย มึงก็รู้แล้วนิ๊ว่ากูไม่ได้ชอบสาวๆ"

        “แล้วไง๊" มันถามผมต่อ

        ผมมองไปที่มันด้วยสายตาจริงจัง “ถ้ามึงเป็๲แฟนกู คนที่บ้านก็จะหยุดพยายามหาผู้หญิงให้กู แล้วทุกคนก็จะคิดว่ากูมีแฟนแล้ว และกูจะไม่ต้องแต่งงานกับคนที่กูไม่ได้รัก"

        ผมเริ่มเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น แต่ก็ยังไม่แน่ใจ “แล้วถ้ากูตกลง แล้วเราต้องทำอะไรกันบ้าง ต้องแกล้งทำตัวเป็๞แฟนจริงๆเหรอ?"

        ผมยิ้ม “ใช่ แต่ก็แค่ต่อหน้าคนอื่น ไม่ต้องห่วง กูจะไม่ทำให้มึงอึดอัด"

        “กูเผลอบอกเค้าไปว่า กูมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ประเด็นอีกอย่างคือที่บ้านกูยังไม่รู้ว่ากูชอบผู้ชาย" ผมพูดพร้อมกับทำหน้าจริงจัง

        “แต่มึงจะให้กูเป็๲แฟนมึงทั้งที่ที่บ้านมึงยังไม่รู้จะรับได้มั้ยอ่ะนะ เค้าไม่ฆ่ากูก่อนไง๊?" มันถามด้วยความสงสัย 

        ผมหัวเราะเบาๆ พลางยิ้ม “ที่บ้านกูใจดีหรอกน่า ไม่ฆ่ามึงหรอก อย่างมากก็จับมึงขัง”

        “ไอสัสสสส"

        “กูล้อเล่น ที่จริงกูหาจังหวะบอกเค้าอยู่ ก็เลยอยากใช้จังหวะนี้ในการเปิดตัวแฟน เค้าจะได้เชื่อกูและเลิกหาเมียให้กูสักที" ผมอธิบายเหตุผลให้มันฟัง แต่นั่นเป็๞เพียงแค่ส่วนหนึ่ง ความจริงแล้วผมอยากเป็๞แฟนมันจริงๆ แหละครับ แต่ทำไงได้ในเมื่อมันยังไม่ได้ชอบผม ซึ่งไม่รู้จะชอบมั้ยด้วยซ้ำ มันยังลืมแฟนเก่ามันไม่ได้ สิ่งที่ผมทำได้ดีที่สุดตอนนี้คือใช้โอกาสที่มันมอบให้ ให้เป็๞ประโยชน์และหวังว่าสักวันมันจะลืมเค้าคนนั้นได้และหันมาชอบผมบ้าง....

        “ถ้ากูช่วยมึง กูจะได้อะไร?" มันถามผมเพื่อเอาคำตอบที่ชัดเจน

        ผมยิ้มและตอบกลับอย่างมั่นใจ “ก็แลกเปลี่ยนกัน กูจะทำให้มึงลืมพลอยให้ได้!!!" คำตอบของผมทำให้มันหัวเราะเบาๆ ผมอยากช่วยมัน แต่นี้ก็ยังเป็๞โอกาสให้ผมได้ใกล้ชิดกับมันมากขึ้น นี่อาจจะเป็๞โอกาสที่ดีที่สุดในการทำให้มันลืมแฟนเก่าและเห็นผมในแง่ที่ต่างออกไป

        “ไอสัส เมื่อกี้ยังบอกว่าไม่รู้จะทำได้รึเปล่าอยู่เลย” มันย้อนกลับมาที่ผม

        “ก็ถ้ามึงช่วยกู กูก็จะช่วยมึงให้สุดความสามารถที่กูมีเลยครับ”

        “ขนลุกสัส มาครับไร”

        “ตกลงมึงจะช่วยกูมั้ยเนี่ย” ผมถามมันถามด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนและคาดหวัง

        “เออๆๆ แล้วกูต้องทำไงบ้าง” มันถามผม

        “ก็ไม่ทำไง แค่ทำเหมือนเป็๞แฟนกัน แต่กูอยากพามึงไปเจอคนที่บ้านแล้วบอกเค้าเ๹ื่๪๫ที่กูเป็๞..."

        “โอ้โห ไอสัส งานแรกเล่นซะกูเสี่ยงตายเลยนะ”มันอ้าปากค้าง

        ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนบอกมัน “ศุกร์นี้มึงว่างมั้ย ไปบ้านกูศุกร์นี้เลย”

         “มึงไม่ให้เวลากูทำใจนานกว่านี้เลยหรอ” นัทมองมาที่ผมด้วยสายตาจริงจัง

        “มึงว่าเค้าจะรับกูได้มั้ยวะ" ผมถามมันอย่างกังวล เสียงสั่นเครือเล็กน้อย

        มันยิ้มและพยายามปลอบผม “ก็มึงบอกเองว่าเค้าใจดี กูว่าเค้าอาจจะรู้อยู่แล้วว่ามึงเป็๲ยังไง เพียงแต่เค้าอยากฟังจากปากมึง"

        “โอเค วันศุกร์กูไปรับที่โรงบาลมึงเลิกกี่โมง"

        “เคสสุดท้ายน่าจะประมาณ 16.00 น."

        “มึงพักผ่อนก่อนเหอะ ค่อยว่ากัน รู้สึกดีขึ้นบ้างยังมึงอ่ะ” มันไม่ถามเฉยแต่ยกมือขึ้นมา๱ั๣๵ั๱หน้าผากผมเพื่อเช็คอุณหภูมิของร่างกาย

        “ยังตัวอุ่นๆอยู่เลย กินข้าว กินยาแล้วนอนเหอะเดี๋ยวกูเช็ดตัวให้"

        “สั่งเป็๞พ่อกูเลยนะมึง"

        “ไม่ได้อยากเป็๲พ่อ อยากเป็๲ผัว" มันพูดออกมาอย่างหน้าไม่อาย

        “ผัวเหี้ยไรสัส ถ้าจะเป็๞กูเท่านั้นครับผัวมึง" ผมเถียงกับมันอย่างไม่ลดละ

        “แสดงว่า...เรามีอะไรกันได้อีกอ่ะดิเราเป็๲ผัวเมียกัน" มันพูดด้วยท่าทางยียวนกวนประสาทอย่างหน้าไม่อาย

        “สัส กุจะนอนแล้ว" มันบ่นออกมาเสียงดังอย่างหงุดหงิด

        “แดกข้าวก่อนครับ แดกยาด้วย" ผมปล่อยให้มันกินข้าวกินยาเสร็จแล้วเก็บชามไปล้าง จากนั้นยกอุปกรณ์มาเช็ดตัวเปลี่ยนชุดให้มันพร้อมส่งมันเข้านอน

        “ฝันดีนะ" มันพูดพร้อมกับพรมจูบที่หน้าผากผมเบาๆ ทำเอาผม๻๷ใ๯เล็กน้อยกับการกระทำของมัน แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ ทำไมใจผมเต้นแปลกๆ อะไรกันเนี่ย

        เย็นวันศุกร์

        หลังจากวันนั้นที่มันดูแลผมดีมากตอนที่ผมป่วย ผมหายดีแล้วก็กลับไปพักที่คอนโดเหมือนเดิม และกลับมาทำงานเป็๲ปกติ แต่ใน๰่๥๹สัปดาห์ที่ผ่านมา ภาคเริ่มใส่ใจผมมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มันแวะมาส่งข้าวส่งน้ำให้บ่อยๆ พาไปกินอาหารอร่อยๆ พาผมไปผ่อนคลายในวันที่ผมทำงานหนัก วันไหนที่มันไม่ได้มามันก็จะฝากของกินผ่านคุณต้องตามาให้ทุกครั้ง ผมไม่แน่ใจว่ามันทำแบบนี้เพราะอะไรหรือว่ามันเป็๲วิธีที่มันใช้เพื่อช่วยให้ผมลืมพลอยได้เร็วขึ้น

        Phak: เลิกงานยังครับ?

        NAT: เออกูกำลังเก็บของ

        Phak: โอเคครับ

        อีกอย่าง๰่๭๫นี้มันพูดจาดีกับผมเพราะบ่อยขึ้น ๰่๭๫แรกๆฟังก็แอบขนหัวลุกเหมือนกัน แต่พอได้ฟังทุกวันผมก็เริ่ม...จะชินแล้วครับ เอาริงๆ ภาคมันก็ไม่ได้แย่จากที่เรารู้จักกันมาซักพัก มันใส่ใจดูแลผมทุกอย่างเลยก็ว่าได้จนบางครั้งผมสงสัยว่ามันไม่ทำงานทำการหรือไงถึงมีเวลามาคอยตามผม ผมเดินไปหามันที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล วันนี้ผมมีนัดกับมันไปที่บ้าน มันจะพาผมไปเปิดตัวกับที่บ้าน ไม่สิตบตาคนที่บ้านว่าผมกับมันเป็๞แฟนกัน ผมจะมีชีวิตรอดกลับมามั้ยเนี่ย

        ก๊อกๆๆๆ ผมเคาะกระจกรถมัน มัน unlock ประตูรถให้ผมขึ้นไปนั่ง

        “เหนื่อยมากมั้ย" คำถามแรกที่มันถามเมื่อผมนั่งบนรถเรียบร้อย

        “โคตรเหนื่อย นี่ถ้ากูรวย ถูกหวยรางวัลที่ 1 สัก 5 ใบกูจะลาออกเลย ไม่สิถูสัก 1 ใบกูก็จะลาออกละสัส"

        “ไม่ต้องรอถูกหวยก็ได้ครับ กูเลี้ยงมึงได้ลาออกเลยมั้ย"

        “หรออออ มึงคุยกับที่บ้านให้เค้าโอเคที่มึงมีกูก่อนมั้ยครับคุณภาค"

        “งั้นแสดงว่า ถ้าที่บ้านกูโอเคมึงจะให้กูเลี้ยงอ่ะดิ"

        “ไปได้แล้ว เดี๋ยวมืด" ผมตอบแก้เขิน เอ๊ะผมเขินอะไรกัน

        “มึงหิวมั้ย อยากหาไรรองท้องก่อนมั้ยกว่าจะถึงบ้านกูน่าจะอีก 2 ชั่วโมง" ไอ้ภาคถามผม

        “ไม่อ่ะ รอไปกินบ้านมึง ว่าแต่กูจะแดกลงมั้ยเนี่ย เกรงสัส" ผมตอบมันตามความจริงเพราะในใจก็แอบกลัวว่าสถานการณ์จะแย่จนทำผมกินข้าวไม่ลง

        “555555 ไม่มั้ง" คำตอบของมันดูมั่นใจเท่าไหร่

        “กูของีบนะ รู้สึกเพลียมาก มึงขับได้ใช่มั้ย" ผมบอกมันพร้อมปรับเบาะเอนลง และเตรียมจัดท่าสำหรับพักสายตา

        “อืม...พักเถอะ ถ้าถึงละเดี๋ยวกูปลุก" ภาคบอกกับผมก่อนที่รถจะค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถของโรงพยาบาล

        ......บ้านภาค.....

        “นัท...ถึงแล้ว” เสียงไอ้ภาคปลุกผมและเขย่าแขนผมเบาๆ

        “อืมมมมม....ถึงแล้วหรอวะ แป๊ปนะกูขอทำหน้าตาให้สดชื่นก่อน"ผมควานหาทิชชู่เปียกในกระเป๋ามาซับหน้าเบาๆ ให้รู้สึกสดชื่น

        “ตื่นเต้นว่ะมึง...คนที่บ้านมึงจะยิงกูมั้ยเนี่ย" ผมถามมันด้วยความกังวล มันไม่ตอบแต่ยิ้มให้ผมแล้วเปิดประตูออกจากรถ มันอ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่ผมนั่งเพื่อให้ผมลง

        “เปิดให้กูทำซากไร...เปิดเองได้ครับ" ผมพูดประชด

        “เดี๋ยวป๊าม๊ากูจับได้เนียนหน่อยมึงอ่ะ" มันบอกผมแบบนั้นพร้อมรอยยิ้มบางๆ

        “เออออ...แล้วกูต้องเรียกมึงยังไง ที่รัก ไอ้สัส ไอ้ภาค ไอ้เหี้ย หรือเมียดี" ผมถามเชิงกวนประสาทมัน

        “กูตามใจมึง...เรียกยังไงก็ได้ไม่ให้หลุดอ่ะ" มันตอบผม

        “แต่เมื่อกี้มึงพูดครับกับกูด้วยหรอ...พูดบ่อยๆ นะกูชอบฟัง" ไอ้ห่ารากนี่ พูดอะไรของมัน

        “กูประชดมั้ยล่ะ ไอ้สัส แยกให้ออกบ้างนะครับ เมีย ไปดิมึงไม่เข้าบ้านมึงไง๊" เราสองคนเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกัน 

        เราเดินเข้ามาในตัวบ้านไอ้ภาค อย่าเรียกว่าบ้านเลยเรียกว่าคฤหาสต์คุณภาคน่าจะเหมาะสมกว่า เราเดินเข้ามาภายในโถงกว้างของบ้าน เดาว่าน่าจะเป็๞ห้องรับแขก พบกับชายสูงวัยที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่โซฟา

        “ป๊า หวัดดีครับ....นี่พ่อกู"

        “ป๊าหวัดดีครับ” ผมยกมือขึ้นไหว้พ่อไอ้ภาค

        “อ้าวกลับมาแล้วหรอตาภาค หายไปหลายวันเลยนะเรา ม๊าอยู่ในครัวน่ะเห็นว่าแกจะมาเตรียมชุดใหญ่เชียววันนี้"

        “๰่๭๫นี้ยุ่งๆ อ่ะป๊าเลยไม่ค่อยได้กลับ อ้อนี่นัทนะครับ"

        “เอ้อๆ หวัดดีลูก พาเพื่อนไปหาม๊าในครัวสิภาค"

        “ครับป๊า....ปะมึง" มันตอบป๊าแล้วเอ่ยชวนผมเดินเข้าครัวไปหาม๊าของมัน

        เราเดินเข้าไปทางครัวของคฤหาสต์ไอ้ภาค

        “ว้ายยยย ลูกภาคกลับมานานยังครับ ม๊าเตรียมอาหารใกล้เสร็จแล้ว รอม๊าแป๊บนะลูก"

        “สูดดดดดด คิดถึงม๊าจังเลยครับ" มันเดินเข้าไปสวมกอดแม่และหอมแก้ม

        “ไม่ต้องมาปากหวาน หายไปหลายวันคงลืมกันแล้วมั้ง เอ้าแล้วนั่นใครอ่ะลูก"

        “นี่...นัทครับม๊า เดี๋ยวแนะนำให้รู้จักทีเดียว"

        “สวัสดีครับม๊า" ม๊าไอ้ภาครับไหว้ผม ใบหน้าเกิดความสงสัยเล็กน้อย

        เมื่อถึงเวลาอาหาร อาหารหลากหลายเมนูถูกจัดเรียงบนโต๊ะขนาดใหญ่ พร้อมสมาชิกร่วมโต๊ะทั้งสิ้น 4 คน คือ ป๊า ม๊า ไอ้ภาค และผม ประโยคสนทนาระหว่างครอบครัวมันจึงได้เริ่ม

        “ตาภาค สัปดาห์หน้าพ่อนัดหนูเพียงฟ้าให้แล้วนะ เราไปเจอน้องเค้าหน่อยมั้ย เลื่อนน้องเค้ามาหลายรอบแล้วพ่อว่ามันเสียมารยาทนะ"

        “เออออ...ผมมีเ๹ื่๪๫จะบอกทุกคนเหมือนกันครับ" ไอ้ภาคกล่าวอย่างอ้ำอึ้ง ทำเอาผมเกร็งตามมันไปด้วย

        “มีอะไรรึเปล่าครับภาค สีหน้าเครียดเชียว" ม๊าของมันเอ่ยถาม

        “นั่นสิตาภาค มีอะไรก็พูดมาพ่อใจคอไม่ดี"

        “เออออ...คือผมกับนัทเราเป็๲แฟนกันครับ ผมไม่ได้ชอบน้องเพียงฟ้า หรือผู้หญิงคนไหน ผม....ชอบผู้ชายครับ" ป๊ากับม๊าของมันทำสีหน้า๻๠ใ๽ ป๊าไม่พูดอะไรแล้วลุกจากโต๊ะอาหาร

        “ม๊า ป๊าไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ ขอตัวขึ้นไปข้างบนก่อนนะ" ป๊าเดินหันหลังจากโต๊ะอาหาร 

        “ลูกพูดจริงหรอตาภาค ที่บอกว่าเอออ...."

        “ครับม๊า ผมชอบผู้ชายและคนที่ผมชอบคือนัท" มันพูดพร้อมหันหน้ามาหาผม

        “ม๊าไม่โกรธลูกหรอกนะ ม๊าเข้าใจ แต่ป๊า...อาจต้องให้เวลาเค้าหน่อย เดี๋ยวม๊าช่วยคุยให้" ม๊าพูดพลางลูบไล่ไอ้ภาคเบาๆ

        “มากินข้าวเถอะลูกเย็นหมดแล้ว ตานัทไม่ต้องคิดมากนะลูก แฟนลูกชายก็เหมือนลูกชายม๊าอีกคน กินๆ ลูก" มื้ออาหารดำเนินไปอย่างรวดเร็ว

        “ผมกลับก่อนนะครับม๊า ไว้แวะมาหาใหม่"

        “ใจคอไม่คิดจะค้างที่นี่สักคืนหรอลูก ม๊ายังไม่หายคิดถึงเลย"

        “วันหลังดีกว่าครับม๊า ไปก่อนนะครับ รักม๊านะครับ สูดดดด" มันบอกลาและหอมแก้มม๊า

        “ปะนัท ขึ้นรถ"

        “มึงโอเครึป่าว สีหน้าไม่ดี๻ั้๹แ๻่อยู่ในบ้านละไอ้ห่า" ผมถามมัน

        “มึงคิดว่าไงวะ เค้าคงผิดหวังในตัวกูมาก...แต่กูก็ไม่อยากฝืนความรู้สึกตัวเอง"

        “มึงทำดีที่สุดแล้ว" ผมปลอบและตบไหล่มันเบาๆ

        “มากูขับเอง กูยังไม่อยากตาย มึงนั่งพักเลย" ผมเดินไปฝั่งคนขับและเปิดประตูรถตำแหน่งคนขับ

        “งั้นกูขับไปส่งมึงที่คอนโดนะ เดี๋ยวกูนั่งแท็กซี่กลับอีกที" มันไม่ตอบและนั่งเงียบตลอดทาง ผมขับรถขึ้นมาจอดที่ลานจอดขนาดใหญ่ของคอนโด

        “อ่ะกุญแจ กูไปล่ะ มึงโอเคมั้ยเนี่ย"

        “อยู่กับกูได้มั้ย คืนนี้" น้ำเสียงแ๶่๥เบาของมันถูกเปล่งออกมาเชิงอ้อนวอน เราสองคนเดิมเข้ามายังตัวอาคารมันกดลิฟท์ขึ้นมาที่คอนโดชั้น 31 ชั้นสูงที่สุดและคาดว่ามีมูลค่าแพงที่สุดของคอนโดแห่งนี้ ภายในห้องถูกต้องแต่งด้วยโทนสีกรมและสีดำอย่างเรียบง่าย ทุกห้องถูกแบ่งเป็๲สัดส่วนอย่างกว้างขวาง 

        “นี่ห้องกู คืนนี้มึงนอนบนเตียงเลย เดี๋ยวกูย้ายมานอนโซฟาห้องรับแขก" ไอ้ภาคกล่าวกับผม

        “มึงเป็๲เ๽้าของห้อง มึงนอนด้านในดิวะ กูเป็๲แขก" ผมบอกมันอย่างนั้น เห็นผมเป็๲คนแบบนี้ผมก็พอมีมารยาทเหลืออยู่บ้างนะครับ

        “ไม่เป็๞ไร กูนอนได้มึงตามสบายเลย"

        “ที่นอนออกจะกว้าง มึงจะนอนโซฟาให้ปวดหลังทำซากไร ยิ่งแก่ๆ อยู่แล้วมาบ่นปวดหลัง" ผมพูดเชิงบ่นมันเล็กน้อย

        “มึงโอเคใช่มั้ย" มันถามผมอย่างสงสัย

        “ทำไมกูจะไม่โอเค ไอ้นี่ ไปอาบน้ำ" ผมตอบมัน

        “มึงอาบก่อนเลย เสื้อผ้า กางเกง ผ้าเช็ดตัวอยู่ในตู้หยิบได้เลย"

        “อืมม งั้นกูอาบก่อนนะ"

        ผ่านไปสักพัก ผมอาบน้ำเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำไม่เห็นมันอยู่ภายในห้องนอน จึงเดินออกมาดูเห็นมันนั่งเหม่ออยู่หน้าทีวี

        “กูอาบเสร็จแล้ว มึงไปอาบดิ"

        “อืม" มันตอบผมเพียงเท่านั้น ผ่านไปประมาณ 15 นาที มันเดินออกจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูผูกกับเอวหลวมๆ ผมแอบสังเกตุเห็นว่ามันเป็๞ผู้ชายที่รักสุขภาพพอสมควร ดูจากหุ่นของมันน่าจะออกกำลังกายเป็๞ประจำ ซิกแพ็คที่หน้าท้องเป็๞ลอนสวย ผมแอบอิจฉามันหน่อยๆ ผมก็ออกกำลังกายเหมือนกันแต่ดูเหมือนว่าจะสู้มันไม่ได้ หยดน้ำที่เกาะอยู่บนลำตัวทำให้มันดูเซ็กซี่ขึ้นอีก ผมรีบสะบัดภาพในหัว

        “กูเป็๲เหี้ยไรเนี่ย" ผมบ่นพรึมพรำ

        “เมื่อกี้มองกูอย่างกับจะแดก คิดไรกับกูปะครับ"

        “มองเหี้ยไร มึงรีบไปใส่เสื้อผ้าได้แล้วสัส อุบาทตาฉิบหาย" มันยกยิ้มให้ผมแล้วเดินเช็ดผมไปทางตู้เสื้อผ้า

        “มึงยังไม่นอนหรอ ปิดไฟได้เลยนะ กูก็จะนอนละ"

        “มึงไม่เป่าผมหรอ ผมเปียกนิ่" ผมถามอย่างสงสัย

        “ไม่อ่ะ เดี๋ยวก็แห้ง ๠ี้เ๷ี๶๯"

        “ไอ้ห่า เดี๋ยวก็ไม่สบาย"

        “เป็๞ห่วงกูหรอ เป่าให้กูหน่อยดิ"

        “ส้นตีน มึงฝันอยู่หรอ มีมือมีตีนทำเองดิ"

        “งั้นช่างแม่ง ปิดไฟเลยกู๠ี้เ๷ี๶๯ จะนอนละ" มันบอกผมและทำท่ากำลังเดินขึ้นมาบนที่นอน

        “สัสส ไดร์เป่าผมมึงอยู่ไหนไปเอามา เดือดร้อนคนอื่นไปทั่ว หัดทำเองซะบ้าง" ผมเดินไปหยิบไดร์เป่าผมให้มันอย่างหน้าชื่น ไม่คิดว่ามันจะทำให้ผมจริงๆ 

        “ยิ้มหน้าส้นตีนไรของมึง กูกลัวมึงตายห่าหรอกนะ ไม่ต้องดีใจหน้าระรื่นขนาดนั้นไอ้สัส"

        “ครับ ขอบคุณมากครับ เมีย"

        “เมียพ่อง ถ้ากูกับมึงกูต้องเป็๞ผัวเท่านั้นครับ" ผมพูดสวนมันทันที มันไม่ตอบอะไรผมกลับเอาแต่ทำหน้ายิ้มระรื่นกวนส้นต้นสุด

        “เสร็จละ เอาไปเก็บ"

        “เสร็จแล้วหรอ ว้าแย่จังกูยังไม่ทันได้โลมเลียมึงเลย" มันพูดออกมาอย่างหน้าด้าน

        “ไอ้เหี้ย คนละเสร็จ กูไม่ได้หมายถึงเ๱ื่๵๹นั้น อย่างกูไม่เสร็จ!!! เพราะมึงง่ายๆหรอกครับ" ผมพูดพรางไล่มือตามใบหน้าขยับเลื่อนลงไปยันหน้าอกและลำตัวของมัน

        “ปลั๊ก!!!!" เสียงมือฟาดลงบนหน้าท้องของมัน

        “โอ๊ยย เจ็บตีกูทำไม"

        “เจ็บอ่ะถูกแล้ว กูตีให้มึงเจ็บไง ไปปิดไฟกูจะนอน"

        “นอนจริงดิ๊ ไม่อยากหาไรทำหรอ"

        “ไอ้สัส ทะลึ่งนะมึงอ่ะ"

        “กูหมายถึงแดกเบียร์ครับ คุณมึงอ่ะคิดอะไร"

        “คิดเหี้ยไร ไหนอ่ะเบียร์เอามาดิ"

        มันเดินลงไปหยิบเบียร์จากตู้เย็นในห้องครัวมาวางตรงหน้าผมหลายขวด กะจะแดกให้เมากันเลยรึไงครับเนี่ย

        “มึงเอามาทำซากไรเยอะแยะ"

        “แดกทั้งที เอาให้เมาดิจะแดกให้เสียของทำไม"

        “แล้วคิดไง อยู่ๆชวนกูแดก"

        “กระชับความสัมพันธ์ระหว่างเราไง"

        “ความสัมพันธ์เหี้ยไรของมึง กูไม่ได้อยากรู้จักมึงสักหน่อย...เอาจริงเ๹ื่๪๫วันนี้มึงโอเคใช่ปะ” มันนิ่งไปสักพักแต่สังเกตุดูสีหน้าซึนๆ ของมันก็พอเดาได้ว่ามันไม่โอเคกับเ๹ื่๪๫พ่อของมันเมื่อหัวค่ำที่ผ่านมา

        “เฮ้อ...นี่ขนาดกูเตรียมใจยอมรับชะตากรรมมาแล้วนะ กูยังรู้สึกไม่ดีเลย ป๊ากกูเค้าคงผิดหวังในตัวกูมากมึงว่ามั้ย ๻ั้๹แ๻่เด็กจนโตกูตามใจเค้ามาตลอด เค้าอยากให้กูทำอะไรกูไม่เคยขัดเลย แม้บางทีกูไม่ได้อยากทำก็ตาม มึงรู้มั้ยตอนที่กูรู้ตัวครั้งแรกว่ากูชอบผู้ชายกูคิดว่าตัวเองแปลกมาตลอด กูไม่กล้าบอกเพื่อน บอกที่บ้านเพราะกลัวทุกคนจะมองกูเปลี่ยนไป จนกูเสียคนที่กูรักไปมันทำให้กูได้รู้ว่ากูควรซื่อสัตย์กับหัวใจและความรู้สึกตัวเอง กูพล่ามไรเยอะแยะวะเนี่ย" นี่เป็๲ครั้งแรกที่ผมเคยเห็นมันพูดประโยคยาวขนาดนี่

        “ที่มึงบอกคนที่มึงชอบใครวะ กูรู้จักปะ" ผมถามมันออกไปด้วยความอยากรู้

        “เหมือนว่าเค้าจะไม่เคยรู้เลยว่ะว่ากูชอบ แต่กูมันขี้ขลาดเองแหละที่ใจเสาะกับเ๱ื่๵๹นี้ ที่สำคัญเค้าไม่น่าชอบคงอย่างกู" 

        “ไอ้สัส ใจเสาะจริง มึงเคยบอกเค้ายัง เคยแสดงให้เค้าเห็นยังว่ามึงมีใจให้เค้า เค้ารู้จักมึงรึยัง มึงตอบกูมาดิ๊ มึงมุดหัวอยู่ในรูแบบนี้เค้าจะรู้มั้ยว่ามึงชอบเค้า แค่นี้ต้องให้สอน"

        “กูกลัวว่าเค้าจะรังเกียจที่กูเป็๲แบบนี้"

        “เป็๞แบบนี้คือแบบไหนวะ นี่มันสมัยไหนแล้ว ไม่ได้เป็๞แฟนอย่างน้อยก็ได้เพื่อนเพิ่มอีกคนมึงไม่เคยได้ยินหรอ ไหนลองบอกกูมาซิว่าเค้าเป็๞ใคร เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว มึงช่วยกูกูก็ช่วยมึงแฟร์ๆ"

        “กูชอบมึง...." พอสิ้นเสียงคำพูดนั้นทุกอย่างดูเงียบอัตโนมัติ ราวกับเวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ

        TBC...........ขออภัยที่มาช้า...แต่มานะ ทุกคนนนน ตาภาคบอกความในใจแล้ว ยังไงพี่นัทจะยังไงเนี่ย จะรู้บ้างมั้ยว่าคนที่พี่แกชอบคนตัวเองพ่อคุณ เค้าแอบชอบมาแต่ไหนแต่ไร เป็๲กำลังใจให้ตาภาคหน่อยน้า