“ซาลิน่า”
“อืมม”
ฉันลืมตาขึ้นมาจากเสียงเรียกของดยุก
เมื่อกี้ฝันหรอฉันเอามือลูบท้องตัวเองเบาๆ และน้ำตาก็ไหลออกมา ให้ตายเถอะ ทำไมฉันถึงเอาแต่ร้องไห้แบบนี้นะ มันไม่ได้ช่วยแก้ไขอะไรเลย
ตอนนี้ความรู้สึกมันจุกหน่วงไปหมด เจ็บยิ่งกว่าตอนโดนรถชนแล้วตกลงน้ำไปอีกฉันน่ะ ไม่อยากเสียอะไรซะหน่อย ทำไมต้องเลือกด้วยล่ะ..
ดยุกกอดฉันไว้แบบนั้น
ฉันตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้ดยุกฟังรวมถึงเรื่องของดัชเชลลีโลเวียร์ด้วยเผื่อวันไหนต้องจากกัน…เราจะได้ค้างคาใจอะไรอีก
ดยุกนั่งฟังอยู่เงียบๆไม่โต้ตอบหรือแสดงอาการอะไร มีเพียงถามย้ำหรือถามบางเรื่องที่ยังไม่เข้าใจเท่านั้นก่อนจะลุกเดินออกไปและไม่กลับมาหาฉันอีกเลยทั้งคืน
รุ่งเช้ามา
โรสวิ่งมาตามฉันที่ห้องบอกว่าดยุกเมาแอ๋ตั้งแต่เมื่อคืน ตกบันไดหัวแตก และตอนนี้ก็เป็นไข้ด้วยอยู่ที่ห้องนอน ไม่ยอมให้ใครเข้าไปทำแผล
…อีตาบ้านี่ ยังมีอารมณ์มาเมา แถมยังเกือบทำให้ลูกฉันกำพร้าพ่อแล้วนะยะ!!
ฉันรีบไปห้องของดยุกเปิดประตูเข้าไป กลิ่นเหล้าคละคลุ้งเหมือนถูกสาดเอาไว้ คนตัวใหญ่นอนเปือยท่อนบนอยู่ร่างกายเขียวช้ำเป็นจุดๆ เลือดบนหัวที่แห้งกรังจนผมรีบไปเป็นกระจุกๆ นั่น
ฉันรีบไปเอาตะกร้ายาและผ้าเพื่อมาเช็ดตัวเขา ทันทีที่วางตะกร้าลง...
“ไอ้พวกคนรับใช้โง่!ข้าบอกอย่าให้ใครเสนอหน้ามา!!”
ดยุกตะคอก ทั้งๆ ที่ยังหลับตาอยู่
“...”
“..ฟังไม่รู้เรื่องหรอ!!! อยากตายใช่ไหม!!”
ดยุกลืมตาขึ้นมา ก็ต้องผงะกับบุคคลตรงหน้า
“..ท่านจะฆ่าลูกเมียลงหรอ?”
ฉันกอดอกถาม
“...”
ดยุกไม่ตอบหันหนี ไปนอนเอามือก่ายหน้าผาก ฉันนั่งลงข้างๆก่อนจะเห็นร่างกายชายที่รักมันสั่นแปลกๆ
..ดยุก กำลังร้องไห้!!?
“อึก….”
เสียงสะอื้นของชายหนุ่มดังเล็ดลอดออกมาหญิงสาวนั่งฟังอยู่ครู่นึงเพราะไม่รู้จะปลอบยังไงชีวิตนี้ไม่เคยมานั่งปลอบผู้ชายร้องไห้
ฉันค่อยๆ เปิดมือเขาออกเผยให้เห็นใบหน้าที่แดงกล่ำของดยุกเจ้าตัวรีบเอาฝ่ามือหน้าปิดเอาไว้ด้วยความขายขี้หน้าต่อหญิงสาว
“ฉันจะทำแผลให้...”
“...ไม่ต้องหรอก สิ่งที่มันเป็นแผลจริงๆไม่ใช่หัว แต่เป็นใจข้า”
อีตาบ้านี่ ยังมาเล่นมุกประชดประชันอีก
“จะอยู่ไหนก็ต้องทำแผล ฉันไม่ได้อยากให้ลูกมาเห็นหัวพ่อเน่าๆแบบนี้นะ”
ดยุกค่อยๆ หันมาฉันเลยเริ่มทำแผลและเช็ดตัวให้ ในช่วงเวลานั้น ต่างคนต่างเงียบแล้วดยุกก็เริ่มเปิดฉากคุย
“เจ้า… จะทิ้งข้าไปอีกคนหรอ”
“ฉันยังไม่ตัดสินใจน่ะ”
“ตัดสินใจอะไรกัน ทั้งข้า และลูกไม่สามารถฉุดยื้อเจ้าไว้ได้เลยหรอ”
ดยุกพูดด้วยเสียวแผ่วเบาเพื่อกลบเสียงสะอื้นไว้
“ท่านดยุก โลกของฉัน ก็มีครอบครัวและคนที่ฉันรักรออยู่..”
“หมายถึงชายที่เจ้าจะแต่งงานด้วยน่ะหรอ..”
ดยุกเงยหน้าขึ้นมามอง
อะไร!! นี่เขากลัวว่าฉันจะไปแต่งงานกับคนอื่นงั้นหรอ
“มะ ไม่ใช่หรอก เพราะชีวิตนั้น ยังมีอีกหลายอย่างที่ฉันยังไม่ทำน่ะ”
“อะไรล่ะ บอกมาให้หมดข้าจะเป็นคนพาเจ้าไปทำเรื่องพวกนั้นเอง ขอแค่บอกจะไกลหรือยากแค่ไหนข้าก็ไปทำมันกับเจ้า…”
“เฮ้ออ มัน ไม่ใช่แบบนั้น”
“แล้วแบบไหน…แบบไหน ที่มันดีพอจะยื้อเจ้าไว้ให้อยู่กับข้า”
ดยุกพูดและจ้องหน้าฉันน้ำตาของเขาไหลอีกครั้ง มือหยาบที่กำลังสั่นเทา บีบแขนฉันไว้แน่น …เขากลัวที่จะสูญเสียฉันไปหรอ??
ฉันที่ได้แต่ถอนหายใจก้มมองท้องน้อยๆ ของตัวเอง ถึงไม่อยากจะยอมรับ …แต่ว่า ฉันน่ะหลงรักดยุกจนฉุดไม่ขึ้นและอยากใช้ชีวิตในโลกนี้
‘ไม่อยาก จะไปไหนแล้วจริงๆ’
-----------------------------------------------------------------------------------------
…ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ดดดดดดดดดดด
เสียงสัญญาณคลื่นหัวใจดังลากยาวเสียงร้องไห้ระงมทั่วทั้งห้อง ร่างหญิงสาวที่ซีดเผือกปลายแขนและขาที่เริ่มเขียวช้ำ บ่งบอกว่าเจ้าของร่างไม่อยู่แล้ว
“....เลือกแล้วสินะ ขอบคุณะนะ น้ำอุ่น…”
ดัชเชลยืนมองร่างไร้วิญญาณของหญิงสาวจูบลาเบาๆ ที่หน้าผากมน ก่อนจะปลดปล่อยตัวเองให้สลายไป…
“ฮือออ~~ หลานยาย ไม่ต้องเจ็บต้องปวดแล้วนะ”
ยายที่กุมมืออันเขียวช้ำของหลานสาวไว้ร้องไห้ออกมาเหมือนใจจะขาด
“ไม่น่าอายุสั้นเลย น้ำอุ่นของพี่”
ชายหนุ่มจูบลาครั้งสุดท้ายที่ใบหน้าสาวก่อนจะพากันถอยออกมาให้คุณหมอและพยาบาลคลุมผ้า นำร่างออกไป
งานศพถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายทุกคนยืนเคารพ อำลาร่างกายช้ำๆนั้น ก่อนจะทำการฌาปนกิจ
ครืดดด ครืดดดด
เสียงสั่นของโทรศัพท์ชายหนุ่มดังขึ้น
<ที่รักกกก ทำอะไรอยู่คะ>
“อึก แหะๆ มางานศพ… เอ่อ น้องเพื่อนครับ”
<เอ๋ หรอคะ แล้วที่รักจะกลับค่ายเมื่อไรคะ เค้าคิดถึงตัวแล้ว>
“เดี๋ยวกลับแล้วจะรีบไปหานะตัวเอง”
<ฮิฮิ แล้วเจอกัน จุ๊บๆ>
“จุ๊บๆ ครับ”
พอกดวางสายไปชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันกลับไปมองที่งานศพอดีตแฟนสาว แล้วทำหน้าบีบน้ำตาออกมา
…เขานอกใจ นอกกายเธอมานานแล้ว ตั้งแต่ที่ห่างกันใหม่ๆ
การตายของเธอถามว่าเขาเสียใจไหม ก็นิดหน่อย เพราะเคยวางแผนว่าจะแต่งงานกัน และตอนแรกเขาก็คิดว่าเร็วๆนี้จะขอเลิกกับเธอ เพราะอยากเลือกสาวอีกคน ที่เป็นลูกสาวของหัวหน้าหน่วยมากกว่า แต่เธอดันมาตายก่อนก็ถือว่าเรื่องจบ
“หมดเวรหมดกรรมกันนะ น้ำอุ่น ..ไหนๆ ก็ตายแล้วคงไม่ว่าอะไรถ้าเราจะไปมีชีวิตใหม่นะ...”
-------------------------------------------------------------------------------------------
160
