(2)
เมียนอกไส้
เปลือกตาสวยขยับก่อนจะเปิดขึ้นช้า ๆ หลังจากตื่นนอนในเช้าวันใหม่ แม้จะไม่คุ้นชินกับสถานที่แต่ด้วยความอ่อนเพลียทำให้เขียนฟ้านอนหลับได้อย่างสนิทกำลังจะลุกขึ้นแต่รู้สึกเหมือนตัวหนัก ๆ จึงมองมาที่แผงอกตนเอง พบว่ามีมือปริศนาวางพาดทับอยู่
“เฮ๊ย!”
เ้าตัวอุทานเสียงดัง จนทำให้ชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้างกันรู้สึกตัวทว่าเขากลับยิ่งกอดเอาไว้แน่นยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
“ปล่อยนะครับคุณรบ”
“อืม...นอนต่ออีกนิดนึงน่า” ธงรบยังคงงัวเงียไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ทำอะไรลงไปบ้าง
“ผมจะรีบไปอาบน้ำแล้ว” เขียนฟ้าพยายามแกะมือเขาออกดวงหน้าหวานร้อนผ่าวเมื่อมือหนาลูบวนที่แผงอก ราวกับเขาเป็หมอนข้างเสียอย่างนั้น
“เอ๊ะ! ทำไมหมอนข้างฉันมันพูดได้” ธงรบหายจากอาการงัวเงียเปิดเปลือกตาขึ้นมาในทันที พบว่าตอนนี้ตัวเองกำลังวางมือบนแผงอกอีกฝ่ายอยู่ในท่ากึ่งสวมกอดจึงรีบถอนมือออกมาทันที แล้วดึงผ้าห่มมาปิดที่่ล่างเพราะกลัวว่าเขียนฟ้าจะเห็นบางอย่างที่กำลังตื่นตัว
“เฮ้ย!”
“ผมขอตัวนะครับ” เขียนฟ้าก้มหน้างุดแล้วรีบลงไปจากเตียงหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้ธงรบนอนเอามือปิดหน้าตัวเองด้วยความรู้สึกผิด
“นี่กูทำอะไรลงไปวะเนี่ย”ชายหนุ่มนึกโทษตัวเอง ลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปที่เป้ากางเกงมันตุงจนเกือบจะทะลุเป้ากางเกงตัวน้อยออกมา “มึงก็เหลือเกินจะคึกไปไหนวะ” ธงรบบ่นให้ส่วนที่อ่อนไหวของตัวเองก่อนจะยิ้มน้อย ๆ ออกมา
อาหารเช้ามื้อแรกของเขียนฟ้าในบ้านหลังใหม่ทำให้รู้สึกเกร็ง ๆ แต่ก็พยายามยิ้มและพูดคุยกับทุกคนทำตัวให้เป็ปกติแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าธงรบไม่ค่อยจะชอบขี้หน้าตัวเองสักเท่าไหร่
“เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหมหนูฟ้า” ทรงกลดซึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะเอ่ยถามลูกสะใภ้
“นอนหลับสบายดีครับ” เขายิ้ม
“แล้วไอ้ลูกชายของแม่ มันทำอะไรให้หนูไม่สบายใจหรือเปล่า”กิ่งดาวถามต่อ
ได้ยินอย่างนั้นเ้าตัวก็เหลือบตาไปมองคนที่นั่งข้างกันธงรบเองก็มองมาที่เขาแวบหนึ่งแล้วทานอาหารต่อ ทำทีไม่สนใจ
“ไม่ครับ”
“จริงนะ” ดูเหมือนกิ่งดาวจะไม่เชื่อ
“จริงครับคุณแม่”
“นี่คุณแม่จะคาดคั้นให้ผมผิดให้ได้ใช่ไหมผมไม่ทำอะไรหรอกน่า เพราะรู้ดีว่าถ้าทำอะไรให้ลูกสะใภ้คนโปรดของคุณแม่ไม่พอใจมีหวังโดนด่าจนหูชาแน่”
“คิดได้อย่างนี้ก็ดีตอนนี้น้องเป็เมียแกแล้ว คนเป็ผัวเมียกันก็ต้องช่วยเหลือดูแลกันให้มาก ๆเข้าใจไหม”
“เข้าใจแล้วครับ”
“แล้วไอ้พฤติกรรมที่ออกไปเที่ยวกลางคืนให้หยุดั้แ่วันนี้เป็ต้นไป”
“โธ่! คุณแม่ครับ ผมหยุดไม่ได้หรอก คุณแม่ก็รู้ว่าผมมีสังคมจะให้มาอยู่แต่กับบ้านเฉย ๆ อกแตกตายกันพอดี” ดูเหมือนว่าเื่นี้จะทำให้ธงรบเป็เดือดเป็ร้อนมากกว่าเพราะการออกไปท่องราตรีมันคือชีวิตของเขาไปแล้ว
“ถ้าแกกล้าก็ลองดูถ้ากลับบ้านหลังสี่ทุ่มฉันจะล็อกประตูไม่ให้เขาบ้านเลยคอยดู”
“ไม่เป็ไรผมไปนอนที่อื่นก็ได้”
“เฮ้อ ฉันล่ะเบื่อจะเถียงกับแกซะเหลือเกิน”
“เอาเถอะน่าคุณจะให้หักดิบเลยมันก็ใจร้ายเกินไป ค่อย ๆ ให้ลูกมันปรับตัวละกันเื่แบบนี้ผู้หญิงไม่มีวันเข้าใจหรอก”
“ใช่สิ สมัยหนุ่ม ๆคุณก็เป็อย่างนี้นี่นา ให้ท้ายกันเข้าไปสักวันมันจะพาลูกสะใภ้ไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาให้คุณ” กิ่งดาวกล่าวอย่างใส่อารมณ์
ทรงกลดได้แต่เงียบไม่กล้าต่อปากต่อคำทำเป็ทานอาหารไม่สนใจ เขียนฟ้านั่งฟังคนบ้านนี้เถียงอย่างเงียบ ๆแอบคิดในใจว่านิสัยของธงรบ ถอดแบบมาจากผู้เป็พ่อไม่ผิดเพี้ยนเลยสักนิดเดียว
“ตารบตักกับข้าวให้น้องหน่อยสิ”
“ไม่เป็ไรครับคุณแม่ ผมตักเองได้ครับ”
“ได้ยินแล้วใช่ไหมครับคุณแม่” ธงรบทำหน้านิ่งเหล่ตามองร่างเล็กอย่างไม่สบอารมณ์
“ตักเดี๋ยวนี้”คนเป็แม่ถลึงตาใส่ลูกชาย ธงรบจึงหยิบช้อนกลางตักปลาแซลมอนให้เพื่อตัดรำคาญ
“กินซะจะได้ฉลาด ๆ”
“ตารบ! ทำไมพูดกับน้องแบบนี้”
“ทำไมครับคุณแม่ แต่เอ๊ะ! คงไม่ต้องกินปลาก็ฉลาดแล้วล่ะ แต่งงานแลกหนี้แถมยังได้ค่าสินสอดให้พ่อแม่ไปตั้งตัว คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม”
ได้ยินอย่างนั้นเขียนฟ้าจึงหันขวับมามองหน้าเขาด้วยแววตาที่ไม่พอใจแต่คนพูดกลับทำหน้านิ่ง ทำเป็ทองไม่รู้ร้อน
“กล้าพูดอย่างนี้ได้ยังไงกันขอโทษน้องเดี๋ยวนี้เลย” กิ่งดาวลุกขึ้นจากเก้าอี้ ชี้หน้าลูกชายด้วยความโมโห หล่อนไม่เคยสอนให้ลูกชายพูดจาดูถูกคนอื่นอย่างนี้มาก่อน
“มะ...ไม่เป็ไรครับคุณแม่ สิ่งที่คุณรบพูดมามันคือเื่จริงทั้งนั้นผมไม่ได้รู้สึกอะไรเลยครับ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเคลือ ทว่าใบหน้าหวานยังคงฝืนยิ้มให้ทุกคนเห็น
“เห็นไหมล่ะเ้าตัวยังไม่เดือดร้อนอะไรเลยที่ผมไม่พูดเื่นี้ในงานแต่งก็บุญเท่าไหร่แล้ว คุณแม่ก็รู้ว่าผมยังไม่อยากแต่งงานผมยังสนุกกับชีวิตโสด แต่คุณแม่ก็บังคับ เอาผู้ชายหิวเงินมาประเคนให้ผมคิดเหรอว่าผมจะยอมแตะเนื้อต้องตัว ไม่มีวันซะหรอก” ธงรบพูดความในใจออกมาจนหมดเปลือกลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินออกไปจากตรงนั้น
ตอนนี้บนโต๊ะอาหารมีแต่ความเงียบงัน เขียนฟ้านั่งก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิดที่เป็ต้นเหตุให้คนในบ้านทะเลาะกันหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจไหลหลั่งลงมา ทำให้รู้สึกคิดถึงบิดามารดาที่เชียงใหม่จับใจ
กิ่งดาวเดินอ้อมไปนั่งลงข้างลูกสะใภ้กุมมือเพื่อปลอบใจ “แม่ขอโทษแทนตารบด้วยนะลูกอย่าไปถือสาคนที่โตแต่ตัวอย่างนั้นเลยนะจ๊ะ”
“ไม่เป็ไรครับ ฮึก...ผมเข้าใจ”
“ไม่ร้องนะลูกแม่สัญญาว่าจะไม่ให้เื่อย่างนี้เกิดขึ้นอีกแน่นอน” กิ่งดาวสวมกอดลูกสะใภ้เพื่อปลอบใจหล่อนรู้สึกผิดที่บังคับลูกชายตัวเองไม่ได้ และรู้สึกผิดที่เป็ต้นเหตุให้เด็กที่แสนดีอย่างเขียนฟ้าต้องมาเจอเื่แบบนี้
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
บริษัทโชติไพศาล เป็บริษัทผู้ผลิตและส่งออกจิวเวอรี่ชั้นนำของเมืองไทยได้รับความไว้วางใจจากลูกค้าจากทั่วทุกมุมโลกนอกจากนั้นยังสร้างแบรนด์เพชรเป็ของตัวเองอีกด้วย ทำให้ตระกูลนี้ร่ำรวยเป็อันดับต้นๆ ของเมืองไทย
ธงรบเดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นสีหน้าของท่านรองประธานในวันนี้ทำให้พนักงานต่างก็รู้สึกกลัว ไม่กล้าเข้ามาใกล้เมื่อเขาเดินผ่านไปแล้ว ทุกคนต่างก็ส่งเสียงซุบซิบนินทาเพราะเมื่อวานเพิ่งจะแต่งงานมาหยก ๆ แต่ทำไมถึงดูเหมือนไม่มีความสุขเลย
มีเพียงคนเดียวที่เห็นอย่างนั้นแล้วยิ้มอย่างมีความสุข‘ดาววดี’ เลขาหน้าห้องคู่ใจเดินถือถ้วยกาแฟเข้าไปในห้องหลังจากนั้นไม่นาน
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
“ขออนุญาตค่ะบอส”
“เข้ามาได้”
ดาววดีเข้ามาแล้วก็ทำการล็อกประตูห้องทันทีเดินถือถ้วยกาแฟตรงไปที่โต๊ะ วางลงตรงหน้าเขาก่อนจะเดินอ้อมไปด้านหลังเก้าอี้ทำการนวดที่ไหล่ให้อย่างเบามือ
“ไปโมโหอะไรมาคะ”
“ก็เมียที่บ้านน่ะสิ”
“เพิ่งจะแต่งงานแท้ ๆแต่ทำไมถึงได้เบื่อเร็วอย่างนี้ละคะ เดี๋ยวดาวนวดให้นะบอสจะได้รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น”
“เธอก็รู้ว่าฉันโดนบังคับให้แต่ง ฉันไม่ได้ชอบผู้ชายโดยเฉพาะผู้ชายหิวเงินอย่างนายนั่น ที่น่าโมโหคือแม่ฉันเห็นดีเห็นงามไปด้วยระวังเถอะจะโดนหลอกจนหมดตัวในสักวัน”
“ไม่เอานะคะ ไม่พูดถึงเื่นี้แล้วนะเดี๋ยวก็สุขภาพจิตแย่หรอก”
“ก็มีแค่เธอนี่ล่ะที่เข้าใจฉัน”
“แน่นอนค่ะ ดาวรู้ใจบอสที่สุดในโลกแล้ว”
เ้าหล่อนเดินอ้อมมาตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะขึ้นไปนั่งบนตักท่านรองประธาน เลื้อยมือขึ้นไปกอดรัดต้นคอหนาส่งสายตายั่วยวนจนธงรบเกิดความ้า เลื้อยมือไปวางหมับที่สะโพกงอนงามบีบเคล้นแรง ๆ อย่างสะใจ
“ฉันอดใจไม่ไหวแล้วนะ” เขาดึงตัวหล่อนเข้ามาแนบชิดเอ่ยเสียงกระเส่าข้างใบหู
“ดาวจะทำให้บอสมีความสุขที่สุดเลยค่ะ”สายตาทั้งสองคู่สอดประสานกันอย่างหวานซึ้ง ดึงดูดให้ใบหน้าเคลื่อนเข้าใกล้กันเรื่อยๆ
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
“ใครวะ!” กำลังจะจูบกันอยู่แท้ ๆ แต่มีใครมาเคาะประตูห้องเสียก่อน ดาววดีรีบลงมายืนจัดชุดให้เป็ปกติ
“ล็อกห้องทำไมวะไอ้รบ”เมื่อรู้ว่าเป็ใครดาววดีก็รีบเดินไปเปิดประตูให้ทันที
“อ้าว! นึกว่าอยู่คนเดียวซะอีก” ศิวะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นเลขาหน้าห้องของลูกพี่ลูกน้องยืนอยู่ข้างประตู
‘ศิวะ’ เป็หลานชายแท้ ๆ ของทรงกลด ทำงานในตำแหน่งกรรมการผู้จัดการอายุมากกว่าธงรบเพียงแค่หนึ่งปี ทำให้ทั้งสองพูดจาไม่ต่างจากเพื่อนรุ่นเดียวกันเพราะสนิทกันมาั้แ่เด็กแล้ว
“ดาวออกไปก่อน”
“ค่ะบอส” เ้าหล่อนส่งตาเปรี้ยวตาหวานให้ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง
ศิวะมองตามหลังไปพร้อมยิ้มมุมปากเพราะรู้ดีว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น
“มึงก็ให้เกียรติสถานที่หน่อยสิวะแล้วอย่างนี้ลูกน้องคนอื่นจะศรัทธามึงได้ไง”
“เื่ของกูแล้วมึงมาที่นี่มีธุระอะไร”
“กูเพิ่งบินมาถึงเมื่อเช้าเลยจะมาแสดงความยินดีกับมึงย้อนหลัง ตอนแรกกูคิดว่ามึงจะพาเมียไปฮันนีมูนเสียอีก”
“คุณแม่บังคับแต่กูไม่ไป”
“เฮ้อ! กูรู้สึกสงสารเ้าสาวมึงโคตร ๆ เลยว่ะ ถึงแม้ว่ามึงจะไม่ได้รักเขาแต่ควรจะทำตัวเป็ผัวที่ดีบ้าง เพราะยังไงตอนนี้เขาก็เป็เมียมึงแล้ว ไอ้เื่หากินนอกบ้านควรเลิกซะโดยเฉพาะแม่เลขาหน้าห้องเนี่ย กูอายแทนว่ะเป็ขี้ปากชาวบ้านเขาไปทั่วเลยนึกถึงหน้าคุณลุงคุณป้าบ้าง”
“มึงไม่ต้องมาสอนกูเลยขนาดแม่กูยังไม่เชื่อเลย”
“เออ ๆ ไอ้คนหัวรั้น กูจะรอดูวันที่มึงหลงเมียจนหัวปักหัวปำวันนั้นกูจะหัวเราะให้ฟันร่วงเลยว่ะ”
“ไม่มีวันนั้นหรอกว่ะกูไม่มีทางญาติดีกับผู้ชายหิวเงินคนนั้นเด็ดขาด”คนพูดทำหน้าซีเรียสเมื่อเอ่ยถึงผู้ชายคนนั้น
“กูชักจะอยากรู้แล้วว่าเมียมึงจะเป็อย่างที่มึงว่าไหมเดี๋ยววันไหนว่าง ๆ กูจะไปทานข้าวเย็นที่บ้านด้วยละกัน”ว่าแล้วก็ล้วงอะไรออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วโยนให้ “อ่ะของฝาก”
“อะไรวะ” ธงรบมองที่กลางโต๊ะแล้วหยิบขึ้นมาดู
“ถุงยางจากญี่ปุ่นบางจนรู้สึกเหมือนไม่ได้ใส่ เผื่อว่ามึงจะเอาไปใช้กับเมีย” ศิวะเอ่ยกลั้วขำ
“ไม่มีทางเหอะของอย่างนี้ต้องเอาไปใช้กับน้อง ๆ ที่ร้านว่ะ ขอบใจเว้ย จะเอาไปใช้คืนนี้เลย” คิดได้อย่างนั้นเ้าตัวก็แสยะยิ้มอย่างพอใจคืนนี้เขาจะไปเที่ยวให้หนำใจ ประชดประชันมารดาให้รู้ว่าเขาไม่้าคนที่หามาให้
“ไอ้ห่าเอาคืนมาเลย” ศิวะเอื้อมมือจะไปเอาคืนมาแต่อีกฝ่ายรีบนำลงไปเก็บไว้ใต้ลิ้นชักทันที
“ไม่มีทางโว้ยให้แล้วให้เลย”
“ที่กูให้ไม่ได้สนับสนุนให้มึงนอกใจเมียนะเว้ย”
“จะเรียกว่านอกใจได้ยังไงในเมื่อกูกับผู้ชายคนนั้นยังไม่ได้มีอะไรกันเลย แล้วก็จะเป็อย่างนี้ไปตลอด จนกว่ามันจะทนไม่ได้แล้วหอบข้าวหอบของออกจากบ้านไป”ธงรบยิ้มเมื่อนึกถึงแผนการร้ายของตนเอง
“มึงแม่งโคตรใจร้ายว่ะถ้ามึงไม่เอาเดี๋ยวกูเอาเองก็ได้ ระดับคุณป้าหามาให้คงเป็คนที่เพียบพร้อมมากแน่ๆ” ศิวะพูดติดตลก
“อยากได้ก็เอาไปเลยกูยกให้”
“ไอ้ห่ากูพูดเล่นคนอย่างมึงมันจะทนได้สักกี่น้ำวะ พออยู่ด้วยกันทุกวัน ๆมีหรือที่เสืออย่างมึงจะไม่เกิดอารมณ์”
“กูไม่ได้ชอบผู้ชายสักหน่อยถึงมันจะอ่อยจนเกิดอารมณ์กูก็ห้ามตัวเองได้ว่ะ กูไม่อยากจะมีเมียแบบนี้จริง ๆ”
“กูจะรอดูไม่ใช่ว่าอีกสองเดือนเมียมึงท้องป่องขึ้นมานะโว้ยก่อนหน้านี้คุณป้าเคยบอกว่าเมียมึงเป็ผู้ชายที่ท้องได้ไม่งั้นคุณลุงคุณป้าคงไม่ยอมให้แต่งงานกับมึงหรอก เพราะท่านอยากอุ้มหลานเร็ว ๆ” ศิวะขำ
“ถ้าป่องแสดงว่าไม่ใช่ฝีมือกูแน่ ๆ”
“พูดกับมึงแล้วกูปวดหัวว่ะ ถ้างั้นกูไปล่ะ”
“เออ ๆ จะไปไหนก็ไป” คนพูดปัดมือไล่แล้วหยิบกล่องถุงยางอนามัยขึ้นมาดูให้ชัด ๆ อีกครั้งกำลังคิดว่าคืนนี้จะไปใช้งานที่ไหนดี ทว่าจู่ ๆ ภาพของเขียนฟ้าก็ฉายขึ้นมารบกวนความคิดแผ่นหลังขาวเนียน เนินอกขาวสะอาดที่เห็นเมื่อคืนนี้ มันมารบกวนความสุขในใจ จนต้องสะบัดหัวเพื่อสลัดภาพนั้นออกไป
“นายตามมาหลอกมาหลอนฉันถึงที่นี่เลยเหรอเขียนฟ้า”ธงรบกำมือแน่นด้วยความโมโห หวังว่าการไปท่องราตรี เล่นสนุกกับสาว ๆจะทำให้เขาลืมภาพบ้า ๆ ในหัวพวกนี้ไปได้
4K
![เยว่ชิงเซียน (มาเฟีข้ามภพ) [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682610023_54837847.webp)
