เกิดใหม่เป็นหญิง!?

รู้สึกอึดอัดจัง..อื้ออ~ ผมรู้สึกอึดอัดแถมรู้สึกแรงเหวี่ยงด้วยผมไม่ชอบเลย.. มันมึนหัวนะ!ผมพยายามลืมตาพอลืมตาผมก็เห็นทุกอย่างมันเบลอๆไปหมดจริงสิ.. นี่คงเป็นอาการของทารกที่พึ่งจะเกิดสินะ?ผมคิดว่าเป็นแบบนั้นนะ ผมถึงมองอะไรก็เบลอไปหมดถึงมันจะมองเห็นเป็นลางๆ.. ดูเหมือนคนที่ผมเห็นคงจะเป็นแม่ของผมใช่ไหม?และเหมือนแม่ของผมจะกอดผมและแกว่งผมไปมาแน่ๆไม่งั้นผมคงไม่รู้สึกถึงแรงเหวี่ยงแบบนี้หรอก!'ที่รัก.. มาดู ... สิ''ไหนๆ?''ดูสิ.. ลูกมองคุณตาใสแป๋วเลย''ตาเธอ.. เหมือนตา ... คุณ ... นะ'เอ๊ะ.. แม่พูดอะไรกันนะ?ผมได้ยินไม่ชัดเลย มันอื้อไปหมดแถมยังขาดๆหายๆไม่รู้สิ.. ช่างมันเถอะ.. แต่เมื่อไหร่จะเลิกหยุดแกว่งผมเนี่ย!ผมไม่ชอบนะ! มันมึนหัว..เพื่อที่จะแสดงถึงความไม่ชอบใจของผม..ผมเลยพยายามยกแขน.. แต่มันก็เหมือนไม่มีแรงเลยจนผมต้องออกแรงเต็มที่..และในที่สุด ผมก็รู้สึกว่าแขนของผมยกขึ้นสูงได้สักที'ฮิ..'ผมพอยกขึ้นได้นั้นก็ส่งเสียงน่ารักออกมาก่อนจะลงมือทุบคนข้างๆ..ถึงผมจะเรียกว่าทุบแต่คงแค่สะกิดเบาๆแหละมั้ง..'เอ๊ะ..?'แต่มันก็ได้ผล.. แม่ผมหยุดแกว่งแล้วล่ะ!อย่างน้อยผมก็จะได้ไม่มึนหัวละนะ.. ถึงจะอึดอัดไปหน่อยก็เถอะแต่มันก็อุ่นดี..ผมเลยหลับตาลงอีกครั้ง..และผมก็ไม่รู้สึกแรงเหวี่ยงในตอนที่กำลังเคลิ้มหลับ.. ดูเหมือนแม่ผมจะรู้สินะว่าผมไม่ชอบโดนแกว่ง

3 ปีต่อมา.."ลูกแม่..!! มากินข้าวได้แล้วลูก""คร้าบบ!!"ผมได้ยินเสียงแม่เรียกผม ผมเลยต้องวิ่งไปตามเสียงแม่..ที่ผมรีบวิ่งไป แทนที่จะเดินน่ะไม่ใช่เพราะอะไรหรอก!อาหารที่แม่ทำน่ะ อร่อยอย่าให้ใครพูดถึงเลย!ผมเคยลองกินของพ่อครัวประจำคฤหาสน์หรือพ่อครัวที่ทำอาหารให้กับคฤหาสน์นี้แล้วขนาดของพ่อครัวยังอร่อยเทียบกับโลกก่อนของผมไม่ได้เลยล่ะ!แต่.. ของแม่ผมน่ะ อร่อยยิ่งกว่าของพ่อครัวอีก!อร่อยมากกว่าเกือบเป็นสิบเท่าเลยนะ! ผมเองก็ไม่รู้ทำไมแม่ถึงทำอาหารได้เก่งขนาดนั้นแต่ผมกินแล้วเหมือนได้โบยบินเลยล่ะ!โดยเฉพาะซุปปลาควอร์ด หรืออะไรสักอย่างนี่แหละมันเรียกค่อนข้างยากนั่นเป็นเมนูที่ผมชอบกินที่สุดเลยแหละ!ปลาเนื้อแน่น หวาน กับซุปที่รสชาติจางๆ มีกลิ่นเครื่องเทศเล็กน้อยแต่ที่ตลอดที่ผมกินน่ะ ผมไม่เคยเห็นพวกเครื่องเทศของโลกก่อนเลยสักนิดที่โลกนี้เม็ดอะไรไม่รู้ ลูกกลม ขนาดเล็กๆน่าจะราวลูกปัด สีขาวแชมชมพู รสชาติของมันเหมือนดอกไม้เวลาบดแล้วเอามาใส่อาหารมันจะทำให้อาหารมีกลิ่นของดอกไม้ ซึ่งแม่ชอบเอาเจ้านี่ใส่ลงในซุปที่รสชาติจางๆ มันเลยทำให้ซุปที่แม่ทำอร่อยมากๆ
"มาแย้วว~""โถ่.. ลูกแม่อย่าวิ่งสิ"แม่ผมเห็นผมวิ่งเต๊าะแต๊ะก็เดินเข้ามาอุ้มผมไว้บนแขนล่ะ!จริงๆที่ผมเรียกว่าวิ่งน่ะ คือผมพยายามเดินเร็วต่างหาก.. และระยะที่ผมบอกว่าวิ่งน่ะไม่ไกลเลยจริงๆนะเพราะว่าที่ผมกับแม่จะมากินอาหารน่ะ ก็คือในซุ้มดอกไม้กลางสวนของคฤหาสน์ไงล่ะ!ซุ้มที่ว่าน่ะ มีดอกไม้เต็มไปหมดและมันส่งกลิ่นหอมแต่ไม่เวียนหัวเหมือนที่โลกเก่าเลยแหละมันเป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ ซึ่งแม่ผมจะชอบมานั่งเล่นที่นี่พร้อมกับดื่มชาดอกไม้จากสวนนี้"แฮะ..ๆ"ผมยิ้มหน้าหง่อยนิดหน่อยก็นะ.. แม่ผมเขาบ่นผมนี่ที่เขาบ่นก็เพราะว่าผมเดินเร็วเกินไป.."แล้วก็นะ ลูกต้องพูดว่าคะ ค่ะ สิคะ"แม่ผมเอานิ้วจิ้มแก้มผม พร้อมกับบ่นออกมา"แม่ได้ยินนะ ลูกตอบแม่ว่าครับน่ะ..""ลูกเป็นผู้หญิงนะ อย่าพูดครับสิจ๊ะ""แฮะ..ๆ"ผมหัวเราะออกไปแบบไร้เดียงสาก็นะผมชินนิ.. ก็โลกก่อนผมเป็นผู้ชายนี่!ผมยังไม่ชินกับการพูดคะค่ะนะ!"ฮึ่ม.. ช่างเถอะ"แม่ผมถอนหายใจเบาๆ เพราะด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาของผมล่ะนะหลังจากที่แม้ถอนหายใจแล้วก็เดินไปวางผมไว้ที่นั่งสำหรับเด็ก..ที่ว่าทำไมเป็นที่นั่งของเด็กน่ะ ก็เพราะว่ามันเป็นเก้าอี้ทรงสูงแต่มีที่กันข้างๆไม่ให้เด็กตกเก้าอี้ไงละ!"วันนี้แม่ทำซุปที่ลูกชอบมาด้วยนะ""เย้!! รักมะม๋าที่สุดเลยค่ะ~!"ผมยกมือขึ้นด้วยความดีใจพร้อมกับยิ้มแก้มปริทันทีที่ได้ยินว่าอาหารวันนี้คืออะไร.. มันอร่อยจนผมอยากกินแทบทุกวันเลยล่ะ!แต่แม่ผมเขาไม่ยอมทำแม่บอกว่า วัตถุดิบของมันหายากและทำให้กินบ่อยๆไม่ได้ผมเลยต้องรอเวลานานมากกว่าจะได้กินแต่ละรอบ ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นวันดีๆของครอบครัวละนะ"จ๊ะ แม่ก็รักลูกจ๊ะ"แม่ว่าแล้วก็ยื่นแขนมาหยิกแก้มผมเล่นเบาๆ"ลูกแม่น่ารักจังเลยนะคะ"แม่ผมพูดออกมาด้วยความเอ็นดู"ฮิฮิ.."ผมเองก็หันหน้าไปหัวเราะ.. ก่อนที่เล่นกับแม่ไปๆมาๆ"กินข้าวได้แล้วจ๊ะ""เดี๋ยวซุปก็เย็นก่อนหรอก ลูก"เมื่อผมเล่นกับแม่ได้สักพักหนึ่ง แม่ผมก็ละก่อนจะบอกให้ผมทานอาหารตรงหน้าได้แล้ว ซึ่งนั่นทำให้ผมตระหนักถึงอาหารตรงหน้าทันที! ถ้ามันเย็นจะเสียรสชาติ! ซุปมันต้องกินตอนยังอุ่นๆ ถึงจะอร่อยนะ!"ค๊าา~!"ว่าแล้วผมก็ลงมือทานอาหารบนโต๊ะไปทีละอย่างโดยที่แม่ของผมเองก็ทานอาหารพร้อมกับเช็ดปากและแก้มนิ่มๆของผมไปด้วยก็นะ.. มันอร่อยจนผมทานมูมมามน่ะสิ!และแม่ผมเองก็ไม่ว่าด้วยที่ผมทานอาหารแบบนี้สงสัยแม่ผมคงคิดว่าผมยังเด็กล่ะมั้ง?"ใช่สิ.. แม่มีข่าวดีจะบอกนะคะ"อึกก..!! ผมกลืนอาหารลงคอก่อนจะหันหน้าไปหาแม่ด้วยความสงสัย"ข่าวดีอะไรหรอคะ?""คุณปู่กับคุณย่าจะมาหาลูกอีก 2 วันจ๊ะ"ผมได้ยินข่าวดีของแม่นั้นก็ทำให้ผมร้องออกมาก่อนจะพ่นลมด้วยความไม่ชอบใจ"เอ๋~ บู้ววว~!""ทำไมละคะ?""ไม่อยากเจอกับคุณปู่คุณย่าหรอคะ?""อื้ออ!! หนูก็อดอยู่กับมะม๋าน่ะสิ! ถ้าคุณปู่กับคุณย่ามาน่ะ!"แม่ผมได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมาพร้อมกับปิดหัวเราะเบาๆ"คิก.. รู้จักพูดเอาใจแม่นะคะ""ก็หนูพูดจริงนี่นา.."ใช่.. ผมพูดจริงนะ ผมอยู่กับแม่สบายใจกว่าเยอะเลย! ถ้าผมไปอยู่กับคุณปู่คุณย่าละก็.. ไม่พ้นเรื่องแต่งตัวกับกักตัวไปเล่นด้วยหรอก! แถมผมไม่ชอบแต่งตัวนะ!อ๊ะ.. ถึงผมจะอยู่ที่นี่มา 3 ปีแล้วก็เถอะ..แต่ผมก็ไม่ได้ชินกับร่างกายผู้หญิงหรอกนะ!ผมจนถึงตอนนี้ยังไม่กล้าที่จะลืมตามองร่างกายตัวเองเลยอย่างเวลาจะฉี่.. ผมก็ต้องนั่งยองๆ ถึงจะฉี่ได้.. และผมก็ถอดกางเกงในก่อนจะนั่งลงฉี่โดยไม่มองล่ะ!ไหนจะร่างกายที่อ่อนไหวกับความรู้สึก..ผมจำได้สนิทใจเลย.. ตอนที่แม่ผมอาบน้ำจะแต่งตัวให้ผมมันจักจี้มากๆโดยเฉพาะเวลาใส่ชุด.. ผมต้องใส่ชุดกระโปรงเพราะที่นี่แฟชั่นพวกกางเกงน่ะไม่มีหรอก!และกระโปรงน่ะลองคิดดูสิมันจะหวิวๆ ข้างล่างขนาดไหน!?มันหวิวๆ จนตอนนี้ผมก็ยังไม่ชิน!และรู้สึกเหมือนตัวเองโป๊ตลอดเวลาเลย..เท่านี้ยังไม่พอนะ! ความยาวเส้นผมของผมอีก..มันยาวจนตอนนี้ถึงกลางหลังของผมเลย!จะตัดสั้นก็ไม่ได้ แม่ผมไม่ยอมให้ตัดสั้น..ท่านบอกไว้ผมยาว ผมดูน่ารักที่สุดแล้ว
"ยังไงลูกก็ต้องเจอคุณปู่กับคุณย่านะคะ..""อื้ออ~ งั้นมะม๊าต้องอยู่กับหนูด้วย!""จ๊ะๆ"