ตอนที่ 24: ล่าข้าให้ทัน…หากเ้าคิดว่าทำได้
คืนเงียบสนิทในจวนเหยียน
บานหน้าต่างเปิดทิ้งไว้โดยไม่มีผ้าม่าน
แสงจันทร์สาดเข้ามาบนเตียงนอนซึ่งมีร่างหนึ่งนอนอยู่ภายใต้ผ้าห่ม—นิ่งสนิทราวกับเ้าของร่างเข้าสู่ห้วงนิทรา
เงาร่างหนึ่งเคลื่อนผ่านหลังคา
ท่วงท่าเบาราวแมวป่า ไร้เสียงแม้แต่เมื่อเท้าแตะไม้ไผ่
จ้าวอู๋เหิน…ลงมือแล้ว
…
มีดสีดำปลาบพุ่งลงจากเพดานทะลุเตียง—เสียง ฉึก! ดังเพียงแว็บเดียว
แต่สิ่งที่มันเสียบไม่ใช่ร่างของเหยียนซือหรง…
…แต่คือ “หุ่นจำลอง” ที่ทำจากฟางละเอียด และเสื้อผ้าชุดจริงของเธอ
…
“เ้าเงาชั้นต่ำ นี่หรือวิธีล่า?”
เสียงหนึ่งดังจาก้าศาลากลางสวน
ม่อหรงฉี ยืนพิงเสาไม้ มือถือกระบี่บาง
ดวงตาของเขานิ่ง แต่คมกริบเหมือนครั้งที่ยังอยู่ในวังหลวง
จ้าวอู๋เหินค่อย ๆ หันมาเผชิญหน้า
ไม่มีความใ ไม่มีคำพูด มีเพียงการถอนหายใจช้า ๆ
“ข้าควรเดาได้ว่า ‘เ้าหายตัวไป’ เพราะไม่ได้หายไปจากเกม…แต่ไปเตรียมกระดานใหม่”
…
เหยียนซือหรงปรากฏตัวในเงามืดด้านหลังม่อหรงฉี
นางสวมผ้าคลุมสีเทาเข้ม ไม่มีเครื่องประดับ ไม่มีเสียงฝีเท้า
แต่แววตากลับนิ่งอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
“ข้ารู้ว่าเ้าจะมา”
“เพราะเ้าเป็หมากที่กู้เหวินวางไว้เพื่อฆ่าข้า ั้แ่ก่อนที่ข้าจะรู้จักคำว่าศัตรูเสียอีก”
…
จ้าวอู๋เหินไม่ตอบ
เขาดึงมีดออกจากหุ่น และโยนผ้าคลุมทิ้ง เผยใบหน้ากร้านแดดและรอยแผลเป็
ไม่ใช่ปีศาจ ไม่ใช่ตำนาน—แต่คือ “เครื่องมือ” ที่ถูกคนมีอำนาจใช้ แล้วโยนทิ้ง
“ข้าเคยฆ่าคนที่ไม่ควรตาย…เพียงเพราะใบคำสั่งไม่มีชื่อเ้า”
“แต่คืนนี้ ข้าจะไม่ผิดอีก”
…
เขาพุ่งเข้าใส่ทั้งสองพร้อมกัน
ม่อหรงฉีผลักเหยียนซือหรงออก แล้วชักดาบขึ้นปะทะกลางเสียงกระทบของเหล็กในยามดึก
เสียง “ตึง ตึง เฉียง!” ดังก้องไปทั้งสวน
ทั้งสองต่อสู้โดยไม่มีคำพูด มีเพียงการเคลื่อนไหวของอดีตมือเงาที่รู้ทางกันดีทุกฝีก้าว
…
แต่เพียงครู่เดียว
ม่อหรงฉีแกล้งเปิดช่องว่างเล็กน้อยให้จ้าวอู๋เหินเข้าโจมตี
เหยียนซือหรงที่ซ่อนตัวอยู่ในเงา…จึงพุ่งเข้ามา “เสียบปลายเข็มพิษ” เข้ากลางหลังของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ
…
จ้าวอู๋เหินชะงัก
มือมีดหล่นลงช้า ๆ
เขาหันมามองนาง รอยเืซึมจากมุมปาก
“เ้ากล้าแทง…ทั้งที่เ้ารู้ว่าข้าก็เป็เพียงเหยื่อ?”
…
เหยียนซือหรงเอ่ยเสียงเรียบ
“ข้ารู้…แต่ข้าไม่อาจปล่อยให้คนที่ยอมเป็เงาให้คนชั่ว กลับไปฆ่าเงาอื่นอีก”
…
ร่างจ้าวอู๋เหินล้มลงอย่างช้า ๆ
ม่อหรงฉีหอบหายใจ ก่อนกล่าวกับเธออย่างช้า ๆ
“เ้าวางแผนนี้ทั้งหมด…เพื่อดึงเขาออกมา?”
เธอพยักหน้า
“เพราะข้ารู้ว่า…ศัตรูในแสง พ่ายได้ด้วยความจริง”
“แต่ศัตรูในเงา ต้องพ่ายด้วยเงาที่กล้าหันหน้าเข้าหาแสง”
…
ตอนต่อไป (ตอนที่ 25):
ศพของจ้าวอู๋เหินจะกลายเป็กุญแจสำคัญในการเปิดโปงเครือข่ายเงาลับที่เหลือของตระกูลกู้ ขณะที่ในวังหลวง “ใครบางคน” กำลังเล่นหมากตลบหลัง—ไม่ใช่เพื่อกำจัดนางเอก…แต่เพื่อแย่งองค์ชายเฉิงจากเธอ
585
