"อ่อ! เมื่อกี้น่ะหรอ ก็แค่เป็ค่าจ้างข้า ที่ช่วยสอนศิษย์พี่เสี่ยวหลินหลอมโอสถเท่านั้นเอง เ้าจะโวยวายไปทำไมกัน ข้าเป็เพียงแค่เด็กนะ เด็กน้อยน่ะ! ทำเื่แบบนี้ถือว่าเป็เื่ปกติทั่วไป…"
“ปกติก็บ้าแล้ว!! เ้ามันเหมือนเด็กทั่วไปเสียที่ไหนกัน ศิษย์พี่หญิงท่านนั้นระวังเ้านี้ไว้ ข้ากลัวว่าอีกหน่อยค่าตอบแทนของท่านจะแปรเปลี่ยนกลายเป็อุ่นเตียงให้เ้าเด็กนี่ในสักวัน”
เสี่ยวหลินเมื่อได้ฟังก็ใจเต้นแรง ใบหน้าแดงจ้าน รีบเดินไปอธิบายให้ฉินฟางเซียนฟัง
เซียวเย่เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับคิ้วกระตุก อยู่ๆก็มากล่าวใส่ร้ายกันได้อย่างไร เมื่อเห็นฉินฟางเซียนฟังการอธิบายจนพอเข้าใจได้แล้ว ก็กล่าวถาม
"เ้ากล่าวใส่ร้ายพอใจหรือยัง ข้อจะบอกอะไรให้ คนที่ดีกว่าข้าน่ะ ก็มีเพียงแค่พระสงฆ์เท่านั้นแหละ…แล้วเ้าล่ะ ลมอะไรหอบมา?"
“ข้าไม่ได้กล่าวใส่ร้าย! ข้า! พูด! เื่! จริง! ที่ข้ามาหาเ้าก็เพราะข้าว่าง เ้าจะทำไม?”
“……….”
ฉินฟางเซียนกล่าวบอก โดยอารมณ์ที่ยังคงดูหงุดหงิด
"เห้อออ ก็เ้าว่าง แต่ข้าไม่ได้ว่างด้วยนี่ ข้าต้องไปสอนศิษย์พี่เสี่ยวหลินหลอมโอสถ"
เซียวเย่กล่าวขึ้นพร้อมกับส่ายหัวไปมา
“…ข-ข-ข้า!ก็อยากจะเรียนด้วย!”
ฉินฟางเซียนเมื่อเห็นว่าเสี่ยวหลินจ่ายค่าจ้างแบบไหนก็อยากจะทำบ้าง
“ห๊ะ! เ้าอยากเรียน เรียนอะไรของเ้ากัน? ข้าจะสอนให้กับผู้คนที่ยอมติดตามข้าเท่านั้น”
“มาสิ! แค่ติดตามก็พอใช่ไหม เอาหล่ะ…ตอนนี้ข้าติดตามเ้าแล้ว”
เซี่ยวเย่เมื่อเห็นฉินฟางเซียนทำเหมือนการติดตามตนเองเป็เื่ตลก ฉับพลันเปลี่ยนสีหน้ากล่าวออกมาจริงจัง
“……ฉินฟางเซียน เ้าคิดว่าการที่ติดตามข้า มันเป็เื่น่าสนุกมากอย่างงั้นหรือ ข้าจะบอกให้เ้ารู้เอาไว้ เส้นทางเบื้องหน้าของข้านั้นก็คือ า และความตายเท่านั้น ถึงอย่างงั้น…เ้าก็ยังอยากจะติดตามข้า?”
ฉินฟางเซียนเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับต้องชะงัก รู้สึกได้ถึงความกดดันจากคำพูดที่เซียวเย่กว่าออกมา แอบคิดในใจ
‘ทำไมเขาถึงได้ดูจริงจังถึงเพียงนี้…’
แต่เมื่อนึกถึงคำพูดที่กล่าวออกมา มันช่างยากจะถอนกลับ หน้าหนากล่าวออกไป
“เซียวเย่ เห็นแบบนี้ตัวข้าก็แก่กว่าเ้าหลายปีอยู่ ถึงข้าจะดูสวยและน่ารักแต่ข้าก็เป็ถึงผู้ฝึกยุทธ์ผู้หนึ่งด้วย เ้าคิดว่าข้าฝึกยุทธ์เพื่อไปเปิดโรงเตี๊ยมหรือไงกัน ข้าฝึกก็เพื่ออยากจะแข็งแกร่งต่างหาก!”
“โอ้วว ถ้างั้นก็ตามใจเ้าเถอะ แล้วเ้าอยากเรียนอะไรล่ะ?”
"ร-เรียน! เรียน…แล้ว….จ-เ้าสอนอะไรข้าได้บ้างเล่า?"
"เห้อออ อยากจะเรียนอะไรก็ยังไม่รู้ แล้วข้าจะช่วยเ้าได้อย่างไร ข้าคิดว่า..เ้าไม่ต้องทำอะไรหรอก คอยอยู่ข้างๆข้าก็พอแล้ว"
เซียวเย่กล่าวพร้อมกับส่ายหน้าไป แต่ฉินฟางเซียนกลับดีใจหน้าแดงด้วยความตื่นเต้น
"ถ-ถ-ถ้าเ้าพูดถึงขนาดนั้นล่ะก็นะ!"
ฉินฟางเซียนตามเซียวเย่และเสี่ยวหลินเข้าไปข้างในห้องฝึกและเริ่มการสอนกันทันที ครู่เดียวก็ค่ำเสียแล้ว เสี่ยวหลินจึงขอตัวกลับ ฉินฟางเซียนก็เช่นกัน แต่ตอนที่ฉินฟางเซียนกำลังจะเดินจากไป เซียวเย่ก็ร้องกล่าวขึ้นมา พร้อมกับยื่นตำราให้
“ฉินฟางเซียน รับเอาตำราพวกนี้ไป มันเป็เคล็ดวิชาที่ข้าคิดว่าเหมาะสมกับเ้าอย่างยิ่ง เริ่มฝึกฝนและจงรีบแข็งแกร่ง ในอนาคตข้างหน้าข้าจำเป็ต้องให้เ้าช่วย”
"เคล็ดวิชางั้นรึ…..อืมมม แปลกประหลาดยิ่งนัก ได้เลยข้าจะพยายามให้ดี แต่ว่า ค่าจ้างข้าล่ะ?"
ฉินฟางเซียนรับเอาตำรามาเปิดอ่านผ่านๆ ก็กล่าวร้องเรียกขอค่าจ้างขึ้นมา
“ค่าจ้าง? แล้วเ้าอยากได้แบบไหนล่ะ”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ฉินฟางเซียนก็น่าแดงขึ้นมากล่าวตะกุกตะกัก
"บ-บ-แบบนั้นไง…แบบนั้น!…ที่จ-.."
จุ๊บ!
ฉินฟางเซียนพูดยังไม่ทันจบ เซียวเย่ก็เดินเข้าไปจุ๊บแก้ม จู่โจมก่อนซะอย่างนั้น ฉินฟางเซียนเมื่อโดนเซียวเย่ทำทีเผลอก็ถึงกับตัวแข็งทื่อ รีบวิ่งออกไปร้องะโออกมา
“จ-เ้าฉวยโอกาส คนผีทะเล ฝากไว้ก่อนเถอะ!!”
เซียวเย่เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็อดคิดในใจมิได้
'นี่ไม่ใช่สิ่งที่เ้า้าหรอกหรือ ทำไมถึงวิ่งหนีและต่อว่าข้ากัน'
เมื่อขึ้นได้เช่นนั้นก็ทำได้แต่ถอนหายใจ คร้านจะเก็บไปคิด กลับเข้าห้องนอนตนเองเพื่อพักผ่อนหลังจากที่ไม่ได้นอนเต็มๆมาหลายวัน
วันรุ่งขึ้น
เซียวเย่เดินเปิดประตูเดินออกมาจากห้อง บิดี้เียามเช้า สูดอากาศโดยรอบ
ซูดดดด
“อากาศบนหุบเขาที่นี่ดีเสียจริง ตำหนักข้าออกจะกว้างใหญ่ เครื่องอำนวยเพียบพร้อม แต่ข้าดันอยู่คนเดียวได้เสียได้ เห้อออ”
บ่นพลางถอนหายใจ
“เซียวเย่……ข้า…ข้าหายดีแล้ว…”
หัวเฉินเดินเข้ามาก้มหน้าเข้ามากล่าว
“เ้ามารอนานแล้ว?”
"ไม่…ข้าพึ่งมาถึง..ยามที่เ้าบิดี้เีนี่เอง"
เซียวเย่สังเกตุหัวเฉินที่ดูเปลี่ยนไปไม่เสียงดังขี้โวยวายเหมือนก่อน ก็พอเข้าใจได้ เซียวเย่เดินไปนั่งในห้องอีกครั้งนั่งลงที่เก้าอี้ กล่าวออกมาเสียงเบา
“มานั่งนี่สิ”
หัวเฉินเดินเข้าไปในห้องอย่างว่าง่ายนั่งลงบนเก้าอี้ทันที เซียวเย่สบัดมือ ตำราและเม็ดยาหลายอย่างก็ปรากฎออกมาบนโต๊ะ กล่าวออกมา
“ต่อไปนี้ของเหล่านี้จะเป็ของเ้า เคล็ดวิชาพวกนี้ข้าคิดว่ามันเหมาะกับเ้ายิ่งนัก ส่วนยาโอสถมันเป็ชั้นยอด กินสักหลายวันครั้งก็พอ ผลข้างเคียงอาจร้ายกาจยากรักษาหาย ”
เมื่อหัวเฉินได้ฟังเช่นนั้นก็รู้สึกแปลกใจ หยิบเอาตำราเ่าั้ขึ้นมาอ่านผ่านๆ ยิ่งอ่านยิ่งเข้าใจ เงยหน้าขึ้นมามองเซียวเย่กล่าวออกมา
“ข้าหัวเฉินกระทำกับเ้าถึงเพียงนั้น อะไรทำให้เ้าคิดมอบสิ่งที่ดีเยี่ยมเหล่านี้ให้กับข้ากัน ข้าคู่ควรกับมันรึ ข้าคิดว่าเ้าจะใช้งานข้าเยี่ยงทาสเสียอีก ”
หัวเฉินกล่าวระบายออกมา
“มันไม่สำคัญอีกแล้ว เอาหล่ะ…ข้าจะมอบงานให้กับเ้า เื่แรก จงไปรับสมัครพรรคพวกขึ้นมาก่อตังกองกำลังขึ้นมา โดยป่าวประกาศออกไปเลยว่าข้าคือผู้นำกองกำลัง เมื่อกองกำลังเราเริ่มขึ้นแกร่งขึ้นมา ข้าจะเริ่มแผนการณ์ต่อไปในทันที ”
"กองกำลัง? ถ้ามีกองกำลังแล้วทำอย่างไรต่อล่ะ?"
หัวเฉินยังคงสงสัย การที่มีกองกำลังของตนเองในสำนักมันดีมากหรือไงกัน
"ข้าจะพากองกำลังออกจากสำนัก ออกจากแผ่นดินต้าเชียง.."
หัวเฉินเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็สดุ้งลุกขึ้นจากเก้าอี้ หัวเราะเสียงดังกล่าว
"ฮ่า!ฮ่า!ฮ่า! เข้าเข้าใจแล้วเซียวเย่ ”
หัวเฉินหัวเราะลั่นกล่าวออกมาต่างกับคนก่อนหน้าคนละคน
“เอ่อ..หัวเฉิน..เ้าพอจะทำอาหารเป็บ้างหรือไม่?”
“ทำอาหารรึ? ฮ๊ะโถ่วว! ไม่พูดเยอะ! ขอทำให้กินเลยดีกว่า”
หัวเฉินวิ่งหายออกจากห้องไป ไม่รอให้หัวเฉินกล่าวอะไรด้วยซ้ำ
"หืมม หัวเฉินงั้นรึ! มันจะรีบวิ่งไปไหนของมันน่ะ?"
ทันใดนั้น ฉินฟางเซียนกับเสี่ยวหลินก็เดินเข้ามาพอดี พบเห็นหัวเฉินเข้า ฉินฟางเซียนก็กล่าวออกมา
“ไปทำอาหารน่ะ เห็นเ้าตัวบอกฝืมือค่อนข้างดี”
“ทำอาหารหรือ อืมเ้านั้นทำอร่อยใช้ได้เลย”
"เ้าเคยกินแล้ว?"
"เห๊อะ! ข้าเป็ถึงสาวงามแห่งแคว้นตะวันออก ใครๆก-…"
“ศิษย์พี่เสี่ยวหลิน สูตรโอสถท่านได้ลองหลอมหรือยัง”
ฉินฟางเซียนยังกล่าวไม่ทันเสร็จเซียวเย่ก็เปลี่ยนไปคุยกับเสี่ยวหลินแทน ทำเอาฉินฟางเซียนถึงกับต้องกำหมัด
“ลองไปบ้างแล้ว แต่วัตถุดิบบางส่วนอาจต้องรอนำเข้ามาบ้าง โอสถบางอย่าอาจล้าช้า ข้าเริ่มชักชวนคนมาบ้างแล้ว อาจต้องใช้เวลาอยู่บ้าง”
“อืมม ไม่เป็ปัญหาท่านรอเสียหน่อย ข้าจะจัดการให้เอง ตอนนี้ท่านก็ทำเท่าที่สามารถทำได้ไปก่อน รีบเร่งเกินไปอาจยากเกิน”
เซียวเย่กล่าวความคิดของตนเองออกไป เพียงแค่รอคนของตนเดินทางมาถึงเื่จะง่ายขึ้นมาเอง เสี่ยวหลินได้ฟังก็พยักหน้าเบาๆ
"ศิษย์พี่เสี่ยวหลิน อันนี้สำหรับท่าน"
เซียวเย่สบัดมือ มอบตำราให้กับเสี่ยวหลิน เสี่ยวหลินรับมาเงียบๆไม่กล่าวอะไร เพียงแค่พยักหน้าให้เท่านั้น
คุยเรื่อยเปื่อยได้สักพัก หัวเฉินก็ะโขึ้นมาจากห้องอาหาร
“อาหารเสร็จแล้ว เซียว-….ไม่สิ พี่ใหญ่รีบมาเร็วเข้า”
“พี่ใหญ่? เ้าบ้านั้นอยู่เป็ใช้ได้เลยนะ ”
ฉินฟางเซียนกล่าวพร้อมมองค้อนเซียวเย่ เซียวเย่ทำเพียงยิ้มแห้งๆ กล่าวออกมา
“ก็ดีแล้วนี่ เ้าก็น่าจะทำแบบนั้นบ้างนะ…ไหนลองเรียกสิ นายท่านเ้าค่ะ ”
“ฝันไปเถอะ!!!”
############
ขอโทษนะครับ พอดีผมป่วยอยู่โรงพยาบาล พ่อพึ่งเอาโน๊ตบุ๊คมาให้ใช้
ขอขอบคุณทุกท่านที่สละเวลาอันมีค่ามากมายก่ายกองมาอ่านนิยายโง่ๆเื่นี้นะครับ ผมสัญญาว่าจะพยายามพัฒนาให้มันดีขึ้นเรื่อยๆ แค่นี้ก่อนนะครับ พี่หมอเรียกกินยาแล้ว
4K
