ตอนที่6 ตกลง
"ต้นไผ่...ฉันอยากให้แกสบายนะ ที่จริงถ้าไม่ถือเื่นั้น ฉันคิดว่างานนี้ก็เป็งานสุจริตอย่างหนึ่งเราไม่ได้ไปคดโกงใคร ส่วนนักธุรกิจคนนั้นคงมาเมืองไทยแค่ไม่กี่วันไม่แน่...งานนี้งานเดียวเขาอาจจะเปย์ให้แกจนไม่ต้องทำงานไปจนกว่าจะเรียนจบเลยก็ได้"
"..........."ต้นไผ่เริ่มคิดหนัก เธอตกงาน เงินที่ต้องจับจ่ายใช้สอยก็เรียกได้ว่าไม่น่าจะพอใช้เธอมีให้เลือกอยู่สองทางคือ หนึ่ง...ขอแด๊ดดี้เพิ่ม แต่เธอไม่อยากรบกวนเขาสอง...เลือกทำงานนี้!
"เดือนหน้ามีกิจกรรม ต้องใช้เงินเยอะอยู่นะ รีบๆคิดนะถ้ามีคนทำงานนี้แล้วแกก็หมดสิทธิ์แล้วนะ"ลูกตาลไม่ได้มีเจตนาร้ายกับเพื่อนแต่อย่างใด เธอแค่อยากให้เพื่อนทำงานสบายเงินดีสามปีที่ผ่านมาลูกตาลรู้มาตลอดว่าเพื่อนของเธอเหนื่อยมากแค่ไหนไหนจะต้องเรียนงานก็ต้องทำ ชีวิตแบบนี้ไม่ได้ง่ายซึ่งลูกตาลก็เป็คนหนึ่งที่ทำงานอยู่กับต้นไผ่มาตลอด
"นานมั้ย" ต้นไผ่ถามถึงระยะเวลาของงานที่เธอต้องทำ
"เขาไม่ใช่คนไทย เห็นว่ามาติดต่อธุรกิจไม่นานเต็มที่ก็แค่อาทิตย์สองอาทิตย์" จากประสบการณ์ที่ลูกตาลพบเห็นมาก็ประมาณนี้
"ถ้าฉันตกลง งานที่ฉันต้องทำมีอะไรบ้าง"
"มา! เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟัง งานง่ายๆเงินดี แกก็แค่เอาอกเอาใจ..."ลูกตาลเริ่มเล่าถึงลักษณะงานที่เพื่อนจะต้องทำ ในแบบคร่าวๆเนื่องจากเพื่อนแค่ถามแต่ยังไม่ได้ตกลงเต็มปากเต็มคำ
"เื่อื่นฉันไม่ติด ฉันติดเื่นั้นเื่เดียว" เื่บนเตียง!เธอไม่รู้ว่าจะทำใจให้ร่างกายกับใครคนนั้นที่เธอไม่รู้จักแถมยังไม่เคยเห็นหน้าได้หรือเปล่า
"เอาจริงๆมั้ย ฉันเนี่ยอยากได้แค่เื่นั้นที่แกไม่ชอบเื่เดียวเื่อื่นฉันไม่อยากทำเลย" สักวันต้นไผ่จะติดใจเหมือนลูกตาล
"ห๊ะ!!" ต้นไผ่ตาโต อะไรจะขนาดนั้น
"เออ...จริงๆ ถ้าได้ทำกับคนที่เราถูกใจ มันมีความสุขและสนุกเชื่อฉัน!" ลูกตาลยืนยันความฟินอีกครั้งเป็เพื่อนกันมาสามปีต้นไผ่รู้ว่าลูกตาลไว้ใจได้และไม่โกหกเธออย่างแน่นอน
"ยังไงวะ" ต้นไผ่ไม่เข้าใจแต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายความบริสุทธิ์ของตัวเองแต่อย่างใดเธอก็แค่ยังไม่เคยและกลัวเื่นั้น
"ถ้าอยากรู้ก็ลองดิ แล้วจะติดใจ" ลูกตาลเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันอีกอย่างถ้าจะให้เล่าทุกฉากทุกมุมเธอก็เขินเป็
"บ้า..." แต่เป็คนฟังมากกว่าที่เขินจนหน้าแดง ไม่ใช่คนเล่า
"ตกลงแกจะลองทำงานนี้ดูมั้ย แล้วแต่แกนะ ฉันไม่บังคับ"
"แล้วผู้ชายคนนั้น จะอ้วน ลงพุง แก่ หัวล้านมั้ยอ่ะคือฉันไม่ได้อะไรนะ...แต่ขอทำใจก่อนได้มั้ย"เื่นี้ลูกตาลก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะเธอก็ยังไม่เคยเห็นใบหน้าของนักธุรกิจคนนั้นที่ป๋าของเธอพูดถึง
"สรุป...คือแกตกลงแล้วใช่มั้ย ฉันจะได้โทรไปถามป๋าให้" ต้นไผ่พยักหน้าลองดูสักครั้งก็ได้ จะได้เคยซะอย่างที่เพื่อนบอก
่เที่ยงๆป๋าของลูกตาลโทรมาบอกว่าตกลงเลือกต้นไผ่ เริ่มงานเย็นนี้เลย!
"ต้นไผ่ๆ ป๋าโทรมาแล้วนะบอกว่าตกลงเลือกแก"สำหรับลูกตาลถือว่าเป็ข่าวดี เธอรีบบอกเพื่อนทันทีที่วางสายไป
"จริงเหรอ"
"เริ่มงานเย็นนี้นะ"
"ห๊ะ!!" น้ำเสียงใของต้นไผ่ ทำให้ลูกตาลรีบหันมองซ้ายมองขวากลัวคนแถวนั้นที่เธอกับเพื่อนนั่งอยู่จะใไปกับเพื่อนของเธอด้วย
"ไม่ต้องห๊ะ ป๋าบอกว่านักธุรกิจคนนั้นมาถึงั้แ่เมื่อวานแล้ว"
"แล้วรูปร่างหน้าตาล่ะ" ต้นไผ่ถามต่อ...
"ลืมถามว่ะ มัวแต่ดีใจที่แกได้งานแล้ว"
"น่าจะถามให้สักหน่อย"
"ไม่ทันแล้ว ฉันตกลงไปแล้ว คนรวยระดับนั้น ถึงจะแก่หรืออ้วนลงพุงยังไงเขาก็ดูแลตัวเอง ไม่ได้แย่อย่างที่แกคิดหรอก" ลูกตาลยังคงพูดให้กำลังใจเพื่อน
"ฉันขอยกเลิกได้มั้ย คือฉัน..."ต้นไผ่รู้สึกว่าตัวเองยังไม่ค่อยพร้อมกับเื่นี้สักเท่าไหร่
"ไม่ได้! ตกลงไปแล้ว ป๋าฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของฉันนะ เขาเป็ผู้ใหญ่ฉันไม่กล้าพูดกลับไปกลับมากับเขาหรอก แก...เห็นใจฉันเถอะ"
"โอเคก็ได้ เย็นนี้กี่โมง ที่ไหน"
"ป๋าบอกว่าให้แกนั่งรถกลับไปกับฉันตอนเย็น" ในทุกๆวันลูกตาลจะมีคนขับรถส่วนตัวมาค่อยรับค่อยส่ง
"ไม่ต้องอาบน้ำก่อนเหรอ ั้แ่เช้าจนเย็นฉันไม่ค่อยมั่นใจเลย"
"จะบ้าหรือไง เขามีห้องอาบน้ำให้ ห้องน้ำใหญ่กว่าห้องคอนโดที่แกนอนอีกมีเสื้อผ้าเตรียมไว้ให้ พรุ่งนี้วันหยุดพอดี ฉันต้องดูแลป๋ามีอะไรทักข้อความมาหาได้ แต่ถ้าฉันตอบช้าหน่อยแกก็อย่าว่านะ"
"เื่นี้ฉันรู้ ขอบใจแกมาก ที่หางานให้"ใบหน้าของต้นไผ่ไม่ได้เหมือนคนรู้สึกดีเลยสักนิด
"สีหน้าของแกไม่เหมือนอยากจะขอบใจฉันเลยนะ เอาไว้อยากขอบใจจริงๆแล้วค่อยพูดเก็บเอาไว้ก่อนก็ได้ แค่ไม่โทษไม่ด่าฉัน ฉันก็พอใจแล้ว"
"ฉันรู้ว่าแกหวังดี...ลูกตาล ไหนๆฉันก็รับปากรับคำไปแล้วนี่ เอาก็เอาเป็ไงเป็กัน แต่แกช่วยปลอบใจฉันหน่อยได้มั้ย ฉันกลัว..."ยิ่งเวลาใกล้เข้ามามากขึ้น ต้นไผ่ก็ยิ่งตื่นเต้นจะขอยกเลิกตอนนี้ก็เห็นทีว่าจะไม่ได้แล้ว...
"โอ๋ๆเพื่อนรัก มันไม่ได้แย่ แกต้องเชื่อฉันนะ ฉันเป็ผู้มีประสบการณ์ถ้าแกไม่เชื่อฉันแล้วแกจะเชื่อใคร"
"ถ้าฉันเจอคนไม่ดีล่ะ" ต้นไผ่ไม่เคยทำงานแบบนี้คงไม่แปลกถ้าเธอจะกังวล
"แกอย่าคิดเยอะสิ บั่นทอนจิตใจเปล่าๆ" ต้นไผ่พยักหน้าให้เพื่อนจากนั้นทั้งสองคนก็ขึ้นห้องไปเรียนตามปกติแต่วันนี้วิชาที่ได้เรียนต้นไผ่ฟังอาจารย์สอนไม่รู้เื่เลยเนื่องจากเธอกังวลเื่งานใหม่ของตัวเองที่กำลังจะเริ่มทำเย็นนี้
่เย็นหลังเลิกเรียนต้นไผ่ไม่ได้กลับคอนโดแต่เลือกที่จะนั่งรถไปกับลูกตาลเลย รถคันนั้นที่ต้นไผ่และลูกตาลนั่งมาพามาจอดอยู่ที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง
"คุณผู้หญิง...เชิญทางนี้ครับ"คนขับรถผายมือให้หญิงสาวทั้งสองคนที่สวมชุดนักศึกษารัดรูปเดินตามไป
"ไปสิแก ไม่มีอะไรหรอกน่า อย่าเกร็งทำใจดีๆเข้าไว้ ถ้าแกผ่านครั้งแรกไปได้ครั้งต่อไปก็สบาย..." ลูกตาลให้กำลังใจเพื่อนอีกครั้งหญิงสาวทั้งสองคนเดินตามคนขับรถไปติดๆซึ่งลูกตาลเองก็มีหน้าที่ไปบริการป๋าของเธอเช่นกัน
"คุณต้นไผ่ใช่มั้ยครับ" เมื่อเธอทั้งสองเดินเข้ามาในโรงแรมก็มีผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่สวมชุดสีดำหนึ่งคน เดินเข้ามาพูดกับต้นไผ่ด้วยภาษาอังกฤษ
"ใช่ค่ะ"
"คุณมิเชล บอกว่าให้คุณต้นไผ่ไปรออยู่ที่ห้อง 925 ก่อนครับนี่ครับคีย์การ์ด"ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่คนนั้นส่งคีย์การ์ดให้เธอจากนั้นเขาก็เดินออกไป
คุณมิเชล...ชื่อคุ้นหูจังเลยแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกไม่รู้ว่าเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหน
"ฉันอยู่ชั้นสิบแปดแกอยู่ชั้นสิบเก้า ป่ะเดินไปพร้อมกัน"ลูกตาลพาต้นไผ่เดินเข้าลิฟต์เพื่อที่จะขึ้นห้องตามเบอร์คีย์การ์ดที่ชายชุดดำให้มา
"ฉันต้องทำอะไรบ้าง" ที่เพื่อนเล่าให้ฟังเมื่อเช้าตอนนี้ต้นไผ่ลืมไปหมดแล้ว ตอนนี้เธอตื่นเต้นมาก
"มือเย็นเฉียบเลย ไหวมั้ยเนี่ยแก..."
"ไหว..." ตอบไม่ไหวได้ด้วยเหรอ!
"อาบน้ำให้ตัวหอมๆแล้วก็ไปนอนรอบนเตียง...แค่นี้พอจากนั้นก็ทำตัวทำใจให้สบายๆ ไม่ต้องคิดอะไรเยอะ เข้าใจที่ฉันพูดมั้ยเนี่ย"อาการของเพื่อนตอนนี้น่าเป็ห่วงมาก ลูกตาลคงทำได้แค่ให้กำลังใจ
"เข้าใจ"
"โอเค ถึงชั้นสิบแปดของฉันแล้วไปนะ"เป็จังหวะที่ลิฟต์เปิดออกที่ชั้นสิบแปดพอดี แต่ต้นไผ่ต้องขึ้นไปอีกหนึ่งชั้น
720
