ตอนที่ 6 จูบ
“ว่ายังไงล่ะพูดไม่เป็เลยหรือไง” เขายังคงสาวเท้าก้าวเข้ามาเรื่อยๆ
“พี่ภูมินิสัยไม่ดี ชอบแอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์”
“คนอื่น...” เขาขยับคิ้วเข้าหากันแน่นคล้ายกับไม่ค่อยพอใจกับประโยคเมื่อสักครู่นี้ของฉันสักเท่าไหร่
“คือ...เ้าขาไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะคะ”สายตาของเขาเริ่มเบาลง แผ่นหลังของฉันชนเข้ากับผนังห้องพอดีแขนทั้งสองข้างของเขายกขึ้นยันผนังห้องล็อคตัวฉันเอาไว้...อย่างกับฉากรักในซีรีส์ที่ฉันชอบดูแน่ะแต่ตอนนี้ฉันรู้สึกกลัวปนตื่นเต้นไปหมด ไม่เห็นเหมือนอารมณ์ตอนที่ดูซีรีส์เลยสักนิด
“ไม่เก่งจริงนี่ ดูสิตัวสั่นอย่างกับลูกนกตกน้ำ”มือใหญ่ยกขึ้นกอบกุมหน้าอกของฉันโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยความใฉันจึงปัดมือของเขาออกไปเต็มแรงในแบบไม่ได้ตั้งใจ...ก็คนมันในี่!
“หวงตัวขนาดนี้แล้วจะมายั่วพี่ทำไม!”น้ำเสียงของเขาฟังยังไงก็เหมือนคนไม่พอใจ
“เ้าขาแค่ใ” ฉันกำลังจะอธิบาย แต่!!พี่ภูมิเดินออกจากห้องไปแล้วปิดประตูเสียงดังปัง!
“เป็บ้าอะไรเนี่ย...”ฉันไม่ได้หวงตัวแต่ฉันแค่กลัว...
ฉันไม่รู้ว่าเขาออกไปไหน สักพักใหญ่ๆเขาก็กลับเข้ามาตอนนี้ฉันเปลี่ยนชุดนอนเป็กางเกงขาสั้นลายการ์ตูนสีชมพูที่ฉันชอบใส่อยู่เป็ประจำชุดนั้นฉันก็แค่ลองสวมดูเฉยๆ
“พี่ภูมิโกรธเ้าขาหรือเปล่าคะเ้าขาไม่ได้ตั้งใจ”
“ไม่เป็ไร”เขามองมาที่ชุดใหม่ของฉันแล้วเหมือนจะถอนหายใจออกมานิดหน่อยซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ในใจ
“ขอโทษนะคะ” ฉันเข้าไปสวมกอดเขาแต่พี่ภูมิไม่ได้กอดตอบ พอฉันนึกขึ้นมาได้จึงปล่อยกอดออกให้เขาพี่ภูมิจับข้อมือพาฉันนั่งลงบนที่นอนในห้องนี้ไม่มีเตียงแต่มีที่นอนขนาดหกฟุตถูกวางอยู่บนพื้นห้อง
“ลืมแฟนเก่าได้หรือยัง”เขาถามฉันถึงเื่นี้ทำไม หรือว่าเขาจะคิดว่าฉันยังลืมแฟนเก่าไม่ได้...ลืมไม่ได้แล้วยังไงเราแต่งงานกันแล้วนะ!
“...........” ใช่ค่ะการแต่งงานของฉันในครั้งนี้มันเกิดขึ้นเพราะฉันประชดแต่ในเมื่อฉันตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตคู่กับพี่ภูมิแล้ว แฟนเก่าก็เป็แค่คนอื่นฉันยอมรับว่าฉันยังรู้สึกอยู่ รู้สึกเกลียดขี้หน้ามันค่ะ!
ฉันยังไม่ทันได้ตอบคำถาม พี่ภูมิก็ฉกฉวยริมฝีปากของฉันเอาไปจูบเขากดริมฝีปากลงมาบนริมฝีปากของฉันในแบบแแ่ฉันยกมือขึ้นกำเสื้อของเขาเอาไว้แน่น แต่แล้วเขาก็ปล่อยจูบออกให้ฉันแล้วพูดว่า...
“ถ้ายังไม่พร้อมก็อย่าคิดยั่วพี่อีก”อย่าบอกนะว่าพี่ภูมิคิดว่าฉันยังลืมแฟนเก่าไม่ได้จริงๆ เขาลุกขึ้นไปปิดไฟแล้วเดินมาล้มตัวนอนลงบนที่นอน
“..........” ใช่ฉันสั่น ตัวก็สั่น มือก็สั่นใจก็สั่น แต่ฉันแค่ตื่นเต้น ไม่ได้ไม่พร้อมสักหน่อยขนาดแค่นอนใกล้กันหัวใจฉันก็ยังเต้นแรงไม่ยอมหยุด ไม่นานพี่ภูมิก็หลับไปทำไมเป็คนหลับง่ายอย่างนี้นะ
ชีวิตของฉันเจอแต่ผู้ชายที่จ้องแต่จะหวังเรือนร่างอวบอึ๋มของฉันมาทั้งชีวิตผิดกับผู้ชายคนนี้...ฉันไม่ได้อ้วนค่ะ แต่แม่แค่ให้หน้าอกมาเยอะมันล้นจนใส่ชุดอะไรก็ดูอวบอึ๋มไปหมด ฉันหน้าตาดี หุ่นก็ดี ใครๆก็บอกแบบนี้จึงไม่แปลกที่จะมีผู้ชายเข้ามาในชีวิตเยอะ แต่ละคนที่เข้ามาก็เหมือนๆกันหมดเ้าชู้อยากจะได้แค่ตัวของฉันกันทั้งนั้น
ฉันนอนตะแคงมองเขาหลับทั้งๆที่ห้องก็มืดในหัวคิดเื่โน้นเื่นี้เต็มไปหมด กว่าจะหลับได้ก็ดึกรู้ตัวอีกทีได้ยินเสียงคนคุยกันเสียงดัง
เช้าวันรุ่งขึ้น
ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นพี่ภูมินอนอยู่ข้างๆแล้วฉันลุกขึ้นปิดแอร์แล้วเปิดหน้าต่างออกเพื่อให้แสงสว่างเข้ามาในห้องจึงได้รู้ว่าเสียงคนพูดคุยกันดังอยู่ข้างบ้าน ฉันจึงออกไปดู
ฉันโผล่หน้าออกไปพี่ภูมิก็รีบเดินเร็วๆเข้ามาหาเขากำลังขายองุ่น มีรถจอดอยู่ที่หน้าบ้านหลายคัน
“ไปแต่งตัวใหม่แล้วค่อยออกมา!”เขาเดินเข้ามาขยับคิ้วเข้าหากันแน่น พูดกับฉันเหมือนกับฉันไปทำอะไรผิดมาพอก้มมองดูตัวเอง ชุดนอน...แต่ก็เรียบร้อยนะฉันก็เลยหมุนตัวกลับเข้าห้องไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่แล้วกลับออกไปใหม่ตอนนี้รถที่ขับเข้ามาจอดเยอะขึ้นกว่าเดิมอีก
“พี่ฉัตร คนพวกนี้เขามาทำอะไรกันคะ”
“พ่อค้ามารับซื้อองุ่นในสวนค่ะ”
“โอ้โหเยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ”
“มีทุกวันนะคะ ่เช้าๆ”ฉันเดินเข้าไปหาพี่ภูมิที่ดูเหมือนกำลังยุ่งอยู่แถวๆกิโลเครื่องชั่งส่วนลูกน้องก็คอยช่วยยกองุ่นขึ้นรถพ่อค้าแม่ค้า ไม่หันมาสนใจฉันเลยสักนิด
“ลูกสาวบ้านไหนเนี่ยไม่เคยเห็นหน้ามีแฟนหรือยังครับ” เสียงใครก็ไม่รู้เอ่ยทักทายฉัน พี่ภูมิจึงหันมามอง
“เมียผมครับพี่...จีบเมียผมต่อหน้าผมแบบนี้งวดหน้าองุ่นราคาขึ้นนะครับ”
“อ้าวนี่เมียภูมิเหรอ...ได้ยินข่าวว่าแต่งงานแล้วไม่คิดว่าเ้าสาวจะดูเด็กขนาดนี้”
“ครับนี่แหละเมียผม เ้าขามาหาพี่มา”ฉันเริ่มทำตัวไม่ถูก แต่ก็ยอมเดินเข้าไปหาตามที่เขาเรียก
“นั่งลงตรงนี้ เฝ้าเงินกับบิลให้พี่หน่อย”ข้างบ้านมีโต๊ะไม้หินอ่อนตัวยาว พี่ภูมิให้ฉันนั่งลงตรงนี้บนโต๊ะมีบิลเยอะแยะเต็มไปหมด ถัดออกไปนอกหลังคาตรงที่ฉันนั่งอยู่เขาก็กำลังชั่งองุ่นกันอยู่นั่นแหละ
ฉันนั่งเฉยๆไม่รู้จะทำอะไร รู้สึกตัวเองไร้ค่ายังไงก็ไม่รู้ในขณะที่คนอื่นๆกำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้นแต่ฉันกลับทำได้แค่นั่งดูเฉยๆรอพี่ภูมิเดินเอาบิลกับเงินมาให้ ฉันก็เรียงๆไปอย่างนั้นไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรต่อกับบิลและเงินพวกนี้ดี
“ภูมิใครน่ะเสมียนเหรอ มาทุกทีไม่เคยเห็น”
“เมียผมครับเฮีย...”คงไม่มีใครไม่รู้ว่าพี่ภูมิแต่งงานแล้ว เพราะงานแต่งค่อนข้างใหญ่โตแต่คนในงานเชิญแค่ญาติๆก็เยอะมากแล้ว จึงไม่ได้เชิญคนอื่นเลยพี่ภูมิตอบคำถามพ่อค้าคนนั้นเสร็จก็หันกลับไปดูตราชั่งต่อ
“มีเมียสวยมานั่งให้กำลังใจแบบนี้คงมีกำลังใจทำงานทั้งวันแน่เลย”
“อย่าแซวครับเฮีย เดี๋ยวเมียผมเขิน”พ่อค้าคนเก่าไป คนใหม่ก็ขับรถเข้ามาอย่างต่อเนื่อง จนเวลาประมาณสายๆหน่อยพ่อค้าเริ่มหมด ลูกน้องก็ทยอยหายกันไป คงไปหาข้าวหาปลากินกัน ฉันได้ยินเขาคุยกัน
“เ้าขา...ไปกินข้าวกับพี่ป่ะ”พี่ฉัตรเดินมาชวนฉันไปกินข้าว
“แล้วเขาล่ะ”ฉันหันไปมองคนที่กำลังสนใจแต่ตัวเลขตรงหน้าและเงินเป็ปึกๆที่วางอยู่ตรงนั้น
“พี่ภูมิเมียรอกินข้าว...”พี่ฉัตรเอ่ยแซวพี่ภูมิในแบบเป็กันเอง
“หาข้าวเลยเดี๋ยวพี่ตามไป”เขายังคงก้มหน้ากดเครื่องคิดเลขอยู่อย่างนั้น สักพักเขาก็เดินตามมานั่งลงกินข้าวเช้าด้วยกัน
@@@@@@
ไรท์สอบถามทางเว็บมาแล้วว่าสามารถอัพ nc ได้ จึงเอามาลงให้อ่านจนจบค่ะ แต่ขอติดเหรียญเป็ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าปวดหลัง ค่าปกสั่งวาด นะคะ หวังว่าทุกคนจะสนับสนุน ตอนละ 3 บาทเท่านั้นค่ะ
21K
![[นิยายแปล] ยามรักสะพรั่งดั่งพุดซ้อนผลิบาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748496566_25194072.webp)
