เสียงเพลงในใจฉัน

        การเรียนอันแสนเข้มข้นในคาบแรกทำเอาเด็กแบบพวกเราเอ๋อไปพักหนึ่งเลย แต่พอเรียนไปสัก๰่๥๹หนึ่งผมรู้สึกว่าผมสามารถจำทริคและวิธีการของนักขายได้แทบทั้งหมด วันเวลาล่วงเลยมาอีก 1 อาทิตย์ วิชาการขายเบื้องต้น อาจารย์ได้มอบหมายงานให้แบ่งกลุ่มและขายสินค้าอะไรก็ได้ในงานวัฒนธรรมของวิลัย ในกลุ่มผมก็เดาไม่ยากเลยว่ามีใครบ้าง ก็มีผม เต้ย นุช และบีม 4 คน พวกเราตัดสินใจขายขนมเอแคร์ โดยอาจารย์จะให้คะแนนตามกำไรและวิธีการขายของแต่ละกลุ่ม ซึ่งปัญหาแรกของเราที่เจอเลยก็คือต้นทุนการขายขนมค่อนข้างแพง เราจึงต้องต่อราคาแม่ค้าให้ได้ต้นทุนที่ถูกที่สุด และเราก็ตั้งหน้าร้านบริเวณด้านข้างของแสตนด์เวที ซึ่งสาขาอื่นก็มีการตั้งร้านค้าเหมือนกัน ชั่วโมงแรกร้านขนมของเรายังขายไม่ได้เลยสักชิ้น จนผมต้องขอแรงจากเพื่อนต่างคณะมารวมกันซึ่งมันก็คือทริค แต่ละคนจะเป็๲เดือนของแต่ละสาขา คุณคิดว่าไงล่ะถ้ามีเดือนกับดาวคณะมากองอยู่ตรงร้านของผมที่เดียว และผมก็แกล้งทอนเงินลูกค้านานๆเพื่อให้ร้านดูมีคนมาซื้อเยอะๆ แน่นอนว่าไม่ถึง 2 ชั่วโมงร้านของเราก็ขายหมด เพื่อนๆเลยตั้งฉายาให้ผมว่า "เทพนักขาย" อิอิ พอเริ่มเก็บของในร้านได้สักพัก ยัยแว่นคนเดิมก็แบกลังน้ำแข็งเดินผ่านไป ก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่ายัยแว่นตั้งร้านขายของกับเพื่อนเหมือนกัน แต่ดูท่าคงขายไม่ค่อยได้ ผมเลยเดินเข้าไปถาม "นี่ เธอขายอะไรอ่ะ ขายใกล้หมดยัง?" เธอตอบกลับ "ขายน้ำส้มอ่ะ นี่ยังขายได้ไม่ถึงครึ่งเลย โดนอาจารย์หักคะแนนแน่" ก็เพิ่งรู้ว่าสาขาอื่นก็มีการสอบเก็บคะแนนเหมือนกันกับสาขาการตลาดของผม ก็นั้นแหละครับไม่ช่วยมันก็ยังไงอยู่ ผมจึงพูดกับเธอไปว่า" เดี๋ยวเราช่วยเธอขายเอง ) ยิ้มอ่อน... โปรดติดตามตอนต่อไป