หลังจากที่พักผ่อนกันเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
ถึงแม้ว่านั้นจะเป็การพักผ่อนเพียงไม่กี่ชั่วโมง
แต่ก็น่าจะเพียงพอสำหรับการเดินทางเพื่อไปต่อให้ถึงครึ่งทาง
ก่อนที่ฟ้าจะมืด ภายในป่าเต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า
และเสียงนกเสียงสัตว์น้อยใหญ่ที่อยู่รอบๆ ตัว
บ่งบอกถึงธรรมชาติที่เริ่มกลับเข้าสู่ความสมบูรณ์
เพราะเริ่มมีการแพร่พันธุ์ของสัตว์ป่า อย่างน้อยๆ ลีโอก็มั่นใจว่า
ระหว่างที่พวกเขาอยู่ในป่าก็จะไม่อดตาย เพราะมีสัตว์ให้ล่าเป็อาหาร
ลีโอเดินนำทางโดยที่มีชาร์ลอตต์คอยเดินคุมด้านหลังให้
และลิซ่าคอยแนะนำเื่เส้นทางตลอดเวลา เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาจะไปหลงทาง
“นายวางแผนไว้ยังไงหรอ บอกฉันหน่อยได้ไหม
นายจะต่อสู้ยังไงโดยที่ไม่ให้คนในหมู่บ้านได้รับาเ็
ฉันแน่ใจว่านายน่าจะคิดแผนการไว้แล้วใช่ไหม”
ลีโอหันมามองหน้าลิซ่าที่ถามเขาด้วยคำถามเกี่ยวกับการช่วยเหลือคนในหมู่บ้าน
และการต่อสู้ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ลีโอหันกลับและเดินพูดไป
“เอาตามตรงเลยนะ ฉันเองก็ ไม่ได้คิดแผนการอะไรไว้เลย”
ลิซ่าแปลกใจมากที่ลีโอตอบแบบนั้น เธอมั่นใจว่าก่อนจะตัดสินใจเดินทางมา
ลีโอคงจะคิดแผนการไว้บ้างแล้วแน่ๆ
“เฮเดี๋ยวสิ... นายต้องล้อฉันเล่นแน่ๆ เลย นี้นายพูดจริงหรอเนี่ย”
“อื้มมม ก็จริงสิ คือ ฉันเป็พวกที่ต้องเห็นสถานที่ก่อน เห็นภูมิประเทศที่ตั้ง
สภาพหมู่บ้านที่พวกเธออยู่ หลังจากนั้นก็วาดแผนผังขึ้นมา
และวางกองกำลังที่ฉันมีเพื่อที่จะเข้าสู้รบ จะให้วางแผนการสู้ทั้งที่ยังไม่เห็นสถานที่
ฉันไม่เคยทำแบบนั้นนะ ฉันเป็ทหาร การต่อสู้จึงต้องมีแบบแผนสิอย่าลืม”
เขายิ้มและเดินต่อเรื่อยๆ ในมือถือมีด คอยตัดกิ่งไม้หรืออะไรที่ขวางการเดินทางออกเรื่อยๆ
“ลิซ่า เธอไม่ต้องห่วงหรอก หมอนี้อะ เก่งอยู่แล้ว เขาพาเรารอดมาได้หลายรอบแล้วนะเห็นไหม”
ลิซ่าพยักหน้าและยิ้มให้ชาร์ลอตต์
“โอ้โหว รอบนี้เธอพูดดีนะชาร์ลอตต์”
ลีโอหันไปยิ้มให้ชาร์ลอตต์
“ฉันก็ไม่ใช่คนที่ชอบพูดจาให้ร้ายคนอื่นอย่างเดียวนะ บางอย่างนายก็มีดี อันนี้ฉันก็ยอมรับว่านายเก่ง
นายมีความฉลาดในการต่อสู้ มีแผนการที่ดีเสมอ ถึงแม้ว่า...”
“อะไร ถึงแม้ว่าอะไร”
“ถึงแม้ว่านายจะชอบกวนประสาทคนอื่นอยู่บ่อยๆ ก็เถอะ”
เขาหันหน้ามามองชาร์ลอตต์แล้วทำขมวดคิ้วใส่
และส่ายหน้าไปมาเพื่อแสดงออกว่าชาร์ลอตต์นั่นแหละที่กำลังกวนประสาทเขาอยู่
ทั้งสี่คน พูดคุยเล่นกันตลอดการเดินทาง ผ่านไปหลายชั่วโมง
จนฟ้าเริ่มกลายเป็สีเทาใกล้เวลามืด ลีโอรู้ทันทีว่าต้องหาที่พักให้ทุกคนสำหรับคืนนี้แล้ว
เขาพาทุกคนเดินไปเรื่อยๆ จนได้สถานที่ที่เหมาะสำหรับการตั้งแคมป์พักผ่อนในยามค่ำคืน
“เอาละ สำหรับวันนี้พอแค่นี้ เราจะพักค้างคืนกันที่นี่
เราจะใช้ต้นไม้ต้นนี้เป็ที่กำบังหากเกิดเหตุไม่ดี หรือจะให้พูดตรงๆ ก็คือ ต้องยิงกันอีก”
“ต้องยิงกันอีกหรอพี่ลีโอ ฉันกลัวแล้วนะ ไม่อยากให้ยิงกันอีกแล้ว”
ลาร่าพูดกับลีโอเื่การต่อสู้อีก เธอกลัวที่จะต้องเห็นการต่อสู้
กลัวที่จะต้องเห็นศพคนตาย กลัวที่จะต้องเสียพี่สาวไปอีกคน
“ไม่หรอก พี่สัญญาว่าจะพยายามไม่ต่อสู้อีก เราจะพยายามหลีกเลี่ยงการต่อสู้ โอเคนะ”
เขาพูดและยิ้มให้ลาร่า ลาร่ายิ้มตอบให้ลีโอและเดินไปกอดแขนลิซ่า
“ฉันจะออกไปหาไม้มาทำกองไฟคืนนี้ คงต้องใช้เยอะหน่อยแหละ
ส่วนเธอ ชาร์ลอตต์ เธอตั้งเต็นท์ทั้งสองหลังเลยนะ
ทั้งของฉันและของเธอ สอนวิธีทำให้ลิซ่ากับลาร่าด้วย”
“อืม ได้เลย...”
พอรับปากลีโอเื่ตั้งเต็นท์ ทันใดนั้นเองชาร์ลอตต์ก็มีเื่ที่คิดได้ว่า
“เฮเดี๋ยวนะ เรามีเต็นท์สองหลัง แล้วเราจะนอนยังไงอะ”
ลิซ่าอมยิ้มและมองชาร์ลอตต์ ส่วนชาร์ลอตต์ยืนถือถุงเต็นท์ไว้ในมือและทำหน้างงมองลีโอ
เขาก็ยิ้มให้ชาร์ลอตต์ เธอได้แต่มองหน้าคนอื่นไปมา เพราะไม่รู้ว่าจะต้องแบ่งคนนอนยังไง
“ยัยบ้า ลิซ่ากับลาร่าก็ต้องนอนด้วยกันอยู่แล้ว”
“อ่าวแล้วนายละ แล้วฉันละ”
“ก็...”
“ก็อะไรละ อย่าบอกนะว่านายจะนอนกับฉันในเต็นท์เดียวกัน
ไม่มีทางอะ ฉันไม่มีทางนอนกับนายในเต็นท์หลังเดียวกันแน่นอน ฝันไปเถอะ”
“ฉันเป็ผู้ชาย แน่นอนว่า ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันนอนด้วย
ฉันก็จะเคารพการตัดสินใจของเธอ ฉันก็จะนอนข้างนอก”
ชาร์ลอตต์ทำหน้านิ่งมองหน้าลีโอ เพราะเขาดูจะพูดง่ายมาก
ไม่ขัดเื่ที่เธอจะไม่ยอมนอนเต็นท์เดียวกันกับเขา
เหมือนเธอจะยังไม่แน่ใจว่าที่ลีโอพูด จะจริงไหม เหมือนยังมีอะไรบางอย่างที่อยู่ในหัวลีโอ
เธอรู้ว่าเขามักจะมีแผนการอะไรบางอย่าง
“ฉันก็จะนอนข้างนอก ให้เธอนอนเต็นท์ให้สบาย ไม่ต้องห่วง”
“แน่ใจนะว่านายจะไม่แอบเข้ามานอนด้วยตอนที่ฉันหลับไปแล้วอะ”
“เอาน่า ฉันไม่ใช่ผู้ชายแบบนั้น ถ้าเธอไม่อนุญาต ฉันก็จะไม่เข้าไปนอนด้วย แต่ว่านะ...”
“แต่ว่าอะไร...”
“แต่ว่าที่นี่มันในป่า ยุงก็เยอะ แมลงก็แยะ นี้ถ้าฉันโดนยุงกัด กลายเป็ไข้ป่าขึ้นมา
ฉันก็คงจะไม่รอดแน่ๆ แต่ไม่เป็ไรหรอก เธอไม่ต้องห่วง
ฉันคิดแค่ว่าให้เธอกับลิซ่าและลาร่าปลอดภัยก็พอแล้ว
เอาละ ฉันไปละ ไปหาไม้สำหรับคืนนี้ก่อนเดี๋ยวมืดกว่านี่จะลำบากในการหาไม้”
ชาร์ลอตต์พอได้ยินที่ลีโอพูดก็รู้สึกกังวล กลัวที่จะต้องนอนด้วยกันกับลีโอ
แต่อีกมุม ก็กลัวว่าถ้าลีโอไม่สบายเป็ไข้ป่าขึ้นมาก็ซวยอีก
เขาเดินหายเข้าไปในป่า ส่วนชาร์ลอตต์ นั่งลงขมวดคิ้ว
และนั่งครุ่นคิดอยู่คนเดียว ลิซ่ากับลาร่าก็เปิดถุงเต็นท์ออกและพยายามจะกางเต็นท์ให้เสร็จก่อนมืด
“นี่ชาร์ลอตต์ เธอจะให้เขานอนข้างนอกจริงๆ หรอ ยุงเยอะนะ ฉันกลัวว่าเขาจะโดนยุงกัดทั้งคืนแน่ๆ เลย”
“โอ๊ยยย...ฉันรู้แล้วน่า ฉันจะทำยังไงละเนี่ย”
ลิซ่ากับลาร่าอมยิ้มและขำเบาๆ พร้อมทั้งกำลังแกะอุปกรณ์สร้างเต็นท์ที่พัก
เพื่อที่จะให้ชาร์ลอตต์คลายความกังวลเกี่ยวกับการนอนคืนนี้
เธอจึงบอกให้ชาร์ลอตต์มาสอนใช้เต็นท์
“เธอมาสอนฉันกางเต็นท์ก่อนได้ไหม ฉันกับน้องสาวทำไม่เป็หรอก
ไม่รู้อะไรเป็อะไรแล้วเนี่ย งงไปหมด”
ชาร์ลอตต์ยังคงขมวดคิ้วและลุกขึ้นไปสอนลิซ่าลาร่ากางเต็นท์
เมื่อกางเต็นท์ของลิซ่าเสร็จ ชาร์ลอตต์ก็เดินกลับมากางเต็นท์ของตัวเอง
เมื่อเสร็จหมดแล้ว ลีโอก็กลับมาพอดี เขามาพร้อมกับไม้ฟืนกองขนาดใหญ่
ที่มัดด้วยต้นหญ้าเหนียวๆ แบกมาและวางลงเสียงดัง
โครมมมม!
“เห่อ..."
"เอาละ เท่านี้คงจะพอสำหรับหนึ่งคืน และเราจะต้องหาอาหารเพิ่มอีกหลังจากวันนี้
เพราะเนื้อที่มีตอนแรกฉันคิดว่ามันจะพอกินสำหรับคนสองคน
แต่พอมีเพิ่มอีกสองคนก็จะหมดเร็วหน่อย แต่ก็ดี ได้เพื่อนกินด้วยกันอีกคงจะอร่อยดี”
ลีโอมองไปที่เต็นท์ที่พึ่งจะได้ใช้เป็ครั้งแรกหลังจากขนมาจากที่ห้างสรรพสินค้า
เต็นท์ที่ดูหลังใหญ่พอเหมาะสำหรับนอนได้ถึงสองคน เขาเดินไปดูใกล้ๆ และเปิดดูภายในเต็นท์
“โหว เยี่ยมไปเลย เต็นท์นี่ ใหญ่ใช้ได้เลยนะ นอนคนเดียวก็สบายๆ ไป สองคนก็ยังได้เลย”
ชาร์ลอตต์มองหน้าลีโอด้วยสายตาที่ไม่ค่อยพอใจนัก
แต่ลีโอกลับอมยิ้มและเดินไปที่กองไม้เพื่อจะสร้างกองไฟต่อ
“นี้ชาร์ลอตต์ ถ้าเธอไม่อยากจะนอนกับเขา
เธอมานอนกับลาร่าก็ได้นะ เดียวฉันจะนอนกับเขาเอง”
ลิซ่าเสนอตัวนอนเต็นท์เดียวกับลีโอ เพื่อที่จะให้ชาร์ลอตต์ไม่ต้องนอนกับลีโอ
เพราะดูเหมือนว่าชาร์ลอตต์จะไม่สบายใจเื่นี้มาก
“ไม่เป็ไรหรอกลิซ่า ปกติเธอก็นอนกับน้องสาวอยู่แล้ว ลาร่าคงอยากจะนอนกับเธอมากกว่า”
“ไม่เป็ไรค่ะพี่ชาร์ลอตต์ หนูนอนกับพี่ชาร์ลอตต์ก็ได้ พี่ลิซ่านอนกับพี่ลีโอก็ได้ พี่ลีโอเป็คนดี เขาคงไม่ทำอะไรพี่หนูหรอก”
ชาร์ลอตต์ใมากที่ลาร่ายอมให้ลิซ่าไปนอนกับลีโอและจะยอมนอนกับเธอเอง ชาร์ลอตต์ทำตัวไม่ถูก ส่วนลิซ่าก็ได้แต่ยิ้ม
“ก็ได้ๆ ๆ ฉันยอมนอนกับอีตาลีโอก็ได้ พวกเธอนี้ร้ายจังเลย ยังไงก็จะให้หมอนั้นนอนในเต็นท์ให้ได้สินะ”
“หนูก็เป็ห่วงพี่ลีโอนะคะ ถ้าพี่ลีโอไม่สบาย พวกเราคงแย่เหมือนกัน”
ชาร์ลอตต์ยิ้มแห้งๆให้กับลิซ่าและลาร่า
เพราะต้องยอมให้ความคิดของทั้งสองพี่น้อง
และตัวเธอเองก็รู้ว่า นี้คือทางที่ถูกต้องที่สุดแล้ว
ลีโอที่กำลังก่อกองไฟอยู่ได้ยินสามสาวที่พูดกัน
เขาก็อมยิ้มและพยายามไม่มองมาที่กลุ่มผู้หญิงที่กำลังคุยกัน
ชาร์ลอตต์ที่คุยกับลิซ่าอยู่ก็หันมาหาลีโออย่างรวดเร็ว
“นายได้ยินใช่ไหม ฉันยอมให้นายนอนด้วยก็ได้
นี่เห็นแก่ลิซ่ากับลาร่าหรอกนะ อย่าเข้าใจผิดคิดเป็อย่างอื่นละ”
ลีโอนั่งและกำลังขะมักเขม้นทำกองไฟอยู่ก็ยืนขึ้นกอดอกมองชาร์ลอตต์
“ครับ... รู้ครับ ว่าเห็นแก่ลิซ่าแล้วก็ลาร่า ฉันก็แค่นอน สาบานว่าจะไม่แตะตัวเธอเลย”
“เอ่อ..ให้มันจริงเถอะ ไม่งั้น..นาย..ชิ...”
ชาร์ลอตต์ทำปากกวนๆ และขมวดคิ้วใส่ลีโอ เขายังคงยิ้มและก่อกองไฟต่อ...
เมื่อพระอาทิตย์ลับฟ้า ความมืดที่แท้จริงก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งผืนป่า
กองไฟจึงเป็สิ่งเดียวที่ทำให้มองเห็นสิ่งรอบๆ ข้างบริเวณสองเต็นท์
กับกองไฟใกล้ๆ อาหารที่เป็เนื้อหมูย่าง นี่เป็มื้อสุดท้ายก่อนที่พรุ่งนี้
จะต้องหาอาหารใหม่เพิ่ม และคืนนี้
ลีโอ และชาร์ลอตต์จะต้องนอนเต็นท์เดียวกัน............
โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ
ขอบคุณมากคะที่เข้ามาสนับสนุนอ่านนิยายเื่นี้
ฝากผลงานด้วยค่ะแล้วจะมาลงให้อ่านตอนต่อไปค่ะ
ถ้าชอบก็ช่วยกดติดตามเป็กำลังใจให้ด้วยนะคะ
612
