ตอนที่ 4
เสียงที่ได้ยิน ทำเอา จินเย่ว ที่กำลังกินซาลาเปา อย่างเอร็ดอร่อย หรือเพราะความหิวก็ไม่รู้เหมือนกัน แทบจะติดคอ เพราะความใ เพราะไม่ใช่แค่เสียง ที่ดังจนแสบแก้วหู แต่ยังตามมาด้วย เสียงทุบประตู ที่ดัง และแรงจนกลัวว่าประตูที่ไม่ได้แข็งแรงอยู่แล้ว จะพังเอาได้
"ปัง ปัง ปัง ไม่ได้ยินที่ฉันเรียกหรือยังไงกัน หรือว่าตายไปแล้ว ทำไมถึงได้เงียบอยู่ได้" เฟินเย่ว เรียกหลานของสามี ที่เธอไม่ชอบหน้า เสียงดังด้วยความโมโห ที่สายป่านนี้แล้วอาหารยังไม่ได้ทำ ต้องให้เธอมาตามถึงนี่
"แม่หรือว่าจินเย่ว จะตายไปแล้วจริงๆ เห็นมันไม่สบายหลายวันแล้วด้วย" เย่วเล่อ ผู้เป็ลูกสาวถามแม่ออกไป เพราะเธอเห็นน้องสาวคนนี้เจ็บป่วย แต่แม่ไม่ยอมให้เงินค่ารักษา เธอเองก็ไม่ได้สนใจอะไรเหมือนกัน และเธอเองก็ไม่ชอบน้องสาวคนนี้เหมือนกัน เพราะถึงแม้จะไม่ได้ดูแลตัวเอง หรือแม้แต่เสื้อผ้าที่เก่าแค่ไหน แต่ความสวยก็ยังไม่สามารถที่จะถูกกลบไปได้
ในเมื่อเธอมองน้องสาวคนนี้เป็เพียงคนที่คอยรับใช้บ้านของเธอเท่านั้น และยิ่งเหยียบให้จมและอยู่ใต้เธอได้เท่าไร เธอก็รู้สึกดีเท่านั้น และอีกอย่างที่เธอไม่พอใจเป็อย่างมากคือ ผู้ชายที่เธอชอบ กลับไม่ชอบเธอ แต่กลับชอบจินเย่ว ทั้งที่ไม่มีอะไรดีเท่าเธอเลยสักอย่าง คิดอย่างแค้นเคือง
"คนตายยากอย่างมัน ไม่มีทางที่จะตายง่ายหรอก มันคงี้เีล่ะสิไม่ว่า คอยแต่จะอู้งาน มันน่านัก"
"ปัง ปัง ปัง บอกให้เปิดประตูยังไงล่ะ"
จินเย่วที่รีบกินซาลาเปาให้หมด เพื่อที่จะได้รีบออกไปเปิดประตู ไม่อย่างนั้น ประตูห้องคงจะได้พังจริงๆ แน่
เมื่อเปิดประตูออกมา ได้เจอกับป้าสะใภ้ที่หน้าตาบูดบึ้ง และพี่สาวที่เป็ลูกของป้าสะใภ้ที่ทำหน้าตาไม่พอใจเช่นเดียวกัน แต่ตอนนี้เธอยังทำอะไรไม่ได้ เพราะว่ายังต้องอยู่บ้านนี้ จึงได้พูดเสียงอ่อนแรงออกไป
"ป้าสะใภ้ พอดีฉันไม่สบาย จึงลุกไม่ไหว ต้องขอโทษด้วย เดี๋ยวฉันจะรีบไปทำอาหารให้ค่ะ"
เมื่อพูดออกไปอย่างนั้น แต่ในใจก็คิดไปอีกอย่าง เพราะตอนนี้ร่างกายเธอแข็งแรงมาก เพราะได้กินแอปเปิลวิเศษ แต่ต้องแสดงละครเพื่อความสมจริง ถ้าเป็ปัจจุบัน เธอคิดว่าเป็นักแสดงได้เลย
"ี้เีนะสิไม่ว่า ไม่รู้หรือว่าทุกคนรอกินอาหารอยู่ รีบไปเลยนะ ให้เร็วๆ ด้วย ถ้าช้าอย่าหาว่าฉันใจร้ายไม่ให้กินข้าวก็แล้วกัน"
"ค่ะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้" เมื่อรับคำไปแล้ว จึงได้เดิน อย่างคนไม่มีแรง ตรงไปที่ห้องครัว ตามความทรงจำเดิม ของเ้าของร่างเดิม
"แม่ว่ามันจะป่วยตายในบ้านหรือเปล่าคะ ฉันไม่อยากให้มันมาตายในบ้าน ถ้าเกิดฉันจะมีงานมงคล ก็จะทำไม่ได้น่ะสิ"
"แม่ไม่ให้มันต้องมาตายในบ้านเราอย่างแน่นอน แม่จะให้มันแต่งออกไป"
"จริงหรือคะ หรือว่ามีคนมาของมันแล้ว คงไม่ใช่คนที่หนูชอบใช่ไหมคะ"
"จะเป็อย่างนั้นได้ยังไง คนอย่างมัน ต้องแต่งกับคนที่ไม่มีทางเทียบเท่าลูกของแม่ได้ แม่จะให้มันแต่งกับคนที่จนที่สุด และเป็พ่อหม้ายเมียทิ้ง เป็อย่างไรรู้อย่างนี้พอจะทำให้ลูกของแม่มีความสุขขึ้นมาบ้างหรือเปล่า"
"มีความสุขมากเลยค่ะแม่ หนูรักแม่ที่สุด ไม่มีใครรู้ใจหนูเท่าแม่อีกแล้ว"
"แน่นอนสิ แม่เป็แม่ของลูก ถ้าไม่รู้ใจลูกสาวของแม่ ้าอะไร จะเป็แม่ของลูกได้อย่างไรกัน"
ถ้าแม่ทำสำเร็จ ขวากหนาม ที่ขัดขวางเธอก็จะถูกกำจัดออกไป และเธอก็จะหาทางแต่งงานกับเขาให้ได้ เย่วเล่อ คิดด้วยความมาดหมาย เพราะ ซ่งเต๋อซวน เป็คนที่เหมาะกับเธอที่สุด เพราะเป็ถึงลูกชายของผู้ใหญ่บ้าน และหน้าตาก็ดีอีกด้วย จึงมีหญิงสาวมาชมชอบเขาเป็จำนวนมาก แต่เขาก็ยังไม่แต่งงาน เธอจึงคิดว่าเธอก็มีสิทธิ์ ที่จะเป็เมียเขาเช่นเดียวกัน
ส่วนทางด้านของ จินเย่ว ที่มาถึงห้องครัว ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี เพราะสิ่งที่มีอยู่ในห้องครัวแทบจะไม่มีอะไรให้ทำสักอย่าง แล้วเราต้องทำอะไรให้พวกเขากินกัน เมื่อเดินไปหลังครัว เห็นมีสวนผักอยู่ และเห็นแตง ที่ออกผลดกมาก จึงไปเด็ดเอามา คงต้องผัดแตงใส่ไข่แล้วกัน
เมื่อคิดได้อย่างนั้นแล้วจึงได้ เริ่มทำทันที ผ่านไปสักพัก แตงผัดใส่ไข่ก็เสร็จ จึงได้เตรียมตั้งโต๊ะอาหาร แม้แต่การตั้งโต๊ะอาหารยังมานั่งรอ ไม่แม้แต่จะหยิบจับช่วยเลยสักคน ทำเหมือนว่าตัวเองเป็เ้านาย แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะจะรีบทำ และจะได้ออกไปเสียที แต่ยังไม่ทันได้ออกไป ป้าสะใภ้กลับเรียกให้อยู่ก่อน มีเื่จะคุยด้วย
"จินเย่ว วันนี้กินข้าวที่นี่ล่ะ มีเื่จะคุยด้วย"
เมื่อเสียงที่พูดจะไม่ได้ดีมาก แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายเหมือนทุกครั้ง และที่แปลกออกไปอีกอย่างคือ การที่ให้จินเย่ว กินอาหารร่วมโต๊ะด้วยนี้สิ ออกจะแปลกไปอย่างมาก เพราะทุกคนรู้ว่าั้แ่พ่อของจินเย่วตายไป ก็ไม่ได้ร่วมโต๊ะอีกเลย ทุกคนรู้ แต่ก็ไม่มีใครที่จะสนใจ เพราะคิดแต่เพียงว่าไม่ใช่เื่ของตัวเอง
เช่นเดียวกับจินเย่ว ที่มีท่าทางแปลกใจกันท่าทีของป้าสะใภ้ เพราะความจำของร่างเดิม เธอไม่ได้กินอาหารร่วมโต๊ะนานแล้ว แต่ด้วยความไม่อยากจะมีปัญหา ก่อนที่จะหาทางออกไปจากบ้านนี้ให้ได้ก่อน จึงนั่งลงแต่โดยดี
"ป้าสะใภ้มีเื่อะไรหรือคะ พูดมาเถอะค่ะ" เมื่อกินอาหารเสร็จแล้ว จึงได้ถามขึ้นมา เพราะอยากจะรู้เหมือนกัน ว่าจะมีเื่อะไร ที่ทำให้ป้าสะใภ้ ที่เคยแต่ด่าว่าเธอ ถึงขนาดทำดี และไม่ด่าเธอเหมือนกับทุกวัน
"ป้าสะใภ้ หาคนที่จะแต่งงานกับแกได้แล้ว และตกลงกับเขาเอาไว้แล้วด้วย แกก็ถึงวัยที่ต้องออกเรือนแล้ว"
เมื่อได้ฟัง คนที่เป็โสดมาจนอายุ 30 ปี ก็ไม่อยากจะถูกคลุมถุงชนอย่างนี้ แล้วผู้ชายคนนั้นจะเป็ยังไง ดูจากนิสัยแล้ว คงจะไม่ได้เป็คนดีถึงขนาดจะหาคนที่ดีมาให้เธออย่างแน่นอน คงจะเป็คนที่แย่เป็อย่างมาก จึงได้ปฏิเสธออกไป
"หนูยังไม่อยากจะแต่งค่ะ อีกอย่างหนูอายุยังน้อย ให้พี่ๆ แต่งไปก่อนน่าจะดีกว่า"
"ไม่ได้ ฉันได้ตกลงกับฝ่ายนั้นเอาไว้แล้ว ยังไงก็ต้องแต่งออกไป อุตส่าห์หาคนที่แต่งงานด้วยได้แล้ว อย่าได้มาพูดอย่างนี้เด็ดขาด จะมีใครเขาจะอยากมาแต่งกับลูกกำพร้าอย่างแก ฉันใจดีแค่ไหน ที่หาคนมาแต่งด้วยได้"
"ไม่มีใครแต่งก็ไม่ต้องแต่งสิคะ หนูอยู่คนเดียวได้" ใครจะไปสนใจกัน อยู่เป็โสดดีจะตายไป จะทำอะไรก็ทำได้ ไม่ต้องสนใจใคร
"ไม่ได้ จะมาเป็สาวแก่คาบ้านอย่างนี้ไม่ได้เด็ดขาด ยังไงก็ต้องแต่ง ฉันแค่บอกให้รับรู้เอาไว้ ไม่ได้ให้แกมาออกความเห็นอย่างนี้"
ทำไมวันนี้มันถึงกล้าเถียงเธอกันนะ ปกติไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยปาก บอกให้ทำอะไรก็ทำ แล้วอีกอย่างที่เธอจะไม่ยอมเด็ดขาด คือเธอตกลงเื่สินสอดแล้ว ได้ตั้ง 10 หยวนเลย ใครจะยอมเสียเงินที่จะได้ไปกัน เธอจะต้องบังคับให้แต่งงานให้ได้
"คุณดูหลานสาวของคุณสิคะ ฉันอุตส่าห์หวังดี หาสามีให้มาแต่งด้วยได้ กลับมาปฏิเสธน้ำใจกัน ฉันก็เสียใจนะคะ ที่ความหวังดีนี้หลานสาวกับไม่ยอมรับ"
"จินเย่ว เชื่อป้าเขาเถอะนะ ป้าเขาหวังดีกับหนูจริง อย่างที่ป้านั้นบอก คนที่กำพร้าทั้งพ่อและแม่ มักจะหาคนแต่งด้วยยากจริงๆ ในเมื่อมีคนที่จะยอมแต่งด้วยแล้ว ก็ให้รับเอาไว้เถอะนะ"
จินเย่ว มองผู้เป็ลุง ที่พูดเหมือนจะเป็คนดี ที่รักหลาน แต่ก็คงจะคิดอย่างเดียวกับป้าสะใภ้สินะ ที่้าให้เธอออกไปจากบ้านหลังนี้เสียที ช่างเป็ครอบครัวที่มีจิตใจเหมือนกันเสียจริง
( ฝากตอนต่อไปด้วยนะคะ )
8K
