ตอนที่3 ลิงก์เกม
กายนั่งลงเปิดคอมพิวเตอร์เครื่องเก่าเก็บอายุเกือบ30 ปี แต่สภาพของมันยังใช้งานได้อย่างดีเยี่ยมเพราะเขาดูแลรักษามันมาตลอดที่ผ่านมาเนื่องจากกลัวว่ามันจะพังแล้วไม่มีเงินซื้อเครื่องใหม่ที่สำคัญกว่านั้นคอมพิวเตอร์เครื่องนี้คือของต่างหน้าแม่ของเขา
ตามที่เขารู้มาแม่เป็เกมเมอร์ที่เก่งมากในยุคนั้นเธอใช้เครื่องคอมพิวเตอร์นี้มาโดยตลอด
กายเปิดเข้าหน้าเว็บไซต์ค้นหาข้อมูลของลิ้งค์เกมที่มีขายอยู่ในโลกออนไลน์ราคาของมันสูงมากั้แ่หลักหมื่นบิทบางรุ่นถึงหลายแสนบิท
ในการที่จะเข้าไปเล่นเกมเสมือนจริงได้จะต้องมีสองสิ่งนั้นก็คือลิ้งค์เกมและสองแคปซูลเกมซึ่งเป็ของที่ใช้คู่กัน
เมื่อเลือนดูไปเรื่อย ๆจนกระทั่งไปเจอวิธีการดูว่ากำไลลิ้งค์เกมคือของเกมอะไรกายรีบยกมันขึ้นมาดูหนุนไปหมุนมาจนเจอกับข้อความที่ระบุว่า “เกมราชันาออนไลน์รุ่น 99”
จึงค้นหาชื่อเกมด้วยความคุ้นเคยเหมือนเห็นในโฆษณามาก่อนหลังจากเจอก็ลองกดเข้าไปดูภายในเว็บบอร์ดมีการพูดคุยเื่เกมราชันาออนไลน์กันอย่างมากมาย
“เกมราชัน าออนไลน์เกมที่ลึกลับและมาแรงที่สุดในรอบ 100 ปีแสงเลยก็ว่าได้”
“ตอนนี้ฉันซื้อมันมาแล้วรอเกมเปิดให้เล่นวันที่13 เมษายนนี้เอง”
“ไหนใครซื่อรุ่นไหนเอามาอวดกันหน่อย”ข้อความนี้แนบมาพร้อมกับกำไลลิ้งค์เกมราคา 2 แสนบิท
“พี่ชาย นายไม่น่าซื้อรุ่นนี้มาเลยต้องนี่ทั้งสีและการสั่งทำดูนี้ของฉันราคาตั้ง 3 แสนบิท”
“สุดยอดฉันคงต้องไปขอให้คุณพ่อคุณแม่ซื้อให้แล้ว”
กายยิ่งอ่านก็ยิ่งหนังตากระตุกคนพวกนี้คุยอะไรกันทำไมมันเหมือนกับว่าเงินเป็ของหาง่ายขนาดนั้นแล้วทำไมลิ้งค์เกมนี้ถึงแพงขนาดนี้กันเขาย้อนกลับไปอ่านชื่อของคนโพสต์จึงได้รู้ว่าส่วนใหญ่แล้วเป็คนที่อาศัยอยู่บนโอเอซิส
“เฮ้อ...ชีวิตช่างต่างกันจริง ๆ”กายนอนถอนหายใจขณะที่นึกอะไรขึ้นได้
“เดี๋ยว ๆคนพวกนี้บอกลิ้งเกมราชันาออนไลน์ราคาถูกสุดคือสองแสนบิทงั้นก็หมายความว่าของที่อยู่บนข้อมือของฉันมีราคาไม่ต่ำกว่าสองแสน...ส...สองแสนบิท”
กายรีบค้นหาลิ้งค์เกมราชันาออนไลน์ราคาขายของพวกมันแพงอย่างมากแต่ไม่ว่าจะเลื่อนหาเท่าไหร่ก็ค้นหาไม่เจอ จนกระทั่งเขาเจอกับข้อความที่ว่ารุ่นพิเศษมีจำนานจำกัดซึ่งมีระบบรักษาความลับของข้อมูลที่สุดยอดไม่มีใครเจาะได้กายมองสลับไปกับลิ้งค์เกมที่ข้อมือไปมา แม้จะไม่มีรูปให้ดูแต่ต้องไม่ผิดแน่
เพราะถ้าไม่ใช่มันก็ไม่มีรุ่นอื่นอีกแล้วกายรู้แบบนั้นก็แทบช็อคตาย จนอยากตัดมือตัวเองออกเพื่อเอามันไปขายกายรีบโพสต์ข้อความไปในทันที “ฉันมีลิ้งค์เกมอยู่ที่ข้อมือไม่แน่ใจอาจจะเป็รุ่นพิเศษใครสนใจสอบถามราคากันได้”
กายยิ้มอย่างรอคอยถ้าเขาขายลิ้งค์เกมได้ก็จะมีเงินไปเรียนต่อ เขาจะได้ทำงานเก็บเงินไปที่โอเอซิสกายยิ่งคิดก็ยิ่งยิ้มอยู่คนเดียวคลายคนปัญญาอ่อนหลังจากนั้นสักพักก็มีข้อความตอบกลับมา
แต่ประโยคแรกที่เขาอ่านมันกลับดับฝันทั้งหมดไปไม่เหลือชิ้นดี
“พวกหลอกลวง คิดว่าพวกเราโง่หรือไงลิ้งค์เกมของเกมราชันาออนไลน์ที่สวมใส่ไปที่ข้อมือแล้วมันจะยืนยันตัวตนทันทีนี่คือความพิเศษของลิ้งค์เกมของเกมรุ่นนี้หลังจากนั้นมันก็เป็แค่ของไร้ค่าสำหรับคนอื่นเท่านั้น”
“มันต้องเป็พวกหลอกขายแน่นอนอาจจะซื้อมาสองอันแล้วเอาอันไม่ดีมาขายก็ได้”
หลังจากนั้นก็มีข้อความโพสต์ด่ากายเด้งขึ้นมาเรื่อยว่าเป็โจรกระจอก เป็พวกต้มตุ๋น หลอกขายของและอีกสารพัดที่พวกนั้นจะพิมพ์ออกมาได้
“หมดกัน...เครื่องที่ยืนยันเ้าของแล้วขายไม่ได้”กายทีกลัวว่าจะโดนโพสต์ถล่มไปมากกว่านี้รีบลบโพสต์ของตัวเองจากนั้นก็ปิดคอมพิวเตอร์เดินไปนั่งที่เตียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก
“กาย นายต้องพยายามตั้งสติไว้”เขาบอกกับตัวเอง ตอนนี้ความรู้สึกเขาเหมือนกับคนที่ถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งแต่มารู้ตัวอีกทีตอนหลังว่าลอตเตอรี่ที่ซื้อมันเป็ของเดือนก่อน
หลังจากนั่งนิ่งอยู่กายหยิบหมอนขึ้นมาปิดปากและะโสุดเสียง
“เชี่ยยย!!!” เมื่อได้ระบายความอัดอั้นออกมาแล้วก็ล้มตัวลงนอนโดยหวังว่าเื่ที่ผ่านเป็แค่ความฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น
วันที่ 12 เมษายน ปีที่ 70
กายตื่นนอนจากเสียงนาฬิกาปลุกตอนหกโมงเช้าเขารีบลุกไปหยิบผ้ามาชุบน้ำที่เย็นเล็กน้อย จากนั้นก็ใช้มันเช็ดหน้าและตัวหลังจากนั้นก็แต่งตัววิ่งลงไปด้วยความแร่งรีบแต่พอลงมาชั้นล่างที่ต้องเดินผ่านหน้าห้องของลุงและป้ากายก็เดินเบาขึ้น
เขาไปที่ห้องครัวค้นดูในตู้เจออาหารกระป๋องอยู่จึงรีบเปิดกระป๋องนำไปอุ่นเล็กน้อยควันที่ลอยขึ้นมาแตะจมูกพร้อมกลิ่นหอมที่ทำให้น้ำลายไหลกายแบ่งใส่จานของตัวเองเพียงครึ่งเดียวอีกครั้งเขาต้องเขาไว้กินตอนกลางวัน
หลังจากนั้นก็รีบกินและออกไปในทันทีโดยใส่หน้ากากกันฝุ่นไปด้วย
ชายนี้อากาศก็ยังคงแจ่มใส่เหมือนเดิมที่ว่าแจ่มใส่นี่คือมีฝุ่นควันไม่มากเหมือนกับ่ที่ลมแรงกายเดินไปที่โรงงานแยกชิ้นส่วนโลหะ
ไทเลอร์ที่เดินมากอดคอของเขาด้วยท่าทางสบายตัวและพูดว่า“นายเป็ไงบ้างเมื่อคืนเลิกงานดึกไหม”
“หึ เกือบเที่ยงคืนกว่า สุดท้ายตอนเดินกลับฉันต้องเสียค่ารถอีกเพราะมันหนาวมาก แล้วนายละเมื่อคืนไม่ได้นอนเลยสิคงสุขสบายน่าดู”
“ฮ่า ๆ ๆ มันก็ต้องมีบ้างนาน ๆ ครั้งนะ”ไทเลอร์พูดเหมือนจะอายแต่กลับเล่าซะเขาเห็นภาพจนกายรู้สึกอิจฉาขึ้นมาเลย
กายและไทเลอร์เดินไปคุยไปจนมาถึงโซนเปลี่ยนชุดของคนงานหลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จกายหยิบหัวตัดแก๊สที่ใช้ประจำขึ้นมาและลงมือทำงานตามที่ได้รับมา
ด้วยอุณหภูมิที่ร้อนไม่ว่าจะอากาศหรืองานที่ทำอยู่เหงื่อไหลออกมาเป็สายน้ำแต่กายเริ่มชินมันแล้วหลังจากพักเที่ยงก็หยิบกระป๋องอาหารที่เก็บไว้ออกมากิน
ไทเลอร์ที่เห็นกายกินแบบนั้นก็รู้สงสารเพื่อนจึงสงขนมปังครึ่งชิ้นไปให้
“ฉันล่ะไม่เข้าใจนายเลยทำงานก็น่าจะมีเงินเก็บบ้างสิ ดันกินแต่อะไรก็ไม่รู้”
“ใครจะไปตัวคนเดียวแบบนายละฉันต้องเอาเงินให้กับลุงและป้าอีก” กายรับขนมปังชิ้นนั้นมาอย่างไม่แกรงใจ“เอาไว้เดียวฉันรวยแล้วจะตอบแทนนายแล้วกัน เอาเป็นายมาทำงานเป็คนสวนให้ฉันไหม”
“ฮ่า ๆ นายจะเอาที่ไหนมารวยตอนนี้แม้แต่ขนมปังราคาถูกยังซื้อไม่ได้เลย” ขนมปังที่ไทเลอร์หมายถึงก็คือขนมปังที่ทำจากแป้งสังเคราะห์
“ก็ฉันหมายถึงสมมุติไงไปกันเถอะจะได้เวลาเข้างานแล้ว” กายยัดขนมปังเข้าไปทั้งชิ้นจากนั้นก็รีบกินอาหารของตัวเองจนหมดและกลับไปทำงานต่อ
กายทำงานไม่หยุดขณะที่ไทเลอร์ก็ทำงานของตัวเองด้านข้าง
“ไทเลอร์นายรู้จักลิ้งค์เกมไหม”
“รู้…ทำไม?”
“สมมุตินะถ้านายบังเอิญเจอลิ้งค์เกมและเผลอทำให้มันยืนยันเ้าของแล้วแต่คนเจออยากจะขายมัน แต่ก็ขายไม่ได้เพราะมันยืนยันตัวตนไปแล้วนายจะทำยังไง”
“อะไรนายไปเจอลิ้งค์เกมเหรอ?ไหนเอามาดูหน่อยว่ารุ่นอะไรฉันเคยเห็นมาเยอะแล้ว”ไทเลอร์หยุดงานที่ทำเดินเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ไอ้บ้านี่บอกว่าสมมุติไงอย่าทิ้งงานมาสิเดี๋ยวก็โดนหัวหน้าบรู๊กมาเห็นนายอู้หรอก”
“ได้ แล้วเื่ที่นายถามถ้าสมมุติได้ลิ้งเกมมาแต่ขายไม่ได้ก็เล่นสิจะไปยากอะไร?”ไทเลอร์ตอบไปตรง ๆ ไม่ผิดจากที่กายคาดการไว้
กายเลิกสนใจไอ้เพื่อนบ้านี่อีก แต่เขาก็ต้องส่ายหัวปฏิเสธเื่ที่จะให้ไปเล่นเกมเขาจะเอาเวลาไหนไปเล่นกันเล่า แค่เวลาจะนอนยังแทบไม่พอเลย
ในตอนนั้นเองโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นกายหยิบมันออกมาดูก็เห็นว่าเป็ข้อความจากไอร่า
“กายเย็นนี้ว่างไหมมาเจอกันที่ร้านกาแฟหน่อยสิ”
กายที่เห็นข้อความก็นิ่งไปสักพักแต่ในตอนนั้นเองไทเลอร์ก็มาคว้าโทรศัพท์ไปจากมือของกาย
“ได้สิ...เดี๋ยว...ตอนเย็น...ฉันจะ...รีบไปหา”ไทเลอร์ถือโอกาสพิมพ์ตอบกลับไปทันที
เพี๊ยะ!
กายตบกระบาลไทเลอร์ไปหนึ่งทีแต่มันก็ไม่ทันซะแล้วเพราะไทเลอร์กดส่งข้อความไปแล้ว
“เจ็บนะโว้ยไอ้บ้านิ ฉันอายุมากกว่านายปีหนึ่งนะหัดเคารพกันบ้างอีกอย่างฉันอุตส่าห์ช่วยนายอยู่นะเนี่ย”
“ช่วยบ้าอะไรนายกำลังทำให้มันแย่ลงไปอีกก็ไม่ว่า” กายหยิบโทรศัพท์มาดูก็เห็นว่าไอร่าอ่านมันแล้วแต่แล้วห่างตาเขาเหลือบไปเห็นใครบางคนจึงก็เก็บลงไป เพราะบรู๊กหัวหน้าควบคุมงานจอมเข้มเดินมาทางพวกเขาทั้งสองคนพอดี
ตกเย็นหลังเลิกงานกายรีบวิ่งไปคว้าคอไทเลอร์ให้ไปเป็เพื่อนก่อนที่หมอนี่จะหนีกลับไปอย่างน้อยทั้งเขาและไอร่าจะได้ไม่รู้สึกอึดอัดเกินไป
......
ที่ร้านกาแฟไทเลอร์นั่งอยู่ที่โต๊ะมองดูกายและหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพวกเขาด้วยท่าทีที่ทำอะไรไม่ถูกไม่รู้จะพูดอะไร
หญิงสาวคนที่ไทเลอร์มองอยู่ก็คือไอร่าเพื่อนของกายด้วยผมที่ยาวบวกกับเธอแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่ดูสบาย เสื้อยืดสีครีมมีอักษรสกรีนกางเกงขายาวสีขาวพับขา รองเท้าผ้าใบสีขาวเพื่อความคล่องตัว ทำให้ดูดีเป็อย่างมาก
ผิดกับกายและไทเลอร์ที่ใส่เสื้อผ่าเก่าเล็กน้อยและเนื้อตัวมอมแมมเล็กน้อยไม่สิคงต้องบอกว่ามีแค่กาย ส่วนไทเลอร์นั้นดูจะมีสไตล์เท่กว่าเขาเยอะ
กายก็นิ่งเงียบมองไอร่า ไอร่าที่นั่งฝั่งตรงข้ามที่เห็นแบบนั้นก็หันไปถามไทเลอร์ขึ้นมาว่า“สวัสดีค่ะ ฉันไอร่า เพื่อนสมัยเรียนของกาย”
“เออ...” ไทเลอร์กำลังจะตอบแต่กายรีบพูดออกมาก่อน
“นี่ไทเลอร์ เพื่อนที่ทำงานเธออยากดื่มอะไรไหม เดี๋ยวฉันไปสั่งให้”กายพูดออกมารวดเดียวและกำลังจะลุกขึ้นไปสั่งเครื่องดื่ม แต่ไทเลอร์จับกายนั่งลง
“ฉันคือไทเลอร์ ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งเอาเป็ว่าเดี๋ยวฉันไปสั่งเครื่องดื่มให้เองดีกว่า ส่วนทั้งสองคนก็พูดคุยกันไปก่อนก็แล้วกัน”
ไทเลอร์หันมาส่งสัญญาณให้กายแบบยิ้ม ๆเป็นัย
หลังจากนั้นเขาก็เดินไปทำทีสั่งเครื่องดื่มทั้งที่กายและไอร่ายังไม่ได้บอกเลยว่าจะดื่มอะไรแต่ขณะนี้ทั้งสองคนได้สนใจเื่นั้นเลยแม้แต่น้อย
“กายคือฉันกำลังจะย้ายไปอยู่ที่โอเอซิส เพื่อเรียนต่อ”
“อืม...”
“ที่นั่นเป็มหาลัยชั้นนำในเื่วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีนายอยาก...”
“อืม...”
กายมองไอร่าสักพักก็บอกกับเธอว่า“ฉันดีใจด้วย เธอเก่งมากที่สอบเข้าเรียนที่นั่นได้ สู้ ๆ นะเธอจะได้ทำตามที่ฝันไว้ได้สำเร็จอย่างแน่นอน”
ถึงปากของเขาจะพูดแบบนั้นแต่ในใจกลับเศร้าอย่างแปลกๆ
“นายมีอย่างอื่นจะพูดอีกไหม...” ไอร่ามองกายเหมือนกับกำลังรอคำพูดสักอย่างจากเขา
กายขยับปากเล็กน้อยแต่ก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร
ไอร่าที่เห็นดังนั้นก็รู้สึกผิดหวังจึงลุกขึ้นและบอกว่า“ฉันกลับก่อนนะ พอดีต้องไปเตรียมตัวเที่ยวบินจะออกคืนนี้ โชคดีนะเดี๋ยวฉันจ่ายค่าน้ำให้”
ไอร่ารู้ว่ากายทำงานที่โรงงานแยกชิ้นส่วนและป้าของเขาก็มักจะยึดเงินของกายบ่อยครั้งดังนั้นเธอจึงคิดจะช่วยออกค่าน้ำให้ เพราะยังไงก็ถือว่าเธอนัดเขามาที่นี่เอง
“ไม่เป็ไรฉันจ่ายเองได้ เธอไปเถอะ โชคดีนะ”กายส่ายหัว
ไอร่ามองกายด้วยความลังเลแต่แล้วก็พยักหน้าเป็การบอกว่า “ได้” จากนั้นเธอก็เดินออกไปจากร้านกายมองดูเธอจนสุดสายตาเขาพยายามห้ามความรู้สึกของตัวเองไว้
“นายจะปล่อยเธอไปแบบนี้จริงดิ”ไทเลอร์เดินถือแก้วเครื่องดื่มที่พึ่งสั่งไปสามแก้วมา
“เฮ้ยของฉัน” ไทเลอร์พยายามจะห้ามกายแต่ก็ไม่ทัน
กายไม่ตอบแต่หันไปหยิบเครื่องดื่มอัดลมเย็นๆ สองแล้วกระดกไม่ยั้งจนหมด จากนั้นก็ต่อด้วยกาแฟขม ๆ อีกแก้ว
“นายจ่ายด้วยนะฉันมีเงินแค่นี้” แต่พอพูดจบกายก็รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมากับคำว่ามีเงินแค่นี้ ตัวเขาช่างจนบัดซบจริง ๆ
กายโอน 470 บิทสุดท้ายไปให้กับไทเลอร์จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินออกจากร้านไป
“เอ้า...เฮ้ยรอด้วยสิ”ไทเลอร์รีบวางถาดลงและรีบวิ่งไปจ่ายเงินและวิ่งตามกายออกไป
295
