จ๊อกกกก ครื่นนน คราดดดด !!! เสียงคำรามของท้องที่ดังขึ้นได้หยุดความคิดของเทียนิลง ตอนนี้เขาหิวจนไส้แห้งแล้ว เทียนิเลิกคิดเกี่ยวกับที่มาของแต้มสถานะคงเหลือไป แล้วลุกขึ้นหยิบอุปกรณ์ทำมาหากินขึ้นมา ออกจากศาลเ้าร้างจุดมุ่งหมายคือตลาด เขาเดินผ่านร้านข้าวต้มซึ่งเป็ทางผ่านประจำของเขา ซึ่งเ้าของร้านเคยเอาน้ำสาดไล่เขาไป ตอนที่เขามาขอข้าวต้มที่ร้านนี้กิน เทียนิเผยรอยยิ้มขื่นขมขณะเดินผ่านร้านข้าวต้มนี้เอง ทันไดนั้นเอง เขาก็รู้สึกว่ามีมือที่กำลังจับที่บ่าข้างซ้ายของเขา เทียนิจึงหันกลับไปมอง เ้าของมือที่จับบ่าของเขาใว้ ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือเ้าของร้านข้าวต้มข้างทางที่เคยสาดน้ำไล่เขานั่นเอง เมื่อยืนยันตัวบุคคลได้แล้วเทียนิที่สงสัยจึงถามกลับไปว่า
"มีอะไรหรือเถ้าแก ข้าแค่เดินผ่านร้านของท่านเท่านั้น ท่านยังจะรังแกข้าหรือไร ?"
เทียนิขมวดคิ้ว ตอนนี้เขาไม่ใช่คนเดิมแล้ว ถ้าเถ้าแก่คนนี้เจตนามาหาเื่เขา เขาจะเตะตูดแก่ๆของมันให้บวมจนนั่งไม่ได้ไปสามวันเลย เถ้าแก่เห็นท่าทางเอาเื่ของเทียนิ ก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา
"ในเย็นๆเ้าหนู ข้าต้องขอโทษกับเื่เมื่อวันนั้นด้วย เป็ข้าที่กำลังอารมณ์ร้อนด้วยเพิ่งทะเลาะกับเมียมา พอวันนี้ข้าเห็นเ้าเดินผ่านข้าก็รู้สึกผิดต่อเ้า มานี่สิ ถือเป็การขอโทษเ้า ให้ขาได้เลี้ยงข้าวเ้าสักมื้อเถอะ "
ได้ยินคำของเถ้าแก่เทียนิก็มองไปที่เถ้าแก่ด้วยความแปลกใน พลางคิดในใจ 'ไอ้แก่นี่มันจะมาไม้ไหนอีก เฮอะ ! จะอย่างไรข้าก็ไม่กลัวเ้าหรอก' เถ้าแก่าเผยรอยยิ้มเชิงขอโทษไปยังเทียนิจากนั้นจึงจูงมือพาเทียนิเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ในร้านของเขา
"เ้ารอสักครู่เถอะ เดี๋ยวข้าจะเาข้าวมาให้เ้า " เถ้าแก่บอกเทียนิให้รอแล้วจึงเดินไปยังหน้าร้าน สักพักเขาก็กลับมาพร้อมกับถาดในมือที่มีข้าวต้มพร้อมทั้งกับข้าวอีกสามจาม นำมาวางใว้บนโต๊ะตรงหน้าของเทียนิ บัดนี้เทียนิที่เคยสงสัยในตัวเถ้าแก่ก็รู้แล้วว่าเถ้าแก่ไม่ได้หลอกลวงเขา 'นี่เขาตั้งใจจะเลี้ยงข้าวข้าจริงๆ หรือข้าจะเข้าใจเขาผิดไป เถ้าแก่นี่คงใจเป็คนที่จิตใตดีมีเมตตาคนหนึ่ง'เทียนิหันเงยหน้าไปสบตากับเถ้าแก่ที่ตอนนี้มองเทียนิด้วยใบหน้าสงสาร
"เถ้าแก่ท่านจะเลี้ยงข้าวข้าจริงๆหรือ ข้าไม่มีเงินจ่ายท่านหรอกนะ"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ใช้แล้วเ้ากินก่อนเถอะ เ้าคงจะหิวมาก "
ด้วยความที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องมาหลายวัน เทียนิได้ยินดังนั้นจึงไม่รอช้าจัดการกินอาหารบนโต๊ะอย่างเอร็ดอร่อย ในใจเขาก็คิดไปถึงอดีต อาหารเลิศรสต่างๆ เข้ามีให้กินทุกมื้อ ร้านข้าวต้มข้างทางเล็กๆแบบนี้เขาไม่เคยคิดจะมาเหยียบด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้อาหารพื้นตรงหน้าของเขานี้มัน ช่างอร่อยเหลือเกิน เทียนิกินข้าวเคร้าน้ำตา เมื่อนึกถึงอดีต นึกถึงครอบครัว ผ่านไปไม่นานเขาก็กินอาหารบนโต๊ะจนเกลี้ยง และเรอออกมา
"ฮ่า !! รอดตายแล้วเรา"
หลังจากที่ดื่มน้ำจนพอใจเทียนิก็ลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารแล้วเดินไปหน้าร้าน
"ขอบคุณครับเถ้าแก่ อาหารอร่อยมาก"
เถ้าแก่ พยักหน้ายิ้มรับ
"อ่า ไม่เป็ไร วันหน้ามากินที่ร้านข้าได้เสมอนะ ได้เห็นเ้าทำให้ข้าคิดถึงลูกชายที่อายุสั้นของข้า"
เถ้าแก่ตอบกลับไปด้วยรอยิ้ม ปิ๊ง """ เสียงแจ้งเตือนของระบบดังเข้ามาในหัวของเทียนิ
"ค่าประสบการณ์สายอาชีพ ขอทาน เพิ่มขึ้น +1 " เทียนิได้ยินเสียนแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น เขาจึงเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมา เขาสังเกตุเห็นข้างหลังแถวของคำ อาชีพ : ขอทาน ได้มีการเปลี่ยนแปรง มันมีคำว่า ค่าประสบการณ์ 1/10 ต่อท่าย เทียนิจึงทบทวนเหตุการที่ผ่านมาของวันนี้ ตอนที่เขาเดินผ่านร้านข้าวต้ม ซึ่งเทียนิมั่นใจได้ว่าเ้าของร้านข้าวต้มนี้ขี้งงสุดๆ เป็ไปไม่ได้ที่จะมาทำดีกับเขา แต่วันนี้เถ้าแก่ร้านข้าวต้มกลับปฏิบัตต่อเขาเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็หลังตีน 'หรือจะเป็เพราะ วิชาติดตัว : เมตตามหานิยม ต้องใช่แน่ๆ อืมมม อย่างน้อยวิชานี้ก็ถือว่าเป็วิชาที่มีประโยชน์อยู่บ้าง ส่วนค่าประสบการณ์ของอาชีพขอทานที่เพิ่มขึ้นมา หรือจะเป็เพราะ มีคนให้ทานข้าจึงทำให้ข้าได้รับค่าประสบการณ์มา' เทียนิได้อนุมานถึงความเป็ไปได้ต่างๆที่เกิดขึ้น แต่เขาก็ยังยืนยันอะไรไม่ได้ เขาจึงเดินเข้าไปในตลาดต่อไป เพื่อยืนยันถึงสมมุติฐานของเขา เขาไปนั่งที่ยังที่ประจำของเขา วางชามใบเก่าใว้บนพื่น และนั่งรอเวลา ผ่ายไปไม่นานก็มีคนสังเกตุเห็นเขา เทียนิจึงกล่างประโยคสามัญประจำวิชาชีพของเขาขึ้นมา
"ได้โปรดทำบุญทำทานคนยากไร้ด้วยเถิดนายท่าน"
หลังจากที่กล่าวไปแล้ว ชายคนที่สังเกตุเห็นเทียนิสีหน้าของเขาก็ปรากฎถึงความเวทนาสงสารเทียนิขึ้นมา เขาจึงเดินมาที่ๆเทียนินั่งขอทานอยู่ เขาหยิบถุงใส่เงินขึ้นมา แล้วจึงเทเหรียญทองแดงออกมาเต็มกำมือ เขาไม่ได้นับด้วยซ้ำ เขาก้มลงแล้วถอนหายใจออกมา
"เฮ่อ... น่าสงสายเสียจริง ยังเด็กยังเล็กก็ต้องกลายมาเป็ขอทาน หนุ่มน้อยข้ามีเงินไม่มาก เ้าเอาใว้ไปซื้ออะไรกินเถอะนะ"
เทียนิอึ้ง ..... 'นี่มัน.. ใช้งานได้จริงหรือนี่' กริ้ง.. กรุกก.. เสียงที่เหรียญจำนวนมากหล่นกระทบชามที่วางใว้เบื้องหน้าของเทียนิดังขึ้นดึงเทียนิออกจากพวัง เป็ชายคนนั้นที่ได้นำเหรียญเป็กำมือมาใส่ไว้ในชาม
"ขอบพระคุณนายท่าน "
ปิ๊ง !!!
"ค่าประสบการณ์สายอาชีพ ขอทาน เพิ่มขึ้น +1"
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นมา พร้องกับที่ชายคนนั้นได้เดินจากใบแล้ว
เทียนิก้มลงมองที่กองเหรียญในชามแล้วจึงหยิบชามขึ้นมานำเหรียญในชามมานับดู ทั้งหมดมีอยู่ 43 เหรียญทองแดง เทียนิตื่นเต้นมากเพราะั้แ่เขามาขอทานเขาไม่เคยได้เงินเยอะเท่านี้มาก่อน ที่เคยได้มากที่สุดคือ สี่เหรียญทองแดง นั่นคือจำนวนที่เขาต้องนั่งขอทานทั้งวัน แต่ตอนนี้เขากลับได้เงินจำนวนมากในครั้งเดียวโดยที่เขาเพิ่งจะนั่งได้ไม่นาน นี่มันมากกว่าค่าแรงขั้นต่ำของเมืองเมฆาล่องเสียอีก ค่าแรงขั้นต่ำของเมืองเมฆาล่องคือ 20 เหรียญทองแดง แล้วอาหารที่ข้ากินเมื่อเช้า นับรวมได้ 7 เหรียญทองแดง เทียนิเก็บเหรียญทั้งหมดใส่ถุงนำมาเก็บใว้ที่อกเสื้อ แล้ววางชามลงใว้ที่เดิม สักพักก็มีคนเอาเงินมาใส่ในชามเพิ่มแม้จะไม่มากเท่าคนแรก แต่เทียนิก็ดีใจมาก ครึ่งชั่วยามผ่านไป ปิ๊ง !!!! เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น
"ค่าประสบการณ์สายอาชีพ ขอทาน เพิ่มขึ้น +1 "
"ค่าประสบการณ์สายอาชีพ ขอทาน ของท่านเต็มแล้ว อาชีพขอทานของท่าน พัฒนาเป็ ขอทานผู้เชี่ยวชาญ รางวัล ค่าสถานะพื้นฐานทั้งหมด เพิ่มขึ้น +1 "
ขณะที่เทียนิกำลังเก็บเหรียญจำนวนมากในชามใส่ถุงอยู่นั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นมาในหัวของเขาเป็ชุดๆ หลังจากเก็บเหรียญเงินใส่ถุงหมดแล้วเทียนิก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกมากจากตลาด เป้าหมายคือศาลเ้าร้างที่อยู่ของเขานั่นเอง เมื่อกลับมาถึงแล้วเทียนิก็รีบตรวจสอบหน้าต่างสถานะ เขาสังเกตเห็นว่าคำว่าอาชีพขอทานได้เปลี่ยนเป็ ขอทานผู้เชี่ยวชาญแล้ว และค่าสถานะพื้นฐานทั้งหมด ปรากฏสัญลักษณ์ +1 ขึ้นมา ตอนนี้เขาได้เข้าใจการทำงานของระบบเพิ่มขึ้นมาก
"ทุกครั้งที่มีคนให้ทาน ข้าจะได้รับค่าประสบการณ์สายอาชีพ 1 หน่วย ไม่ว่าจะมากหรือน้อย ก็ได้แค่ 1 หน่วยอยู่ดี ถ้าค่าประสบการณ์เต็มแล้ว ข้าก็จะเพิ่มระดับสินะ และหลังจากที่สายอาชีพเปลี่ยนแปลงข้าก็จะได้รับรางวัล ตอนนี้ที่ยังยังไม่รู้ก็คือ การเพิ่มระดับของข้า กับการเพิ่มแต้มสถานะคงเหลือ ข้าว่าสองอย่างนี้มันต้องเกี่ยวข้องกันแน่นอน "
หลังจากตรวจสอบหน้าต่างสถานะเสร็จแล้วเทียนิก็รีบหยิบถุงใส่เหรียญออกมานับอย่างตื่นเต้น
35K
