บทที่ 5 นังเด็กนั่นเปลี่ยนไป (รีไรต์)
สีหน้าของหวงเจี้ยนกั๋วยิ่งย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ หวงลี่ลี่และจางชุ่ยฟางจึงรู้ทันทีว่าเขาโกรธขึ้นมาแล้วจริง ๆ
ทั้งสองจึงฟ้องเื่หลินเนี่ยนสุดชีวิต หวงเจี้ยนกั๋วยิ่งฟังยิ่งโมโหจนทนฟังต่อไปไม่ไหว ง้างมือขึ้นตบหน้าหวงลี่ลี่กับจางชุ่ยฟางคนละที
สีหน้าของเขาดำมืดจนน่าใ แววตาดุเดือดถึงขีดสุด แม้แต่หวงลี่ลี่กับจางชุ่ยฟางเองก็ใไปด้วย
ไม่ใช่แบบนี้สิ! เขาควรไปจัดการกับหลินเนี่ยนไม่ใช่เหรอ
ทำไมถึงมาตบหน้าพวกเธอได้ล่ะ
งงแล้วยังเจ็บตัวด้วย!
“ฉันเตือนพวกเธอแล้วว่า ถ้าปิดประตูบ้านแล้วจะทำอะไรก็ได้ แต่อยู่ข้างนอกต้องแสดงละคร ต้องแสร้งทำเป็แม่ลูกที่รักกัน พี่น้องที่สนิทกันให้ได้!”
หวงลี่ลี่ร้องไห้พลางอธิบายว่า “พ่อคะ นี่ไม่ใช่ความผิดหนูนะ นังหลินเนี่ยนมันตั้งใจ…”
“หุบปาก!” หวงเจี้ยนกั๋วกดเสียงลงต่ำ “เื่ดีไม่เคยมี เื่ชั่วเนี่ยมีถมถืด!”
“ถ้าการคัดเลือกผอ.โรงงานของฉันล้มเหลว แกก็เตรียมตัวไสหัวกลับชนบทไปซะ!”
หวงลี่ลี่ไม่เคยรู้สึกน้อยใจขนาดนี้มาก่อน แถมยังเป็ครั้งแรกที่เธอถูกหวงเจี้ยนกั๋วตบหน้าด้วย ทำเอาเธอเจ็บจนใบหน้าร้อนผ่าว เพียงแค่แตะก็รู้ทันทีว่าบวม
เธอไม่อยากจะเชื่อจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่เป็ฝีมือของหลินเนี่ยน แต่ทำไมพ่อกลับไม่ยอมไปจัดการกับมัน แต่ดันมาจัดการเธอแทน!
หวงลี่ลี่ยอมรับความจริงไม่ได้ จึงวิ่งกลับเข้าไปในห้อง ะโขึ้นเตียงแล้วปล่อยโฮออกมาทันที
บ้าจริง! ทำไมจู่ ๆ นังหลินเนี่ยนถึงรู้จักเล่ห์เหลี่ยมขึ้นมาล่ะ
โตป่านนี้แล้ว เธอยังไม่เคยรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแบบนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ!
ไม่เคยเสียเปรียบขนาดนี้ด้วย!
จางชุ่ยฟางเองก็ไม่คิดว่าหวงเจี้ยนกั๋วจะตบหน้าเธอเหมือนกัน แต่ตบนี้ก็ทำให้เธอได้สติ
สิ่งสำคัญในตอนนี้คือการคัดเลือกเป็ผู้อำนวยการโรงงานของหวงเจี้ยนกั๋ว!
“ถ้างั้น…ถ้างั้นจะทำยังไงดีล่ะ” จางชุ่ยฟางลูบหน้าตัวเองพลางถามหวงเจี้ยนกั๋วอย่างรู้สึกผิด
เธอคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าลูกสาวที่ขี้ขลาดราวกับนกกระทาของเธอจะกล้าวิ่งพล่านออกไปสร้างเื่ หลังจากเด็กบ้านั่นตกน้ำแล้วก็เปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคน
ไม่รู้ว่าโดนของหรือเปล่า
ตอนนี้เธอคิดเห็นอย่างไรก็บอกหวงเจี้ยนกั๋วอย่างนั้น ทั้งยังเล่าเื่ที่หลินเนี่ยนขอยืมเงินเธอห้าร้อยหยวน แต่เธอให้ไปแค่สามร้อยหยวน
หวงเจี้ยนกั๋วกล่าวอย่างโมโหหงุดหงิด “เธอมาขอเงิน ก็แค่ให้ไป ก่อนที่เธอจะไปชนบท คุณต้องเอาใจเธอไว้ก่อน!”
“ไปซื้อไก่มาตัวหนึ่ง ตุ๋นให้หลินเนี่ยนกินเย็นนี้”
“ดูแลเธออีกสองสามวัน รอให้แผลบนหน้าเธอหายดีก่อน ค่อยพาเธอไปขอบคุณผอ.จางที่บ้านเขา ให้เธอพูดกับผอ.จางเองว่าเื่วันนี้เป็แค่เื่เข้าใจผิด ให้บอกว่าเธอเป็คนด่าลี่ลี่ก่อน!”
“ต้องทำให้ผอ.โรงงานคนเก่าเลิกสงสัยให้ได้!”
“ซื้อไก่น่ะเหรอ…” จางชุ่ยฟางทำใจไม่ได้ แต่เมื่อถูกหวงเจี้ยนกั๋วมองค้อน เธอก็ยอมจำนนทันที
“ไม่ใช่แค่ต้องซื้อไก่เท่านั้น แต่ยังต้องทำอาหารที่เธอชอบด้วย!”
“แค่ไม่กี่วันเท่านั้นแหละ ถึงจะต้องแสดงละคร คุณก็ต้องแสดงออกมาให้ได้!”
หวงเจี้ยนกั๋วสั่งเสร็จก็สะบัดเสื้อเดินออกไปทันที ตอนนี้เขาต้องไปอธิบายกับผู้อำนวยการจางก่อน
หลินเนี่ยนรู้สึกว่าหลังจากผ่านเหตุการณ์เช้านี้ไป ถ้าหวงเจี้ยนกั๋วพ่อเลี้ยงของเธอไม่โง่ เขาต้องบอกให้จางชุ่ยฟางเอาใจเธอแน่นอน!
หึ ๆ เดาไม่ผิดจริง ๆ!
ทันทีที่เธอกลับไปถึง จางชุ่ยฟางก็เปลี่ยนพฤติกรรมไปทันที
จมูกไม่ใช่จมูก ตาไม่ใช่ตา ปฏิบัติต่อเธอด้วยการทักทายอย่างเป็มิตร
หลินเนี่ยนเปิดโปงจางชุ่ยฟางโดยไม่ปรานี “แม่คะ เราหยุดแสดงละครกันดีไหมคะ?”
“แสดงไปแสดงมาแบบนี้จะเหนื่อยเอาเปล่า ๆ นะคะ”
“ขอแค่คุณให้ในสิ่งที่ฉัน้า ฉันจะยอมไปชนบทดี ๆ เลย!”
แม้แต่คำว่า ‘คุณ’ หลินเนี่ยนก็ไม่อยากจะใช้กับจางชุ่ยฟาง เพราะอีกฝ่ายไม่คู่ควร!
“คุณอย่ามาต่อรองกับฉันเลย ก่อนไปชนบท ฉันจะไปที่บ้านผอ.จางกับพวกคุณดี ๆ หรือว่าจะให้ฉันไปบ้านผอ.โรงงานคนเก่าก็ได้นะ”
รอยยิ้มอันแข็งกระด้างของจางชุ่ยฟางถูกหลินเนี่ยนทำลายจนเลือนหายไปทันที
หลินเนี่ยนกล่าวจบก็ก้มลงหยิบแอปเปิลขึ้นมาแล้วนำไปล้างที่ห้องครัว ก่อนจะกัดลงไปหนึ่งคำ
ในหนังสือเขียนไว้ว่าก่อนที่หลินเนี่ยนจะอายุห้าขวบ มีคนชื่อหยางต้งเหลียงคอยส่งเงินสามสิบหยวนให้เธอทุกเดือน รวมถึงตั๋วประจำชาติบ้างเล็กน้อย
และยังส่งให้เพิ่มขึ้นทุกปีหลังจากอายุห้าขวบ เมื่อถึงเวลาที่เ้าของร่างเดิมไปอยู่ชนบท เงินที่หยางต้งเหลียงคอยส่งให้หลินเนี่ยนก็มีมูลค่ารวมกันถึงเจ็ดสิบหยวนแล้ว!
จางชุ่ยฟางเป็คนถือเงินเหล่านี้ไว้ บวกกับเงินเดือนของเธอเอง รวมกันแล้วมากกว่ารายได้ของหวงเจี้ยนกั๋วผู้เป็รองผู้อำนวยการโรงงานเสียอีก
ในมือเธอมีทั้งเงินมีทั้งตั๋ว คนในครอบครัวได้ใช้ชีวิตหรูหราทุกเดือน ครอบครัวอื่นนั้นกว่าจะได้กินหมูต้องใช้เวลาสิบวันถึงครึ่งเดือน แต่ตระกูลหวงกินเนื้อกินปลาทุก ๆ สามวันห้าวัน
ครอบครัวอื่นขาดแคลนผลไม้ แต่ตระกูลหวงมีผลไม้ติดบ้านไม่ขาด
นอกจากนี้ เื่เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มของบ้านนี้ เพียงแค่ใส่ไปสองครั้งก็ทิ้งแล้วซื้อตัวใหม่
เพียงแต่เื่ดี ๆ พวกนี้ไม่เกี่ยวข้องกับหลินเนี่ยนเลยแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่เื่อาหารการกินเลย แค่เธอจ้องนานไปหน่อยก็ถูกด่าแล้ว!
มีประโยคหนึ่งที่หวงลี่ลี่ชอบพูดที่สุดคือ ‘ทำไมแกไม่ฉี่แล้วส่องดูหน้าตัวเองหน่อยล่ะ เป็ตัวถ่วงเป็ปรสิตของบ้านฉันเนี่ย มีสิทธิ์กินด้วยเหรอ’
‘ไม่ปล่อยให้แกหิวตายก็ถือว่าเป็บุญคุณใหญ่หลวงที่ตระกูลหวงมอบให้แกแล้ว!’
‘แกน่ะ ตายไปก็ตอบแทนบุญคุณนี้ไม่ได้หรอก!’
ยามนี้หลินเนี่ยนกัดแอปเปิลต่อหน้าจางชุ่ยฟาง ในใจพลันรู้สึกขมขื่น
เ้าของร่างเดิมเอ๋ย…
เด็กผู้หญิงคนหนึ่งต้องทนเก็บความรู้สึกอัดอั้นใจแบบนี้มาสิบกว่าปี
แต่กลับไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วไม่ใช่เธอที่ติดค้างตระกูลหวง แต่เป็ตระกูลหวงทั้งครอบครัวนี้ต่างหากที่ติดค้างเธอ!
หลินเนี่ยนเดินไปนั่งบนโซฟาอย่างไม่ไว้หน้า กัดกินแอปเปิลไปพลางพูดเงื่อนไขของเธอไปพลาง “ข้อแรก หวงลี่ลี่ต้องคุกเข่าขอโทษฉันต่อหน้าทุกคนในบ้าน!”
“หลินเนี่ยน! อย่าให้มันมากเกินไปนะ!” หลินเนี่ยนเพิ่งพูดจบ จางชุ่ยฟางก็โมโหจนชี้หน้าด่าเธอทันที
หลินเนี่ยนอมยิ้ม ตอบกลับไปว่า “ฉันบอกเงื่อนไขไปแล้ว จะทำตามหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับพวกคุณแล้ว!”
“แล้วก็ข้อสอง เอาสองร้อยหยวนที่ติดฉันไว้มาเดี๋ยวนี้!”
“ข้อสาม สองสามวันที่อยู่บ้านนี้ ฉันจะต้องได้กินดีอยู่ดีสวมเสื้อผ้าดี ๆ”
“คุณจางชุ่ยฟางคะ ฉันไม่ถือนะถ้าจะแต่งตัวแบบนี้พร้อมกับหน้าบวม ๆ นี้ออกไปเดินเล่นข้างนอก จากนั้นค่อยแวะไปที่บ้านของคุณหวังที่เป็ผอ.โรงงานหลัก รวมถึงบ้านของคุณจาง ผอ.โรงงานสาขาย่อยหรอกนะ!”
หลินเนี่ยนกล่าวด้วยท่าทีสบาย ๆ พลางคิดในใจว่าแอปเปิลลูกนี้ช่างหวานฉ่ำดีจริง ๆ!
เธอต้องกินเยอะ ๆ หน่อยแล้ว!
“อ้อใช่ ต้องเปลี่ยนที่นอนด้วย ฉันจะนอนห้องของหวงลี่ลี่”
จางชุ่ยฟางตาโตอ้าปากค้าง เธอไม่อยากเชื่อหูของตัวเองเลยจริง ๆ หลินเนี่ยนช่างกล้านัก
นังเด็กนี่กล้าทำแบบนี้ได้ยังไง
เธอทนต่อไปไม่ไหว ง้างมือเตรียมฟาดไปทางหลินเนี่ยนแรง ๆ ทันที
แววตาของหลินเนี่ยนเปลี่ยนไปทันที เธอลุกขึ้น คว้ามือของจางชุ่ยฟางไว้แล้วจ้องอีกฝ่ายนิ่ง ๆ
“คุณจางชุ่ยฟาง หลินเนี่ยนคนเก่าได้ตายไปแล้ว”
“ตายในสระน้ำที่เย็นเยือก”
“หลินเนี่ยนในตอนนี้ไม่กลัวใครทั้งนั้น และไม่ถือที่จะสู้กับคุณให้ตายไปข้าง เพราะถึงจะแย่ยังไง…มันก็เท่านี้แหละ!”
“มันจะแย่ไปกว่านี้แค่ไหนกันเชียว”
จู่ ๆ อีกฝ่ายก็แสดงท่าทีออกมาแบบนี้ ทำให้จางชุ่ยฟางพลันใกลัว
เด็กผู้หญิงตรงหน้านี้ให้ความรู้สึกแปลกหน้ากับเธอมาก หรือว่า…หรือว่า…
เมื่อเห็นสีหน้าหวาดกลัวของอีกฝ่าย หลินเนี่ยนจึงพูดข้างหูเธอเบา ๆ ว่า “เดาไม่ผิดหรอก เพราะฉะนั้นจะไปเชิญเ้าแม่มาล้างคุณไสยหน่อยไหม?”
เ้าแม่เป็ความเชื่องมงายล้าสมัย หลินเนี่ยนรับประกันได้เลยว่าให้ตายยังไงจางชุ่ยฟางก็ไม่กล้าไปเชิญเ้าแม่มาหรอก!
ถ้าจะใช้ความเชื่องมงายล้าสมัยแบบนี้ เดี๋ยวจะถูกส่งตัวไปปรับทัศนคติเอานะ!
การข่มขู่ของหลินเนี่ยนทำให้จางชุ่ยฟางรู้สึกหนาวไปทั้งตัว ขนลุกซู่ในทันใด
“เอาเงินมา!” หลินเนี่ยนตบบ่าของจางชุ่ยฟาง “ถ้าไม่ให้ ฉันจะออกไปร้องไห้ข้างนอก แล้วะโบอกว่าคุณตีฉัน!”
คนหยิ่งในศักดิ์ศรีสู้คนหน้าไม่อายไม่ได้หรอก
ก่อนหน้านี้เ้าของร่างเดิมสู้จางชุ่ยฟางไม่ได้ ส่วนจางชุ่ยฟางก็สู้หลินเนี่ยนในตอนนี้ไม่ได้
จางชุ่ยฟางนำเศษเงินที่มีติดตัวให้หลินเนี่ยนไปทั้งหมด จนกระทั่งหลินเนี่ยนออกจากบ้านไปนานมากแล้ว เธอจึงได้สติขึ้นมา
หลินเนี่ยนไม่ใช่ลูกสาวของเธอ!
ไม่ใช่!
ไม่ได้การ เธอต้องไปหาเหล่าหวงเพื่อให้เขาช่วยคิดหาวิธี!
2K
