ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        แม้ว่าจ่างซุนเช่อจะไม่ได้ทำอะไรมู่หรงหว่านหรูแต่ฉากในห้องที่ทุกคนเห็น ก็ต่างทำให้ทุกคนเขินอายจนหน้าแดง

        พูดได้อีกอย่างว่าความบริสุทธิ์ของมู่หรงหว่านหรูถูกพรากไปโดยจ่างซุนเช่อและความผิดของจ่างซุนเช่อก็ไม่อาจให้อภัยได้ อี้ไท่เฟยจะไปลงโทษเขาเบาๆได้อย่างไรกัน? ต่อให้ฆ่าเขาก็ไม่เพียงพอที่จะคลายความโกรธของนาง!

        อย่างไรก็ตามมู่หรงหว่านหรูก็เป็นสตรีที่ยังไม่แต่งงานออกเรือนนางเสียความบริสุทธิ์ให้กับจ่างซุนเช่อ หากจ่างซุนเช่อตายไปแล้วมู่หรงหว่านหรูจะทำอย่างไรล่ะ? นางจะแต่งงานกับใครได้อีก?

        แล้วคนที่สถานะสูงกว่าจวนผิงเป่ยโฮ่วจะยอมแต่งงานกับนางหรือ? เดากันว่าต่อให้นางยอมลดความต้องการลง ก็อาจไม่มีคนที่ต้องการแต่งงานกับนางเลย

        คนฉลาดต่างรู้ว่าวิธีเดียวที่จะช่วยมู่หรงหว่านหรูได้ตลอดชีวิตก็คือการแต่งงานกับจ่างซุนเช่อ!

        ทั้งห้องเต็มไปด้วยความเงียบอี้ไท่เฟยไม่พูดอะไรอยู่เป็นเวลานาน

        แน่นอนว่าผิงเป่ยโฮ่วเองก็เป็นคนฉลาดแม้ว่าจะโกรธกับพฤติกรรมของบุตรชายอย่างมากแต่เขาได้วิเคราะห์ความร้ายแรงของเรื่องนี้อย่างละเอียดไว้แล้ว

        เมื่อเห็นว่าอี้ไท่เฟยไม่ได้พูดเป็นเวลานานผิงเป่ยโฮ่วก็เงยหน้าขึ้นและเปิดปากพูดว่า “ไท่เฟยบุตรชายของกระหม่อมได้กระทำความผิดที่ชั่วร้าย มันเป็นความผิดที่ไม่สามารถยกโทษได้เป็นความผิดของกระหม่อมที่ไม่สั่งสอนลูก ไม่ว่าไท่เฟยจะตัดสินใจอย่างไรกระหม่อมและฮูหยินจะไม่โต้เถียงใดๆ เพียงแต่อยากจะขอร้องไท่เฟยว่าเพื่ออนาคตของคุณหนูหว่านหรูแล้ว ได้โปรดให้บุตรชายชั่วๆรับผิดชอบคุณหนูหว่านหรูถึงที่สุดเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

        หลังจากผิงเป่ยโฮ่วพูดจบอี้ไท่เฟยก็มองเขาด้วยสายตาดุร้าย จากนั้นก็เคาะโต๊ะอยู่หลายครั้งทว่าก็ไม่พูดอะไร

        ผิงเป่ยโฮ่วแอบแตะบุตรชายที่อยู่ข้างๆจ่างซุนเช่อที่มีสติสัมปชัญญะอย่างสมบูรณ์แล้วและแน่นอนว่าเขารู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ หลังจากที่ท่านพ่อของเขาเตือนสติเขาก็กัดฟันและเงยหน้าขึ้น

        โชคดีที่อี้ไท่เฟยไม่ได้มองเขาไม่อย่างนั้นเขาคงไม่กล้า

        เขาประสานมือเข้าด้วยกันด้วยใบหน้าที่จริงจัง“ไท่เฟย ได้โปรดให้คุณหนูหว่านหรูแต่งงานกับข้าเถิดข้าจะรับผิดชอบจนถึงที่สุดและปฏิบัติต่อนางอย่างดีไปตลอดชีวิต!”

        “ตึง!”

        อี้ไท่เฟยตบโต๊ะและจ้องมองมาด้วยความโกรธจ่างซุนเช่อรีบก้มหน้าลงทันทีด้วยความตกใจและไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

        เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวราวกับหนูของเขาแล้วอี้ไท่เฟยก็ยิ่งโกรธและไม่เต็มใจ!

        แน่นอนว่านางรู้ว่าวิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้มีเพียงวิธีเดียวคือให้มู่หรงหว่านหรูแต่งงานกับจ่างซุนเช่อแต่นางยังยอมรับมันไม่ได้ก็เท่านั้น

        หว่านหรูเป็นบุตรสาวบุญธรรมของจวนฉินอ๋องการแต่งงานกับบุตรชายของผิงเป่ยโฮ่วก็เหมือนไม่ได้แต่งงาน อย่างไรก็ตามคุณชายจากทางเหนือแห่งจวนผิงเป่ยโฮ่วนั้นเจ้าชู้อย่างมากแม้แต่อนุของบิดาเขาก็ไม่เว้น คนที่มีนิสัยและทำตัวเสื่อมเสียเช่นนี้จะให้แต่งงานด้วยได้อย่างไร?

        แต่งงานไปแล้วก็เท่ากับทำลายความสุขไปตลอดชีวิตไม่ใช่หรือ?

        นอกจากนี้อี้ไท่เฟยไม่เคยคิดอยากให้มู่หรงหว่านหรูแต่งงาน!

        แม้ว่าหานอวิ๋นซีจะเคยพูดถึงเรื่องแต่งงานมาก่อนแต่อี้ไท่เฟยก็ตอบตกลงไปส่งๆ เท่านั้นในใจของนางยังลังเลที่จะแยกทางกับบุตรสาวคนนี้โดยหวังว่าสักวันหนึ่งนางจะกลายเป็นสนมของฉินอ๋องและอยู่กับนางที่จวนตลอดไป

        ตอนนี้ไม่ใช่แค่ต้องแต่งงานเท่านั้นแต่ยังต้องแต่งงานกับไอ้สารเลวนั่นด้วย!

        ผิงเป่ยโฮ่วยังคงดึงเสื้อของบุตรชายต่อไปเพื่อให้เขารับผิดชอบจ่างซุนเช่อที่ดูเหมือนจะขี้เล่น หลงตัวเองทว่ากลับเป็นชายหนุ่มที่ภายนอกดูแข็งแรงแต่แท้จริงแล้วอ่อนแอ ไร้ความรับผิดชอบเมื่อถูกอี้ไท่เฟยทำให้กลัวขนาดนั้น เขาจึงไม่กล้าที่จะเงยหน้าอีกครั้ง

        นอกจากนี้ในใจเขาเองก็ไม่ต้องการแต่งงานกับมู่หรงหว่านหรูหากมู่หรงหว่านหรูที่อยู่ในฐานะบุตรสาวบุญธรรมของอี้ไท่เฟยแต่งงานเข้าจวนผิงเป่ยโฮ่วเขาจะไม่ถูกควบคุมจนตายหรือ? ภายภาคหน้าจะมีชีวิตที่ดีได้อย่างไร?

        ผิงเป่ยโฮ่วไม่สามารถกระตุ้นบุตรชายของเขาได้จึงเอ่ยปากพูดอีกครั้งด้วยความจริงจังว่า “ไท่เฟย เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วโปรดคิดทบทวนเพื่ออนาคตของคุณหนูหว่านหรูด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

        ในเวลานี้หานอวิ๋นซีที่เงียบมาตลอดก็เปิดปากกระซิบว่า “หมู่เฟยท่านอาจจะไม่ได้เห็นสถานการณ์ในตอนนั้น แต่ทุกคนที่เข้าร่วมงานเลี้ยงเหมยฮวาทั้งชายและหญิง รวมไปถึงคนรับใช้ทั้งหลายต่างเห็นกันหมด เรื่องดีๆ ไม่ค่อยเป็นข่าวเรื่องแย่ๆ กลับดังไปไกลเป็นพันลี้ พรุ่งนี้เช้าไม่รู้จะว่าจะเป็นเช่นไร? จะถูกคนแต่งเติมเพิ่มความใส่ไข่เข้าไปอีกหรือไม่ ถึงเวลานั้นจะเป็นหว่านหรูที่เจ็บปวดนางจะยิ่ง...”

        อี้ไท่เฟยขมวดคิ้วและมองไปหานอวิ๋นซีพูดเสียงเบาลงอีกครั้ง “หมู่เฟย เรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้วข้ารู้ว่าท่านไม่เต็มใจ หว่านหรูเองก็คงไม่เต็มใจเช่นกันแต่มันก็ดีกว่าปล่อยให้หว่านหรูต้องถูกประณามและซ่อนตัวอยู่ในจวนตลอดชีวิต”

        ความจริงแล้วถึงหานอวิ๋นซีจะไม่พูดอะไรมาก อี้ไท่เฟยก็เข้าใจนางไม่สามารถรับเรื่องนี้ได้จริงๆ!

        จ่างซุนเช่อกระทำความผิดนอกจากจะไม่โดนลงโทษ ก็ยังได้ภรรยามาโดยไม่ต้องทำอะไรเลย!

        เมื่อเห็นว่าอี้ไท่เฟยยังคงไม่ยอมปล่อยวางดวงตาของหานอวิ๋นซีก็ฉายแววเจ้าเล่ห์และพูดต่อว่า “หมู่เฟย คืนนี้ยังมีเวลาไม่เช่นนั้นท่านก็ตอบรับเรื่องแต่งงานไป พรุ่งนี้เช้าค่อยให้จวนผิงเป่ยโฮ่วประโคมข่าวเรื่องการหมั้นและปกปิดข่าวลือบอกกับโลกภายนอกว่าหว่านหรูและจ่างซุนเช่อรักกัน และรักกันมานานแล้วเช่นนี้แล้วไม่ว่าคนนอกจะเชื่อหรือไม่ อย่างน้อยก็ยังรักษาหน้าไว้ได้บ้างจริงหรือไม่?”

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาอี้ไท่เฟยก็มองไปที่หานอวิ๋นซีอย่างจริงจัง “หมั้น?”

        “ถูกต้องเพคะหมั้นไว้ก่อนเพื่อเป็นการระงับข่าวลือข้างนอกให้เวลาหว่านหรูได้สงบสติอารมณ์สักหน่อยส่วนการแต่งงาน...หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายสงบสติอารมณ์แล้ว เราค่อยมาวางแผนกันอีกที”

        ในตอนที่หานอวิ๋นซีพูดออกมาตัวเองก็ยังคิดว่ามันไร้สาระการประโคมข่าวเรื่องการหมั้นหมายก็เท่ากับข้าวสารหุงเป็นข้าวสุก[1]การแต่งงานก็จะเป็นเรื่องที่ต้องทำและไม่สามารถวางแผนอะไรได้อีก

        อย่างไรก็ตามตอนนี้เวลานี้ สำหรับอี้ไท่เฟยที่หงุดหงิดนั้น คำพูดเหล่านี้กลับเหมือนชาสมุนไพรในที่สุดก็ระงับความโกรธที่เกาะกินหัวใจของนางได้!

        นางมองหานอวิ๋นซีอย่างจริงจังและถอนหายใจออกมา “ก็คงทำได้แค่นั้น”

        หานอวิ๋นซีรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่งและพูดอย่างเห็นอกเห็นใจว่า“หมู่เฟย ข้าเองก็ถือได้ว่าเป็นพี่สะใภ้ของหว่านหรู เรื่องการหมั้นหมายให้ข้าไปคุยกับผิงเป่ยโฮ่วและฮูหยินของเขาเถิด”

        อี้ไท่เฟยที่ไม่ต้องการแม้แต่จะมองจ่างซุนเช่อจะไปอยากพูดคุยกับพวกเขาได้อย่างไร ดังนั้นนางจึงตอบตกลงอย่างไม่แยแส

        หลังจากตัดสินใจแล้วสุดท้ายอี้ไท่เฟยก็ฟื้นคืนสติกลับมา นางมองไปที่ผิงเป่ยโฮ่วอย่างเย็นชาและพูดด้วยความเย่อหยิ่งว่า“ผิงเป่ยโฮ่ว ในเมื่อหว่านหรูกับคุณชายรักกัน เจ้ากับฮูหยินของเจ้าก็เห็นด้วยทั้งยังมาขอแต่งงานกลางดึกเช่นนี้ ข้าเองก็ไม่ต้องการทำให้เจ้าลำบากพรุ่งนี้เช้าจะนัดหมายรื่องการหมั้น ส่วนจะแต่งงานกันเมื่อไร ไว้คุยกันภายหลัง!”

        นี่เป็นคำสั่งไม่ใช่การเจรจา

        หลังจากอี้ไท่เฟยพูดจบนางก็ลุกขึ้น สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินออกไปครอบครัวสามคนแห่งจวนผิงเป่ยโฮ่วที่เหลืออยู่ต่างคุกเข่าด้วยความงุนงง

        ทั้งสองรักกันรักกันอย่างนั้นหรือ?

        “ข้ากับมู่หรงหว่านหรูไปรักกันตอนไหน...”

        จ่างซุนเช่อที่ไม่ว่าคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจเมื่อกำลังจะถาม แต่ก็ถูกผิงเป่ยโฮ่วจ้องด้วยสายตาเฉียบคม เขาจึงปิดปากทันที

        หานอวิ๋นซีมองด้วยรอยยิ้ม“ท่านผิงเป่ยโฮ่ว ท่านว่าอย่างไรล่ะ?”

        ผิงเป่ยโฮ่วรีบพูดว่า“ไม่! ไม่! บุตรชายของข้ากับคุณหนูหว่านหรูรักกัน ทุกคนรู้ว่าพวกเขารักกันขอบคุณสำหรับความรักของไท่เฟย ยินดีที่จะให้คุณหนูหว่านหรูแต่งเข้าจวนผิงเป่ยโฮ่วข้าและฮูหยินของข้าซาบซึ้งอย่างมาก!พรุ่งนี้เช้าต้องเตรียมของหมั้นและมาที่ประตูเพื่อหมั้นด้วยตัวเอง!”

        ผิงเป่ยโฮ่วเป็นคนฉลาดและเขารู้ทุกอย่างหานอวิ๋นซีพูดไปมากมาย นางยิ้มด้วยความพึงพอใจ“แม้ว่าหว่านหรูจะเป็นบุตรสาวบุญธรรมของจวนฉินอ๋องแต่ก็ถือว่านางเป็นคนของจวนฉินอ๋องของข้าด้วย การหมั้นหมายไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยจ่างซุนเช่อเองก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ ถึงเวลานั้นอย่าไปยั่วโมโหไท่เฟย...”

        หานอวิ๋นซีที่ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคผิงเป่ยโฮ่วก็พยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ขอบคุณหวังเฟยที่เตือนข้าทุกอย่าง...ข้าจะจำเอาไว้! ข้าจะจำให้ขึ้นใจ!”

        ดีมาก!

        หานอวิ๋นซีชอบคุยกับคนฉลาดนางเชื่อว่างานหมั้นในวันพรุ่งนี้จะยิ่งใหญ่มากและจะดีไม่แพ้การต้อนรับเจ้าสาว

        นางไม่ได้ทำให้พวกเขาลำบากอะไรหลังจากพูดกันอีกสองสามคำ ก็ปล่อยให้พวกเขากลับไป

        ในเวลานี้ในหลานเยวี่ยน อี้ไท่เฟยกำลังเกลี้ยกล่อมมู่หรงหว่านหรูแม้แต่ยืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง ก็ยังสามารถได้ยินเสียงสะอื้นของมู่หรงหว่านหรูอี้ไท่เฟยเองก็ดุด่าอย่างควบคุมไม่ได้เป็นครั้งคราว

        หานอวิ๋นซีชำเลืองมองและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

        เจ้าดอกบัวขาวนะเจ้าดอกบัวขาวเกรงว่าแม้แต่เจ้าเองก็คงคิดไม่ถึงว่าสุดท้ายจะเป็นเจ้าที่ลงไปในหลุมที่ตัวเองขุดไว้เอง!

        เมื่องานหมั้นเสร็จสิ้นในวันพรุ่งนี้รอให้ถึงสิ้นปี เจ้าดอกบัวขาวก็ต้องแต่งงาน เมื่อคิดถึงเรื่องนี้หานอวิ๋นซีก็อดไม่ได้ที่จะวาดภาพในอนาคต

        เจ้าดอกบัวขาวไม่ได้อาศัยอยู่ในจวนตอนนี้นางก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับอี้ไท่เฟยชีวิตของนางก็คงมีความมั่นคงขึ้นไม่น้อย และไม่ต้องอาศัยอยู่ที่มุมหนึ่งของลานดอกบัวอีกต่อไป

        เมื่อเดินไปที่ประตูของลานดอกบัวหานอวิ๋นซีก็มองห้องนอนที่มืดมิดจากระยะไกล และคิดว่าเมื่อถึงเวลาหากนางต้องการย้ายออกจากลานดอกบัว หลงเฟยเยี่ยก็คงไม่ปฏิเสธใช่หรือไม่?

        เขาแทบทนรอไม่ไหวให้นางออกไปจากอาณาเขตของเขาเสียทีใช่หรือไม่?

        หานอวิ๋นซีคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้จนยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่รู้ตัวเป็นเวลานาน นางไม่ได้เจอเขามาหลายวันแล้วไม่รู้ว่าชายผู้นั้นยุ่งอยู่กับอะไร...

        วันรุ่งขึ้นเช้าตรู่บนถนนเสวียนอู่มีเสียงปืนใหญ่ดังขึ้น หมายถึงงานมงคลที่กำลังลอยล่องจวนผิงเป่ยโฮ่วมาพร้อมกับสินสอดทองหมั้น

        เด็กชายสองคนในชุดสีแดงถือกล่องของหมั้นและเรียงแถวยาวเป็นคู่ตั้งแถวยาวเหยียดราวกับหางมังกรบนถนนเสวียนอู่ เต็มไปด้วยความคึกคักและมีชีวิตชีวาผิงเป่ยโฮ่วและฮูหยินเดินนำหน้าจ่างซุนเช่อและยังมีซีผออีกหนึ่งคนที่อยู่ด้านหน้าสุด นอกจากสีหน้าของจ่างซุนเช่อที่ดูไม่ค่อยดีแล้วคนอื่นๆ ต่างยิ้มแย้มและมีความสุขกันถ้วนหน้า

        ระยะทางจากจวนผิงเป่ยโฮ่วไปยังจวนฉินอ๋องไม่ไกลมากนักแต่ขบวนนี้จงใจใช้ทางอ้อม เพื่อดึงดูดผู้คนนับไม่ถ้วนให้เข้ามาดูแต่ละตรอกซอยจึงเต็มไปด้วยผู้คน

        ทันทีที่ได้ยินว่าผิงเป่ยโฮ่วกำลังจะมาหมั้นหมายที่จวนฉินอ๋องทุกคนก็เริ่มพูดถึงเรื่องนี้ บวกกับผิงเป่ยโฮ่วที่จัดผู้คนมาไม่น้อยในฝูงชนดังนั้นเรื่องที่มู่หรงหว่านหรูและจ่างซุนเช่อตกหลุมรักกันเรื่องที่แอบไปมาหาสู่กันเป็นเวลานานก็ถูกเปิดเผยออกไปเช่นกัน ส่วนเรื่องเหตุการณ์งานเลี้ยงเหมยฮวาเมื่อวานนี้ก็ถูกแพร่กระจายออกไปเช่นกันแต่ก็ไม่ชนะเรื่องนี้อยู่ดี

        ไม่รู้ว่าอี้ไท่เฟยเกลี้ยกล่อมมู่หรงหว่านหรูได้อย่างไรถึงทำให้นางยอมเข้าร่วมพิธีหมั้น ดวงตาที่แดงก่ำจ้องมองมาที่หานอวิ๋นซีเห็นได้ชัดว่าเรื่องที่น่าสมเพชก่อนหน้านี้หายไปจนหมดแล้วและนางก็รู้ว่าเรื่องการหมั้นหมายต้องเป็นหานอวิ๋นซีที่เป็นคนออกความคิดเห็น

        หานอวิ๋นซีปล่อยให้นางมองอย่างอารมณ์ดีอย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจนั่นก็คือจู่ๆหลงเฟยเยี่ยก็เข้าร่วมด้วยเช่นกัน แต่เมื่อนึกดีๆ เขาเป็นพี่ชายก็ต้องมาเข้าร่วมอยู่แล้ว

        หลังจากงานหมั้นเสร็จทุกคนก็แยกย้ายกันไป

        อี้ไท่เฟยถอนหายใจและพูดอย่างสงบว่า“เฟยเยี่ย การแต่งงานของหว่านหรู...เจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร?”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้มู่หรงหว่านหรูก็มองไปอย่างรวดเร็ว แต่ใครจะรู้ว่าหลงเฟยเยี่ยกลับตอบอย่างเย็นชาว่า“หากจะแต่งงานภายในปีนี้มันค่อนข้างเร่งรีบเกินไป ไปกำหนดวันในปีหน้าจะดีกว่า”

        อี้ไท่เฟยไม่ได้ต้องการคำตอบแบบนี้แล้วจะนับประสาอะไรกับมู่หรงหว่านหรูที่ไม่ต้องการยิ่งกว่า!

        เมื่อคิดว่าตัวเองไม่มีวาสนากับฉินอ๋องในชีวิตนี้แล้วมู่หรงหว่านหรูก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ดวงตาแดงก่ำ ยกมือปิดปากแล้ววิ่งหนีไป...

        ทั้งหมดนี้เป็นเพราะหานอวิ๋นซีหานอวิ๋นซีคนเดียวนางสาบานในใจแม้ว่านางจะแต่งงานแล้วนางก็จะไม่มีทางปล่อยหานอวิ๋นซีไปง่ายๆอย่างแน่นอน!

        เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของมู่หรงหว่านหรูและเห็นความเฉยเมยของบุตรชาย อี้ไท่เฟยยิ่งอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วหงุดหงิดเหลือเกิน!

        อย่างไรก็ตามในขณะเดียวกัน กุ้ยมามาก็มารายงานว่า “ไท่เฟย ท่านอ๋ององค์หญิงหรงเล่อเสด็จมาเยี่ยมเพคะ”

        -------------------------------

        [1]ข้าวสารหุงเป็นข้าวสุก หมายถึง เรื่องราวเลยจุดที่จะเข้าไปแก้ไขหรือปรับเปลี่ยนได้อีกหรือสายเกินแก้