[GrimHunt] สมรภูมินักล่า

[ประกาศ : คุณได้รับคะแนนนักล่าครึ่งหนึ่งของผู้ที่คุณลงมือสังหาร คุณได้รับคำแนนนักล่า 37 แต้ม] [ทรัพย์นารักษ์ ราม] ความแข็งแรง : 20 หน่วย ความคล่องตัว : 15 หน่วย สัญชาตญาณ : 17 หน่วย สติปัญญา : 20 หน่วย วิญญาณ : 4[6] หน่วยคะแนนนักล่า : 401 แต้ม พรสวรรค์ : [จักรพรรดิวิหคนภาแรก] ร่างของพวกมันทั้ง 3 ถูกลากออกไปไกลจากชุดที่พัก กองเลือดที่เคยอยู่รามนั้นได้ใช้เสื้อผ้าของมันเองมาเช็ดออก แต่มันก็ไม่สามารถลบล้างได้ทั้งหมด ดังนั้นเขาจึงใช้ขี้เถ้าจากเมื่อคืนก่อนมาโรยกลบเอาไว้ จากนั้นแล้วเขาจึงได้เดินไปเรียกพวกคนอื่นๆให้เดินกลับมาพักกันได้แล้วเมื่อทุกคนกลับมา สายตาที่จ้องมองรามมันก็ดูจะไม่ปรกติอีกต่อไป เพราะในตอนนี้พวกเขาทั้งหมดได้ทราบรู้ถึงประวัติความเป็นมาเล็กน้อยจากเสี่ยวฉาง แต่เพียงเท่านั้นมันก็เพียงพอแล้วที่พวกเขาจะต้องหวั่นเกรง คนอย่างรามนั้นสามารถฆ่าพวกเขาง่ายๆ แต่จากที่ได้ยินมานั้นรามเป็นคนที่มีเหตุผลพอสมควร ดังนั้นแล้วหากพวกเขาไม่คิดร้ายกับราม คนอย่างเขาก็จะยังไม่มีทางหันคมอาวุธเข้ามาใส่ง่ายๆแต่นั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมรับพวกตนเป็นมิตรสหาย...''หน้าตาทำไมเครียดกันขนาดนั้น ผ่อนคลายกันเอาไว้เถอะ ฮ่าฮ่าฮ่า'' หลังจากที่ตัวเองพึ่งจัดการฆ่าคนไปถึง 3 คน รามก็เห็นว่าทุกคนนั้นกำลังมีสีหน้าที่เคร่งเครียดกันผิดปรกติ สาเหตุก็คงจะมีแค่เรื่องเดียวเท่านั้น... รามหันไปมองเสี่ยวฉางที่กำลังจะพยายามก่อฝืนเพื่อย่างเนื้อหมีหมักอยู่ ''แกไปเป่าหูพวกเขาเรื่องอะไรบ้าง?''''พูดซะฉันเป็นคนร้ายเลยนะแก ฉันก็แค่บอกไปตามความจริงเท่านั้นแหละ แต่สงสัยคนแบบแกมันจะแตกต่างกับคนปรกติทั่วไป เรื่องราวของโลกใต้ดินมันน่าฟังที่ไหนเล่า'' เสี่ยวฉางถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความเป็นที่ทายาทของตระกูลใหญ่ ตัวเสี่ยวฉางเองก็จำเป็นที่จะต้องรู้เรื่องพวกนี้มาตั้งแต่เด็ก ทำให้เขาดูจะชินชากับเรื่องนี้แล้ว แต่ตัวตนของรามก็ยังเป็นสิ่งที่น่าหวาดกลัวสำหรับเขาอยู่ ไม่ว่าจะอยู่ส่วนไหนของโลก หากมีส่วนร่วมเกี่ยวกับโลกใต้ดินย่อมรู้จักกับสัตว์ประหลาดทั้ง 4 ตัวของตระกูลทรัพย์นารักษ์อย่างแน่นอน ซึ่งตัวตนของรามก็เป็นที่กล่าวขานว่าเป็นอสูรร้ายวัยเยาว์ที่ไม่สมควรเกี่ยวยุ่งมากที่สุดรามพยักหน้าเบาๆให้ เขาเองก็รู้ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เสี่ยวฉางที่ไม่ใช่คนของโลกใต้ดินก็ดูจะไม่ได้เข้าใจทั้งหมด บางทีเขาอาจจะพูดเรื่องที่ผิดๆไปบ้างเล็กน้อย''โลกใต้ดิน... จริงๆมันก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น มันก็แค่สถานที่นัดรวมตัวของผู้ที่มีอำนาจมากเพียงพอจะไม่สนใจต่อกฏหมาย อย่าเหมารวมว่าพวกฆาตกรโรคจิตจะมาอยู่ในโลกใต้ดินทั้งหมด พวกที่มีนิสัยชื่นชอบการฆ่าคนก็ไม่ใช่คนที่น่าโปรดปรานนัก ถ้าหากจะลงมือฆ่าใครสักคน สำหรับตระกูลทรัพย์นารักษ์ของฉันจะต้องมีข้อแลกเปลี่ยนที่เหมาะสมสำหรับคนภายนอก ซึ่งอาจจะเป็นเงิน หุ้น หรือสิ่งของมีค่า แน่นอนว่าไม่บ่อยนักที่พวกฉันจะอนุญาตให้งานแบบนี้ผ่าน ส่วนมากแล้วจะเป็นเกี่ยวกับงานบอดี้การ์ด คนเฝ้าบ้าน พี่เลี้ยงเด็ก สายสืบข้อมูลในประเทศและต่างประเทศแต่ถ้าหากเป็นงานจ้างวานฆ่าคนของโลกใต้ดินอยู่แล้ว พวกฉันจะอนุญาตให้รวดเร็วหน่อยเพราะพวกมันไม่มีกฏหมายมาคุ้มครองไว้ งานพวกนี้จะเป็นคนระดับสูงของครอบครัวที่จะได้ออกไปทำงานเพียงลำพัง พวกผู้ลงทัณฑ์เองก็ขี้เกียจไม่ใช่น้อย พวกคนระดับล่างก็จำเป็นต้องผ่านภารกิจต่างๆ ส่งยา ควบคุมกิจการต่างๆตามคำสั่งที่ได้รับ แต่ก็บ่อยที่มีพวกครอบครัวเล็กๆเข้ามาโจมตีพวกฉันบ่อย แน่นอนว่าพวกมันก็ตายเหมือนในหนังนั้นแหละ''รามอธิบายเกี่ยวกับเรื่องราวของโลกใต้ดินด้วยท่าทีสบายๆ แตกต่างกับอีก 4 คนที่ได้ฟังซึ่งยิ่งนั่งตัวแข็งค้างมากยิ่งขึ้นไปอีก รามพูดมาเหมือนกับเรื่องง่ายๆ คำพูดนั้นพวกเธอได้ยินเกี่ยวกับการจ้างวานฆ่าแถมยังมีการยกพวกยิงกัน! แล้วมันต่างกับที่พวกเธอเข้าใจยังไงกัน!''ดะ... เดี๋ยวนะ พวกนายทำงานเป็น... พี่เลี้ยงเด็กด้วยหรอ?'' น้ำพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เธอไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยินเลยรามพยักหน้าเบาๆ ''อืม...! ก็แบบ... ถ้าใครต้องการให้ลูกเล็กของพวกเขาปลอดภัยในขณะที่ไปทำธุระข้างนอก พวกฉันก็จะเป็นคนดูแลให้ พวกป้อนนม ทำอาหาร เก็บที่นอน พาไปเข้าห้องน้ำ หรือแม้แต่กล่อมให้หลับก็เป็นสิ่งที่ทุกคนภายในครอบครัวขอฉันต้องทำให้เป็น งานนี้ค่อนข้างเป็นที่นิยมมาก พวกระดับล่างก็ฝึกงานจากเรื่องแบบนี้ทั้งนั้น''''...'' ไม่มีใครพูดอะไรออกได้เลย...เมื่อคิดภาพที่เหล่ามาเฟียที่เคยถือปืนมาจับอุ้มเด็กพร้อมร้องเพลงกล่อมให้หลับ หรือชายสวมชุดสูทสีดำน่ากลัว มาสวมใส่ผ้ากันเปื้อนทำงานเป็นหน้าที่พี่เลี้ยงเด็กจัดเก็บบ้าน แค่นี้มันก็ทำให้ขนลุกขึ้นมาแปลกๆแล้วรามนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง เพราะเขานั้นกำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับ 'แหวนฆาตกรโลหิต' ที่เขาได้รับมา ซึ่งเป็นแหวนที่มีสีแดงเหมือนกับเลือด พร้อมกับมีรอยสลักรูปหัวกระโหลกและกระดูกประดับไปรอบตัวแหวน เมื่อได้มารามก็รีบเก็บใส่กระเป๋ากางเกงของตัวเองอย่างรวดเร็ว จนถึงตอนนี้จึงยังไม่มีเวลาที่จะตรวจสอบมัน เขาเลยกำลังคิดอยู่ว่าตัวเองต้องบอกอะไรบ้างเกี่ยวกับเรื่องที่ตัวเองรู้หลังจากสังหารมนุษย์ลงไปถึง 3 ศพแต่เมื่อคิดไตร่ตรองให้ดีแล้ว พวกเขาไม่จำเป็นที่จะต้องรู้เกี่ยวกับรางวัล 'ฆาตกรโลหิต' เพราะการฆ่าคนไปจริงๆ มันแตกต่างกับการลงมือสังหารพวกโนมหรือสัตว์ป่าอย่างชัดเจน มันไม่ใช่เรื่องที่ผู้คนธรรมดาจะทำใจได้ไหวดังนั้นแล้วรามจึงได้บอกเพียงแค่เรื่องที่เขาลงมือสังหารมนุษย์ไป แล้วเขาจะได้รับคะแนนนักล่าครึ่งหนึ่งของผู้ที่ทำการสังหารลงไป''ถ้าพวกมันไม่ได้ใช้คะแนนนักล่าฟุ่มเฟือย... ตอนนี้นายก็น่าจะได้คะแนนนักล่ามามากกว่า 200 แล้วใช่หรือเปล่า?'' ลูก้าพูดถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น พวกเขาทุกคนต่างรู้ว่าหากคะแนนนักล่าของตนเองถึง 300 แต้ม จะสามารถใช้มันเพื่อเปิดระบบระดับได้! รามจึงน่าจะเป็นคนที่เข้าใกล้กับ 300 แต้มมากที่สุดจากปัจจัยหลายๆอย่างเรื่องนี้เขาก็ไม่คิดที่จะปฏิเสธ ''ถ้าให้พูดตามตรง ตอนนี้ฉันมีคะแนนนักล่าถึง 300 เรียบร้อยแล้วต่างหาก'' เมื่อเขาพูดขึ้น เสียงร้องตกใจของทุกคนก็ได้ดังขึ้นมาพร้อมๆกัน ทุกคนต่างเดินเข้ามารุมล้อมรามจากทุกทิศทาง''นายจะใช้มันเพื่อเปิดระบบระดับเลยหรือเปล่า?'' อารินได้พูดถามขึ้น เพราะคะแนนนักล่า 300 แต้มนั้นไม่ใช่จำนวนน้อยๆ สำหรับรามระบบระดับที่ยังไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับมันอาจจะไม่จำเป็นสำหรับเขา เธอไม่รู้ว่ารามมีค่าสถานะสูงมากขนาดไหน แต่จากที่เห็นมาจากการสู้พวกโนมทั้ง 2 วัน อารินรู้ว่ารามจะต้องมีค่าสถานะที่สูงมากอย่างแน่นอน จากการคาดการณ์แล้วเขาอาจจะมีพรสวรรค์ร่างกายถึง 2 ค่าสถานะโดยประมาณ มันไม่มีทางจะน้อยไปกว่านี้แน่นอนด้วยคะแนนนักล่าถึง 300 แต้ม รามสามารถใช้มันเพื่อซื้ออาวุธระดับ 1 ได้ ซึ่งก็ยังเป็นของที่พวกเธอไม่มีข้อมูลเช่นเดียวกัน แต่ถ้าจะเปรียบเทียบกันแล้ว การใช้มันซื้ออาวุธระดับ 1 มันดูจะมีประโยชน์แน่นอนมากกว่าการเปิดระบบระดับ รามก็ดูเป็นคนเชี่ยวชาญกับอาวุธเป็นทุนเดิม อาวุธระดับ 1 สมควรจะเสริมเขี้ยวเล็บของเขาให้คมยิ่งกว่าเก่า''ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน ดังนั้นมันคงจะดีกว่าถ้าตอนนี้ฉันใช้มันเพื่อเปิดระบบระดับ พวกนายจะได้รู้ด้วยว่ามันหมายความว่าอะไร''พูดจบรามก็ไม่คิดจะฟังอะไรอีก เขาได้เปิดระบบตลาดมืดขึ้นมาและจัดการใช้คะแนนนักล่า 300 แต้มเปิดระบบระดับขึ้นมาในทันที[ประกาศ : คุณได้เปิดระบบระดับขึ้นมาเป็นที่เรียบร้อย][ประกาศ : คุณอยู่ใน ระดับ 1(0/50) จำเป็นต้องใช้คะแนนนักล่า 50 แต้มในการพัฒนาไประดับ 2 ]รามให้ทุกคนมองดูหน้าจอประกาศไปพร้อมๆกับเขาโดยไม่คิดปิดบัง เมื่อได้ลองหยิบพีเอสการ์ดออกมามองดู รามก็ไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงใดๆบนพีเอสการ์ดแม้แต่น้อยเกี่ยวกับค่าสถานะของเขา จะมีเพิ่มเติมขึ้นมาเล็กน้อยก็หลังชื่อเขา ที่มีบอกระดับเอาไว้[ทรัพย์นารักษ์ ราม] ระดับ 1(0/50)จากการใช้ 300 แต้มในการเปิดระบบระดับ แต่เขาก็ยังไม่เห็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลง ดังนั้นแล้วรามจึงไม่คิดลังเลที่จะใช้คะแนนนักล่าอีก 50 แต้มเพื่อทำให้เขาพัฒนาไปในระดับต่อไป แต่นั้นก็ทำให้คะแนนนักล่าของเขาเหลือเพียง 51 แต้มเท่านั้น[ทรัพย์นารักษ์ ราม] ระดับ 1(50/50)[ประกาศ : คุณอยู่ในระดับ 2(0/100) จำเป็นต้องใช้คะแนนนักล่าอีก 100 แต้มในการพัฒนาไประดับ 3][ประกาศ : คุณได้รับค่าสถานะ 4 หน่วยจากการพัฒนาระดับ]''โอ้.....'' รางวัลที่ได้รับมาจากการพัฒนาระดับนั้นทำให้รามรู้สึกดีเป็นอย่างมาก คนอื่นๆเองก็คงจะคิดแบบเดียวกับเขา ค่าสถานะ 4 หน่วยจากคะแนนนักล่า 50 แต้ม มันเป็นราคาที่ค่อนข้างจะถูกมากถ้าหากเทียบกับสิ่งที่พวกเขาจะได้รับ ค่าสถานะนั้นพวกเขาจะเลือกพัฒนาตนเองได้ในรูปแบบที่ต้องการ ร่างกายของพวกเขาจะแข็งแกร่งขึ้นตอนนี้คนที่ได้รับค่าสถานะเพิ่มขึ้นมา มีแค่ราม ลูก้าและเสี่ยวฉางเท่านั้น พวกสองคนหลังนั้นบอกไปแล้วว่าพวกเขานั้นได้ค่าสถานะเพิ่มขึ้นจากการสังหารโนมไปจำนวนหนึ่ง ซึ่งรามนั้นได้ค่าสถานะเพิ่มขึ้นมาจากการลงมือสังหารโนมและหมียักษ์ บวกกับค่าสถานะที่สูงล้นเป็นทุนเดิม ทำให้ร่างกายของรามนั้นมีความแข็งแกร่งเป็นอย่างมากในตอนนี้เขาให้ข้อมูลที่ควรจะรู้กับพวกคนอื่นๆไปหมดแล้ว ดังนั้นก็ถึงคราวที่รามจะออกไปทำสิ่งที่เขาต้องการ ''ฉันขอออกไปสำรวจอะไรหน่อย บางทีคืนนี้ฉันอาจจะไม่ได้กลับมา พวกนายจัดเวรยามกันเองก็แล้วกันนะ'' และเขายังคงเป็นเช่นเดิม เมื่อพูดจบรามก็เดินหายจากไปทันที เขาไม่คิดจะหันกลับมามองอะไรอีกเลยแม้แต่น้อยแม้พึ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งที่สอง แต่ทุกคนก็เหมือนจะรู้สึกชินชากันไปแล้ว...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 ตอนที่ 19

นิยายแนะนำ

[GrimHunt] สมรภูมินักล่า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 ตอนที่ 19

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้