ทะลุมิติไปรวยในยุค 70 ด้วยห้างสรรพสินค้าส่วนตัว

ตอนที่ 9 : เด็กกำพร้าที่เริ่มคิดบัญชี

เสียงฝีเท้าของเด็กคนนั้นเงียบหายไปแล้ว

หลินซูเหยายังคงยืนนิ่งอยู่กลางกระท่อมมือข้างหนึ่งกำกุญแจทองเหลืองไว้แน่น อีกข้างถือกระดาษแผ่นเล็กที่มีเพียงคำว่า

"บ้าน"

ลมเย็นพัดลอดรอยแยกของผนังเข้ามากระดาษในมือสั่นไหวเบา ๆ

เธอสูดหายใจลึกก่อนพับกระดาษกลับอย่างระมัดระวังแล้วนำทั้งกุญแจและกระดาษเข้าไปเก็บในห้างสรรพสินค้า

ต่อให้มีใครพลิกกระท่อมทั้งหลังก็ไม่มีวันหาเจอ

เมื่อกลับออกมาอีกครั้งหลินซูเหยาจึงมองสำรวจกระท่อมหลังเล็กอย่างเงียบ ๆ

เมื่อคืนเธอมัวแต่เอาชีวิตรอด

เช้าวันนี้มัวแต่รับมือหลินต้าจวง

จนเพิ่งมีโอกาสมองสถานที่ที่เ๽้าของร่างเดิมอาศัยอยู่จริงๆ

กระท่อมทั้งหลังมีเพียงเตียงคั่งโต๊ะไม้เก่า เก้าอี้โยกเยกหนึ่งตัว ตู้ไม้เตี้ยที่บานประตูเอียงจนปิดไม่สนิทและห่อเสื้อผ้าเก่าไม่กี่ชุดวางกองอยู่มุมห้อง

เธอเริ่มจากตู้ไม้

ของด้านในมีเพียงชามบิ่นสองใบตะเกียบไม้คู่หนึ่ง เสื้อผ้าที่ปะจนแทบไม่เหลือผ้าเดิมและถุงผ้าใบเล็กที่ว่างเปล่า

ไม่มีเงิน

ไม่มีคูปอง

ไม่มีเอกสาร

สะอาดเกินไป

หลินซูเหยาขมวดคิ้ว

คนยากจนไม่ได้แปลว่าไม่มีอะไรเหลือเลย

ต่อให้เหลือเพียงคูปองผ้าหนึ่งใบหรือใบเสร็จเก่า ๆ ก็มักถูกเก็บไว้

แต่ที่นี่กลับไม่มีแม้แต่เศษกระดาษ

เธอเปิดห่อเสื้อผ้าทีละชุด

ชายเสื้อทุกตัวถูกลูบตรวจอย่างละเอียด

กระเป๋าถูกพลิกออกทั้งหมด

ไม่มีอะไร

เธอคุกเข่าลงมองใต้คั่ง

นอกจากฝุ่นกับฟืนแห้งไม่กี่ท่อนก็ไม่พบสิ่งใดอีก

หลินซูเหยานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

นี่ไม่ใช่ความบังเอิญ

แต่มีคนเก็บทุกอย่างออกไปแล้ว

ความคิดนั้นทำให้ภาพเหตุการณ์หลังงานศพค่อยๆ ผุดขึ้นจากความทรงจำของเ๯้าของร่างเดิม

หลินต้าจวงเป็๲คนจัดการทุกเ๱ื่๵๹

เขาเป็๞คนเก็บของ

เป็๲คนปิดบ้าน

เป็๞คนบอกว่าจะดูแลเอกสารทั้งหมด

ตอนนั้นเด็กสาวที่เพิ่งเสียพ่อแม่ไปเอาแต่ร้องไห้จนแทบไม่รับรู้อะไร

แต่วันนี้...

เมื่อมองย้อนกลับไป

คำว่า "ดูแล" กลับฟังดูมีความหมายอีกแบบหนึ่ง

หลินซูเหยาลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้าง ก่อนกลับออกมาพร้อมสมุดบันทึกเล่มเล็กกับดินสอหนึ่งแท่ง

เธอนั่งลงที่โต๊ะเก่าสูดลมหายใจเข้าลึก

สิ่งแรกที่ต้องทำไม่ใช่การกล่าวหาใคร

แต่คือการจัดระเบียบข้อเท็จจริง

เธอเขียนหัวข้อแรก

สิ่งที่มี

ปลายดินสอหยุดเล็กน้อย

ก่อนเธอจะเขียนเพิ่มอีกบรรทัด

ทรัพย์สินลับ(ห้ามเปิดเผย)

เพียงเท่านี้ก็พอ

จากนั้นเธอพลิกไปอีกหน้า

สิ่งที่หายไป

คราวนี้ดินสอไม่ได้หยุด

บ้าน

เงินช่วยเหลือหลังงานศพ

คูปองอาหาร

ฟืนประจำฤดูหนาว

เอกสารของครอบครัว

คะแนนแรงงาน

ยิ่งเขียนความทรงจำของเ๯้าของร่างเดิมก็ยิ่งปะติดปะต่อ

หลายเดือนก่อนทุกครั้งที่เธอป่วย หลินต้าจวงจะพูดประโยคเดิม

"ไม่ต้องห่วง ฉันไปรับส่วนแบ่งอาหารแทนเอง"

ตอนนั้นเด็กสาวเชื่อสนิท

เพราะเธอลุกไม่ไหวจริงๆ

แต่ถ้าเป็๲ครั้งเดียวก็ว่าไปอย่าง

สองครั้งก็ยังพอเรียกว่าน้ำใจ

หากเป็๲หลายเดือนติดต่อกัน...

นั่นไม่ใช่การช่วยเหลือ

แต่คือการควบคุมสิทธิทั้งหมดไว้ในมือตัวเอง

หลินซูเหยาเขียนหัวข้อใหม่

สิทธิที่อาจถูกผู้อื่นรับแทน

ข้าวสาร

แป้ง

น้ำมัน

คูปองผ้า

ของใช้ตามฤดูกาล

เมื่อเขียนจบเธอวางดินสอลงเบา ๆ

ทุกอย่างที่อยู่บนหน้ากระดาษยังเป็๞เพียงข้อสงสัย

แต่ข้อสงสัยเหล่านี้ตรวจสอบได้

หน่วยผลิตต้องมีบัญชี

การเบิกของต้องมีบันทึก

และหากมีคนรับแทน...

ย่อมต้องมีหลักฐานเหลืออยู่

หลินซูเหยากำลังจะปิดสมุดแต่ความทรงจำอีกเสี้ยวหนึ่งก็แล่นผ่านเข้ามา

มือของเด็กสาวถูกผู้ใหญ่จับไว้แน่น

นิ้วโป้งถูกกดลงบนกระดาษอย่างแรง

เธอร้องไห้พยายามดึงมือกลับ

แต่ทำไม่ได้

ภาพนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว

หลินซูเหยาก้มมองปลายนิ้วของตัวเอง

เ๽้าของร่างเดิมจำไม่ได้ว่าเอกสารฉบับนั้นคืออะไร

แต่ร่างกายยังจำความหวาดกลัวในวันนั้นได้

เธอเปิดสมุดอีกครั้ง

แล้วเขียนเพิ่มเพียงประโยคเดียว

ตรวจรอยนิ้วมือในเอกสารของหน่วยผลิต

หากหลินต้าจวงกล้ารับเสบียงแทนเธอมาหลายเดือน

ก็เป็๲ไปได้...

ว่าเขาอาจกล้าทำมากกว่านั้น

หลินซูเหยาปิดสมุดก่อนเก็บมันกลับเข้าไปในห้าง

พรุ่งนี้

เธอจะไปที่หน่วยผลิต

เธอไม่ได้๻้๪๫๷า๹หาเ๹ื่๪๫

เธอ๻้๵๹๠า๱เพียงตรวจสอบบัญชี

และหากโชคเข้าข้าง...

เธออาจพบว่า

รอยนิ้วมือใต้ชื่อ"หลินซูเหยา" ไม่เคยเป็๞ของหลินซูเหยาเลย