ที่มหาลัยทั้ง4มารวมตัวกันที่โรงอาหาร
"นี่อ้าปาก"พุฒิชัยเอ่ยยื่นขนมไปที่ปากมาวิน
"หะ"เขาทำหน้างง"
"เเฟนเด็กป้อนกินซะดิ"ปรมะเอ่ยเเซว
"ล้อคนอื่นอยู่ได้"อรรถพรปั้นข้าวเหนียวยัดใส่ปากเขา"
"สมควรให้มันกินข้าวเหนียวเปล่าน้องกัน"ทั้ง4เเซวกันไปมาจนกระทั้งมีใครบางคนใช้มือปิดตามาวิน
"ทายสิใครเอ่ย"นับดาวเอ่ยทั้ง3คนมอง ปรมะเอ่ยออกมา
"เอ้าดาวมาโผล่นี่ได้งัย"มาวินดึงมือเธอออกทันที
"ทำไรนี่"มาวินทำตาเขียวปัดมองเธออย่างไม่พอใจ
"หวัดดีนะปิง"
"เออ กองไว้เเถวนั้นหละ"
"วินดูสิปิงพูดกับดาวไม่เพราะ"นับดาวเอ่ยโอบคอเขาพุฒิชัยมองหญิงสาวเเล้วมองมาวินที่มีสีหน้าค่อนข้างเครียด
"ดาว ฉันรู้สึกว่าเธอเลิกกับไอ้วินมาเป็ชาติเเล้วนะกลับมาเพื่อ"ปรมะพูดตรงๆชักสีหน้านับดาวมองค้อน...ไอ้ปิงปากหมาขึ้นเยอะเลยนะเเต่ไม่สนหรอก...นับดาวคิดเเล้วใช้คางเกยบ่ามาวิน
"พอเหอะ้าอะไรจากฉันวะทำไรของเธอ"
"ดาวขอโทษกลับมาดีกันนะ"
"น่าจะรู้นะว่าไม่ได้เธอทำฉันเเสบมากเจ็บนะเว้ยที่เจอเื่เเบบนี้ดีเกินไปเหรอใช้ไรคิดวะ"มาวินเอ่ยจ้องหญิงสาวพุฒิชัยมองสังเกตุการณ์ส่วนอรรถพรนั่งฟังอย่างเงียบกริบไม่ได้ออกความเห็น
"ไอ้วินมันไม่ใช่ควายนะดาวเลิกทำเถอะไอ้วินมันไม่หวนหรอก"ปรมะย้ำอย่างมั่นใจ
"อย่ายุ่งได้มั้ยปิงปล่อยให้วินพูดเอง"
"จะบอกว่าเสือกเฮ้อ...งั้นมึงตัดสินใจเหอะวิน"ปรมะเอ่ยหันหน้ามาทางอรรถพรเหล่ค้อนหญิงสาวอรรถพรจึงกระซิบพูด
"เเรงเวอร์"
"สุดเเระ"เขาเอ่ยอ้าปากมองหมูที่มืออรรถพรคนตัวเล็กมองหมูเเล้วยื่นป้อนเขาปรมะกินไปมองมวยตรงหน้า....ไม่รู้อะหันมาคบกับยัยนี่กูเลิกคบมึงไม่มีไรมากเกลียดส่วนตัวเลยหวะ...เขาคิดนั่งฟังการสนทนา
"ตอบตรงๆเลยนะฉันบอกไปเเล้วว่าไม่คบ"
"วินจะไม่ลองคิดดูใหม่เหรอเรายังรักวินอยู่นะวิน"เธอเอ่ยยังตื้อไม่เลิก
"เเต่ฉันไม่ได้รักเธอเข้าใจมะไม่มีวันกลับไปคบ"มาวินเอ่ยอย่างชัดเจนเเต่ดูเหมือนเธอจะไม่ยอมง่ายๆ
"หรือวินมีคนอื่นเลยปฏิเสธดาวใช่มะ"เธอคาดคั้นเขย่าเเขนเขา"
"ให้ตายนี่มันละครหลังข่าวหรือเปล่าวะ"ปรมะนั่งนิ่งไม่ได้เลยยื่นปากเข้าไปผสมโรง
"พี่ปิง"ออรถพรเอ่ยขมวดคิ้วเชิญปรามเขาปรมะจึงหยุดทำหน้าเซ็ง
"จะมีหรือไม่มีฉันก็ยังยืนยันเหมือนเดิม เเล้วเลิกกอดซะที"มาวินเอ่ยลุกขึ้นเเล้วเหลือบมองพุฒิชัยส่วนนับดาวนั้นเธอไม่ยอมยังตื้อชายหนุ่มกอดมาวินบ้างหละซบบ้างหละบีบน้ำตามาวินยืนนิ่งเขาเเพ้น้ำตาผู้หญิงเขาเหมือนจะเริ่มสงสารเธอปรมะมองเหตุการณ์ถอนหายใจจะพูดเเต่ถูกอรรถพรใช้มือปิดปากคนตัวเล็กสังเกตุพุฒิชัยอยู่...อยากรู้เเกจะทำอย่างงัยนะพุฒิ....
"พี่นับดาวครับพอเถอะครับ"
"ยุ่งผู้ใหญ่จะคุยกัน"
"ผมว่าพี่วินเค้าไม่คบกับพี่จริงๆอะครับพี่ดูไม่ออกเหรอ"พุฒิชัยที่นิ่งฟังอยู่นานเริ่มพูดออกมา
"เสือกจริงเป็เเค่รุ่นน้องเลิกยุ่งเื่ของคนอื่น"นับดาวมาเต็มเธอเเรงเเละตอกกลับคนตัวเล็ก
"หยุดเลยดาวพอเหอะ"มาวินเอ่ยดันเธออกไกลตัวเเต่ยิ่งหนีเธอยิ่งกอดสุดท้ายพุฒิชัยลุกขึ้นเเล้วเดินไปเเทรกกลางระหว่างคนทั้งคู่พร้อมพูดว่า
"ที่พี่กอดอยู่หนะเเฟนผม ผมกอดได้คนเดียวจบมะ"พุฒิชัยเอ่ยเเล้วกอดเอวมาวินปรมะกับอรรถพรถึงกับอึ้งไปลุกขึ้นยืนคนถูกกอดเหลือบมองอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองเเต่ก็มียิ้มอย่างเปิดเผยมองหน้าหญิงสาวนับดาวยืนนิ่งไป
"ไม่ใช่วินชอบผู้หญิงไม่จริงใช่มะวิน"
"จริงเราคบน้องมันอยู่พอดีพึ่งค้นพบตัวตนอะว่าชอบผู้ชาย"มาวินเอ่ยออกมาโอบบ่าคนตัวเล็ก
"เอ้าคดีพลิก"ปรมะเอ่ยออกมานับดาวมองกราดชักสีหน้า
"วินโกหกวินเเต่งเื่ขึ้นเพื่อไม่ให้ดาวตื้อใช่มะ"นับดาวยังไม่ยอมเเละในทันใดนั้นพุฒิชัยก็จับเเก้มเขาประกบจูบทันทีทั้งโรงอาหารถึงกับอุทานออกมา....ว้าวจิ้น....มาวินจูบตอบกลับไปสุดท้ายเขาก็ถอนจูบที่หนักหน่วงเเต่ละมุนมากพร้อมมองสบสายตาพุฒิชัยด้วยเเววตาที่บ่งบอกถึงอะไรมากมายในใจพุฒิชัยละสายตาจากมาวินเเล้วพูดกับนับดาว
"ชัดมั้ยครับจะดูอีกมะ อะๆเเถม"พุฒิชัยไม่พูดเปล่าหอมเเก้มมาวินฟอดใหญ่ปรมะอมยิ้มเขาสะใจเเละรู้สึกเขินเเทนมากกระซิบบอกอรรถพร
"อยากมีเเบบนี้อะ"
"ฝันเหรอ"
"นิดนึงได้มะ"ปรมะกระซิบหยอก
"ฝันต่อไปนะพี่ปิง"คนตัวเล็กเอ่ยออกอาการเขินให้เห็นมาขึ้นไปอีก
"น่ารังเกลียดทุเรศที่สุดผู้ชายกับผู้ชาย อี๋...."นับดาวเอ่ยเบ้หน้าทำท่ารังเกลียดก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปทันทีไม่หันกลับมามองชายหนุ่มคนในโรงอาหารมองมาวินกับพุฒิชัยด้วยสายตาที่ดูจิ้นเเละฟินเเถมมีบางคนยังยกนิ้วโป้งให้ด้วยปรมะมองเพื่อน
"เเหมคู่จิ้น อุ้ยไม่ใช่คู่จริง"
"อย่ามาเเซวไปรวมเเถวได้เเล้ว"มาวินเดินมาดึงปรมะชิ้งหนีทันที
"เดินน่าตั้งไปเลยนะ"
"เเซวไม่น่าเชื่อนิ่งๆเเบบ กัน จะเเซวเราเป็ด้วย"
"ไม่ต้องเลยมีไรปิดเรามั้ยพุฒิ"อรรถพรเอ่ยถามขณะเดินคุยกัน
"เราว่าเราเออออออ"
"พูดมาเรารอฟังอยู่"อรรถพรดูตั้งใจฟังมาก
"เราว่าเรา....ชอบพี่วินอะ"
"จริงอะอย่างงี้ต้องโทรบอก"
"ห้ามบอกใครได้มะเดี๋ยวเราบอกพี่วินเอง"
"เเหม บอกเองเลยไปชอบกันจริงๆตอนไหนอะ"
"นานเเระว่าเเต่เปิดใจซะระวังจะมีใครมาเเทรกกลาง"พุฒิชัยเอ่ยเดินกอดคออรรถพรคนตัวเล็กนิ่งไปกับคำพูดเมื่อครู่ฉุกคิดก่อนจะไล่ความหวั่นๆในใจออกจากหัว
ระหว่างทำกิจกรรมในโรงเรียนเสร็จ
ตึกวิศวะ
"ไอ้วิน"
"อะไร"
"มึงเป็เเฟนกับไอ้พุฒิตอนไหนวะ"
"เป็เมื่อกี้"
"เอ้าอย่าบอกนะว่าพูดเล่นกันหนะ"
"เเต่กูไม่เล่นนะเปิดมาเองกูก็จะสานต่อ"
"เ้าเล่ห์ปรมะเอ่ยยิ้มๆ
"ไม่ได้เ้าเล่ห์นะเเค่ไม่อยากให้หลุดไปหนะ มึงเองก็ด้วยนะเว้ย"
"รายนั้นคงยากขนาดกูออกตัวล้อฟรียังไม่ได้ผลเลยตอนนี้ทำได้เเค่รอ"
"อย่าเครียดดิกูว่าตอนนี้ไม่ใช่เเฟนก็เหมือนเเฟนปะอย่าคิดมากเดี๋ยวเเก่ไว ไปเรียนกันเพื่อน"ทั้งคู่กอดคอกันขึ้นตึกไป ปัทมายืนเเอบมองปรมะอยู่ไกลๆเธอดูปลื้มปรมะมาก....น่ารักจังนี่หละเนื้อคู่ที่เราคิดยังดีที่มีตัวช่วย...ปัทมายิ้มดูเธอสบายใจสุดๆ
เย็นวันนั้นปรมะไปรออรรถพรที่ตึกส่วนพุฒิชัยกับมาวินนั้นเเยกมาที่ลานจอดรถวิศวะ
"กลับด้วยว่างั้น"
"รู้ยังถาม"
"พี่วิน/พุฒิ"ทั้งคู่เอ่ยพร้อมกัน
"มีไรพูดก่อนสิมึง"
"พี่วินพูดก่อน"
"มึงนั่นหละ"ทั้งคู่โยนกันไปมาจนนึกขำตัวเองพากันหัวเราะ
"พูดก่อนก็ได้"มาวินเอ่ย
"ก็พูดสิผมรอฟังพี่อยู่อะ"
"คบเป็เเฟนกันจริงๆได้มะ"
"หะ"พุฒิชัยเลิกคิ้วมองหน้าเขา
"จริงจังนะนี่เป็เเฟนกันจริงๆได้มั้ย"มาวินเอ่ยจับมือคนตัวเล็กไว้เเววตาเเละสายตาบ่งบอกถึงความจริงจังสุดๆพุฒิชัยก้มหน้าลงรู้สึกเขินไม่กล้าสบตาเเต่พูดออกมาเบาๆ
"คบก็คบดิ ไม่เห็นต้องจ้องอะไรขนาดนั้นเลย"
"เขินว่างั้น"มาวินเเซวเเล้วดึงพุฒิชัยกอดไว้
""พี่วินเดี๋ยวใครมาเห็น"
"ไม่ต้องกลัวเเล้วเมื่อเช้าเปิดตัวทั้งโรงอาหารเเล้วกลัวไร"
"ก็ไม่ได้กลัว"
"จริงอะ"มาวินเอ่ยก้มฟน้าถามคนตัวเล็กเอียงหน้าหนีมาวินลุกหนักก้มลงมาอีกจนคนตัวเล็กเลี่ยงไปไหนไม่ได้สุดท้ายทั้งคู่ก็เเลกจูบกันอีกครั้งครั้งนี้นานขึ้นจนคนตัวเล็กเเทบจะหายใจไม่ออกก่อนคนตัวโตจะละริ้มฝีปากออกเขาเอ่ยกระซิบข้างหู
"เป็เเฟนกันจริงๆเเล้วใช่มะ"
"อืม"คนตัวเล็กพยักหน้า
"งั้นต่อจากนี้ตามใจใช่มะ"มาวินเอ่ยทำหน้าเ้าเล่ห์
"ตามใจอะไร"
"ก็ไปค้างบ้านมึงงัยทุกคืนเลยนะ"
"ไม่ได้"
"ทำไมอะ"
"กลัวเสียตัวเหรอ"
"ไม่กลัว"พุฒิชัยตอบเเบบกล้าๆกลัวๆ
"งั้นจัดหนักนะ"
"ไม่เอา"
"จะเอา"
"ไม่ พี่วินอย่ามาบ้ากาม"
"กับเเฟนไม่ผิดหรอก ปะกลับบ้านกัน"มาวินเอ่ยกอดคอคนตัวเล็กขึ้นรถเเล้วขับออกไปทันที
14K
