เ้านายจอมโหด กำลังโกรธอะไรฉันอยู่นะ!
EP 3
เรียกผมว่าขุนพล.....ในเวลาที่เราอยู่กันสองคน
..................
12.45 น.
ภายในห้องทำงานสุดหรูที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ หน้าต่างที่ทำด้วยกระจกราคาแพงบานใหญ่ที่เพียงแค่มองออกไปก็เห็นตึกสูง และถนนที่เต็มไปด้วยรถติด ตอนนี้ถูกปิดทึบด้วยม่านอัตโนมัติ ราวกับกลัวว่าจะมีใครเห็นสิ่งที่กำลังทำอยู่ในตอนนี้
“คะ คุณขุนพล อื้อ ยะ หยุดนะคะ”
“มันจะหมดพักเที่ยงแล้วนะคะ อ๊ะ!” น้ำขิงเอ่ยในขณะที่ดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดของเ้านายหนุ่ม ตอนนี้ร่างบางถูกจับให้นั่งอยู่บนตัวของร่างสูงในสภาพหันหน้าเข้าหากัน เสื้อผ้าที่ถูกรีดจนเรียบก่อนที่จะมาทำงาน ตอนนี้กลับถูกทำให้ยับยู่ยี่หลุดลุ่ยเพราะฝีมือของผู้เป็นาย
จุ้บ! จ้วบๆ
และถึงแม้น้ำขิงจะพยายามบอกให้เขาหยุดดูดหน้าอกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ทว่า เขากลับไม่ยอมฟังอะไรเลย เขายังคงเอาแต่ดูดเม้ม ขบกัด และทำรอยแดงเอาไว้อย่างสนุกสนาน
กุกกัก กุกกัก
“อื้อ บะ บอกว่าให้หยุด อื้อ! ไงคะ”
‘ฮืออ เดี๋ยวแม่ฟ้องกรมแรงงานดีมั้ยเนี่ย (T^T) ’ น้ำขิงพึมพำในใจ เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็คือเธอกำลังจะไปกินข้าว แต่ทว่ากลับถูกเรียกตัวด่วนจากเ้านายหนุ่ม และทั้งๆ ที่คิดว่า เรียกมาเพราะเื่งาน แต่ทว่าเปล่าเลย
จุ้บ! จ้วบๆ
“อืม” ร่างสูงที่สาระวนอยู่กับหน้าอกนุ่มนิ่มส่งเสียงครวญครางออกมาเบาๆ ราวกับบอกว่าเขากำลังพอใจกับเ้าก้อนนุ่มนิ่มขนาดพอดีมือของเธอเป็อย่างมาก
“คุณขุนพลคะ อึก! อื้อ น้ำขิงขอร้อง.....อ๊ะ น้ำขิงหิวข้าวค่ะ” น้ำขิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเว้าวอน เพราะเธอหิวข้าวมากจริง ๆ เพราะเมื่อเช้าเอาแต่คิดมากจนไม่มีเวลากินข้าวเลย ซึ่งเมื่อท้องของน้ำขิงส่งเสียงดังขึ้นมาเป็เครื่องยืนยัน ร่างสูงก็ชะงักไป ซึ่งเขาดูมีท่าทางเสียดายเล็กน้อยที่ต้องละริมฝีปากออกจากก้อนซาลาเปาหวาน
ฟึบ
“เรียกผมว่าขุนพล.....ในเวลาที่เราอยู่กันสองคน” มือหนาช้อนก้นของร่างบางให้ขยับมานั่งบนตักเขาดีๆ ก่อนจะดึงบราเซียที่ถูกดันขึ้นไปเหนืออกให้ลงกลับมาอยู่ที่เดิม ก่อนจะค่อยๆ ติดกระดุมที่ปลดออกไปด้วยตนเองคืนให้ดังเดิม
“...................” น้ำขิงนิ่งไปกับการกระทำของคนตรงหน้า และไม่รู้ว่าเพราะอะไร มันถึงทำให้เธอรู้สึกใจเต้นตึกตักขึ้นมา
“เข้าใจที่ผมพูดหรือเปล่า?” ร่างสูงเอ่ยเสียงเข้มเมื่อไม่ได้รับคำตอบจากร่างบางที่นั่งอยู่บนตัก
“ขะ เข้าใจแล้วค่ะ” น้ำขิงพยักหน้าหงึกหงัก
‘ทำไมต้องดุด้วยเนี่ย (T^T) ’
เมื่อคุยกันเรียบร้อยน้ำขิงก็ะโลงจากตักแกร่ง และเตรียมเดินออกจากห้อง แต่ทว่ากลับถูกมือหนารั้งแขนเอาไว้
หมับ
‘อะไรกันอีกเนี่ย หิวข้าวจะตายอยู่แล้วนะ (︸_︸) ’ ถึงแม่ในใจจะร้องครวญคราง แต่ทว่า เลขามืออาชีพอย่างเธอก็ทำให้แค่หันไปฉีกยิ้มด้วยรอยยิ้มมารยาทให้เ้านายหนุ่มเท่านั้น
“ (^_^) ”
“เอานี่ไปซื้อข้าวทานสิครับ” ร่างสูงเอ่ยด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับยื่นแบงก์ร้อยให้ลูกน้องไปซื้อข้าวกิน แต่ทว่าเมื่อน้ำขิงกางมือออกก็พบว่า ตอนนี้ในมือของเธอคือบัตรเครดิตที่มีคำว่า WISDOM (Visa Infinite)
“ (⊙□⊙ ) ”
“อะ เอ่อ คุณขุน..เอ่อ ขุนพล” เมื่อน้ำขิงจะเรียกว่าคุณขุนพล ก็ถูกดวงตาคมหรี่ตามองจนต้องเป็คำเรียกตามที่เขาบอก
“นี่มันบัตรเครดิตนะคะ หะ ให้น้ำขิงทำไมคะ?” น้ำขิงเอ่ยด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนใจ เพราะบัตรที่อยู่ในมือของเธอตอนนี้คือ บัตรสำหรับผู้มีเงินฝากและเงินลงทุนั้แ่ 150 ล้านบาทขึ้นไป ซึ่งมันไม่ใช่บัตรของบริษัท แต่เป็บัตรเครดิตส่วนตัวที่ไม่ควรเอามาให้คนอื่นๆ ง่ายๆ ขนาดนี้
“ทำไม หรืออยากได้ Black Card?” ไม่พูดเปล่า แต่ทว่าเขากลับหยิบกระเป๋าเงินออกเพื่อหยิบบัตรเครดิตใบสีดำมายื่นให้เธอ
‘ผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้วจริง ๆ ด้วย’
“มะ ไม่เอาค่ะ ไม่เอาทั้งบัตรนี้ แล้วก็แบล็กการ์ด” น้ำขิงปฏิเสธ ก่อนจะคืนบัตรให้กับชายหนุ่ม เพราะลางสังหรณ์บางอย่างมันบอกว่า หากเธอรับของเหล่านี้มา เธอจะไม่อาจหนีจากคนตรงหน้าได้ตลอดไป เพราะมีอย่างที่ไหน อยู่ดีๆ ถึงกล้าให้ของมีค่าขนาดนี้กับเธอ ความเ้าบุญทุ่มของเขามันน่ากลัวเกินไป
“เอาไป” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์ เขาเริ่มเอนตัวพิงไปกับเก้าอี้ ก่อนจะเริ่มเอานิ้วเคาะโต๊ะเป็สัญญาณเตือนว่ากำลังหงุดหงิด
“มะ ไม่เอาค่ะ”
‘เขาโกรธอะไรฉันกันเนี่ย’
“หนึ่ง” เมื่อพูดเฉยๆ แล้วร่างบางไม่ยอมรับ เขาจึงเริ่มนับเลขเพื่อกดดัน
“สอง”
“สาม.....”
“ขะ ขอสองร้อยค่ะ! (> ^ <) ” เมื่อเห็นร่างสูงทำท่าจะลุกมาตะครุบตัวเธอ น้ำขิงก็ตัดสินใจหาทางเอาตัวรอดอื่นแทน
“..................” ร่างสูงนิ่งไป แต่ทว่าเขากลับเลิกคิ้วมองร่างบางด้วยความสงสัยแทน
“น้ำขิงขอเงินไปทานข้าวสองร้อยค่ะ” ร่างบางเอ่ย ก่อนจะแบมือที่สั่นเทาไปตรงหน้าร่างสูง
“หึ” เมื่อได้ยินที่ร่างบางเอ่ย ชายหนุ่มก็ส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ แต่แทนที่เขาจะหยิบเงินในกระเป๋าออกมาให้เธอ ทว่าเขากลับโยนกระเป๋าเงินราคาแพงทั้งใบให้แทน
ตุ้บ
“?” น้ำขิงรับกระเป๋ามาถือไว้อย่างงง ๆ
“อยากได้เท่าไหร่ก็หยิบเอา” เสียงทุ้มเอ่ย
“ค่า” ป่วยกายจะต่อล้อต่อเถียง ตอนนี้น้ำขิงหิวข้าวเกินกว่าจะสู้รบกับร่างสูงแล้ว
“ว่าแต่ คุณ...เอ่อ ขุนพลจะกินอะไรมั้ยคะ เดี๋ยวน้ำขิงซื้อมาเผื่อ”
“.....ไม่ล่ะ”
“ผมกินนมอิ่มแล้ว” เอ่ยจบร่างสูงก็หมุนเก้าอี้หลังให้ ก่อนที่ม่านที่ปิดกระจกไว้จะเปิดอัตโนมัติ แต่ถึงแม้จะหันหลัง ก็ยังคงได้ยินเสียงกระแทกเท้าของน้ำขิงอยู่ดี
..................................
เพิ่มลงคลัง+คอมเมนต์+ไลค์
= กำลังใจ (◕‿< ❀)
1K
