ความเคยชินเป็สิ่งที่น่ากลัวมันส่งผลกระทบต่อจิตใจของผู้คนโดยไม่รู้ตัว
ในระหว่างพิธีแต่งงาน เีเ่ยื่นมือออกไปเพื่อช่วยเหลือเซี่ยชิงเยว่หากทว่าถูกนางแช่แข็งมือทั้งข้างอย่างเืเย็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มเรียกหานางด้วยคำว่า “ฮูหยิน”แทบทำให้นางขุ่นแค้นแทบกระอักเื เมื่อชายหนุ่มจับจูงมือนางเีเ่ถึงกับสามารถััได้ถึงรังสีฆ่าฟันอันเย็นเยือกแผ่ออกมาจากร่างของเซี่ยชิงเยว่
ทว่า ในระยะเวลาสองสามวันที่ผ่านมา คำว่า “ชิงเยว่ฮูหยินข้า”ที่ถูกเรียกออกจากปากของเีเ่กลายเป็ยิ่งมายิ่งคุ้นชินไม่ว่าภายในใจนางมีความคิดเยี่ยงไรภายนอกของนางดูคล้ายยอมรับได้ต่อการถูกเรียกขานเช่นนี้ แม้แต่การเปลือยหลังต่อหน้าชายหนุ่มเองยังไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนใจสักเท่าไรไม่ต้องพูดถึงเพียงแค่การจูงมือก่อนหน้านี้
หลายวันมานี้ แน่นอนว่าเีเ่ต้องนอนตรงมุมห้องทว่ากลับไม่ถือเป็การทารุณนักเมื่อมีผ้าห่มผืนหนาปูแผ่อยู่บนพื้นเมื่อได้เวลาตีสามของทุกวัน ชายหนุ่มจะตื่นขึ้นด้วยตนเองและทำการรักษานางด้วยเข็มเงิน
ใน่หลายวันมานี้เซี่ยชิงเยว่เองรู้สึกความเปลี่ยนแปลงของสภาพร่างกายนางที่ยิ่งมายิ่งน่าตระหนก
แสงเทียนสลัวเลือนราง ทว่าแผ่นหลังเปล่าเปลือยของเซี่ยชิงเยว่กลับสว่างขาวโพลนถึงกับขาวผ่องกว่าหิมะ เีเ่ถือเข็มเงินบนฝ่ามือ นิ้วทั้งสิบพลิ้วไหวก่อนหน้านี้ ชายหนุ่มล้วนหลั่งเหงื่อโซมกาย เมื่อผ่านไปครึ่งชั่วโมง“การเปิดช่องลมปราณ” ได้ผ่านพ้นไปอีกขั้นเีเ่คีบถอนเข็มเงินทั้งหมดพร้อมปล่อยลมหายใจอย่างโล่งอก ด้วยความเหนื่อยล้าชายหนุ่มรู้สึกสมองมึนงงพร่าเลือน ร่างกายไหวโอนเอนก่อนจะล้มสลบลงบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเซี่ยชิงเยว่ชายหนุ่มพลันััได้ถึงความรู้สึกอบอุ่นนุ่มนิ่มอันยากบรรยายได้ชนิดหนึ่งทั่วทั้งแผ่นอกของตน
เซี่ยชิงเยว่พลันเบิกตากลมกว้าง สองตาแฝงแววขุ่นเคืองนางกำลังจะใช้พลังลมปราณผลักดันเีเ่อกโดยแรงก่อนที่นางจะพบว่าจังหวะลมหายใจของชายหนุ่มล้วนอ่อนล้าจนน่าใ...เป็ลมหายใจอันแ่ล้าจนไม่อาจเทียบได้กับการฝังเข็มก่อนหน้านี้
เซี่ยชิงเยว่หยุดการโคจรพลังลมปราณและใช้กำลังเพียงเล็กน้อยเพื่อยกร่างเีเ่ออกจากตัวนางสวมใส่เสื้อผ้าลงบนร่างกายเพียงชั่วพริบตาก่อนจะยื่นสองมือไปพยุงเีเ่หญิงสาวจับจ้องไปยังเีเ่พร้อมกล่าวว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
สีหน้าของเีเ่ขาวซีดไร้สีเืดวงตาครึ่งหลับครึ่งลืมคล้ายไม่มีแม้เรี่ยวแรงจะเปิดเปลือกตาชายหนุ่มผงกศีรษะอย่างเชื่องช้าและพูดอย่างอ่อนแรงว่า“ไม่มีอะไร...ข้าเพียงแค่...ใช้พลังลมปราณจนเกินขอบเขต...ให้ข้าได้พักสักหน่อย...ก็ไม่เป็ไรแล้ว”
ภายในดวงตาของเซี่ยชิงเยว่สั่นประกายดุจระลอกคลื่นความรู้สึกปวดแปลบปลาบใจที่นางไม่สมควรมีกลับปรากฏขึ้นอีกครั้งหลังการฝังเข็มครั้งแรก ร่างกายของเีเ่ล้วนสูญเสียพลังไปมากมายทุกครั้งที่บังเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ชายหนุ่มล้วนสามารถฟื้นฟูด้วยตนเองได้อย่างง่ายดาย ทว่า ่หลังมานี้ชายหนุ่มให้การฝังเข็มแก่นางทุกวี่วัน ทุกเข็มล้วนต้องสิ้นเปลืองกำลังภายในร่างกายเีเ่ไม่แข็งแรงอยู่ก่อนเมื่อต้องสูญเสียกำลังอย่างต่อเนื่องเช่นนี้...ชายหนุ่มจะทนทานได้อย่างไร? อาจเป็ด้วยเหตุนี้ที่ส่งผลให้ร่างกายของเีเ่อ่อนแรงถึงเพียงนี้
“ท่านไม่จำเป็ต้องสิ้นเปลืองเรี่ยวแรงเพื่อข้าถึงเพียงนี้”เซี่ยชิงเยว่กล่าว สองตาทอประกายลึกล้ำ
เีเ่ยิงฟันหัวเราะ “ไม่ท่านล้วนคู่ควร...เนื่องเพราะท่านคือ...ฮูหยินของข้า!”
เซี่ยชิงเยว่ “...”
เีเ่ปิดเปลือกตาลงพร้อมฟื้นฟูพลังอย่างช้าๆชายหนุ่มกล่าวอย่างแ่เบาว่า “แม้ท่านจะตบแต่งเข้ามาเพื่อทดแทนบุญคุณท่านไม่เคยนับข้าเป็สามี ทว่า มันเป็ไปไม่ได้ที่ข้าจะคิดเช่นนั้นกับท่านนอกเสียจากเมื่อข้าหย่าขาดจากท่านแล้ว การปกป้องดูแลสตรีของตนอย่างดีล้วนเป็ทั้งหน้าที่และศักดิ์ศรีที่สำคัญที่สุดที่บุรุษพึงกระทำ...”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ จิตใจของเีเ่พลันรู้สึกรุ่มร้อน
...ข้าบอกได้เลยว่า! ขนาดข้ายังหวั่นไหวกับคำพูดเหล่านี้ ข้าไม่เชื่อว่าหัวอกลูกผู้หญิงเช่นท่านจะไม่รู้สึกอะไรเลย!
ผ่านไปชั่วระยะเีเ่ล้วนไม่ได้ยินเสียงกล่าวอันใดจากเซี่ยชิงเยว่ ชายหนุ่มลืมตาขึ้นสูดลมหายใจแ่เบา และกล่าวด้วยเสียงอันน่าเวทนา “ชิงเยว่ฮูหยินข้าไม่อาจเดินอย่างสะดวกได้ เ้าช่วย...ช่วยพยุงข้าไปตรงนั้นหน่อยได้ไหม?”
ดวงตาของชายหนุ่มเขม้นมองไปยังมุมห้อง...สถานที่ที่ชายหนุ่มนอนเป็ประจำ
เซี่ยชิงเยว่เหลือบมองไปทางผ้าห่มที่ปูลาดอยู่บนพื้นครั้งหนึ่งความรู้สึกเ็ปที่นางไม่ควรรู้สึกพลันทิ่มแทงจิตใจ นางสั่นศีรษะคราหนึ่งเคลื่อนร่างของนางไปยังข้างเตียง “ท่านนอนบนเตียง ข้าจะไปนอนที่พื้นเอง”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เีเ่พลันตื่นตัวกำลังที่ไม่ทราบหยิบยืมจากที่ใดพลันกลับคืนมาชายหนุ่มยื่นเหยียดมือออกอย่างรวดเร็วเพื่อฉุดดึงมือของเซี่ยชิงเยว่ไว้“ไม่มีทางเด็ดขาด! ไม่มีข้อแม้และข้อต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น แม้ว่าท่านจะแข็งแกร่งกว่าข้าพเ้าในทุกๆทาง...แต่ข้าเป็ผู้ชายท่านเป็ผู้หญิง! ในฐานะผู้ชายแล้วข้าจะนอนบนเตียงแล้วให้ผู้หญิงนอนบนพื้นได้อย่างไร! หากท่านจะนอนตรงนั้นงั้นข้าจะไปนอนในสวน!”
สุ้มเสียงของเีเ่เร่งร้อนทั้งยังแฝงแววไม่ยอมรับคำปฏิเสธใด เมื่อกล่าวจบ ชายหนุ่มพยายามดิ้นรนลุกขึ้นจากเตียงทว่ากลับไม่สามารถลุกขึ้นได้
เซี่ยชิงเยว่พลันแสดงสีหน้าสลับซับซ้อนนางกัดริมฝีปากอย่างแ่เบา หลังจากชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง นางจึงตัดสินใจนางยื่นมือไปเบื้องหน้าเพื่อผลักเีเ่ลงบนเตียง หยิบผ้าห่มสีแดงและคลี่คลุมผ้าห่มลงบนร่างของนางและเีเ่
“ห้ามท่านแตะต้องร่างกายข้า”เซี่ยชิงเยว่นอนลงอีกด้านหนึ่งของเตียง หันหลังให้แก่เีเ่ซุกซ่อนสีหน้าของนางจากสายตาชายหนุ่ม
เีเ่ยิ้มอย่างเงียบงันชายหนุ่มเปลี่ยนเป็ลงนอนอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งหลับตาอย่างมีความสุข “ทำตัวตามสบายด้วยระดับพลังลมปราณของท่าน แม้ว่าข้าจะอยากทำอะไร ข้าก็คงทำไม่ได้อยู่ดี...อืม...ร่วมเรียงเคียงหมอน...แบบนี้จึงจะสามารถเรียกได้ว่าเป็สามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์...”
เซี่ยชิงเยว่ “...”
“เอาล่ะ...ชิงเยว่ฮูหยินข้า...ข้าจะนอนก่อนละนะ...ฮู่...พรุ่งนี้ข้าจะให้อาหญิงเล็กปรุงน้ำน้ำแกงขิงไก่ให้ข้าเพื่อฟื้นฟูร่างกาย...อืม”
สุ้มเสียงของเีเ่แปรเปลี่ยนเป็ยิ่งมายิ่งแ่เบาเมื่อชายหนุ่มเงียบเสียงไป ลมหายใจของเขากลับกลายเป็สม่ำเสมอ...ชายหนุ่มหลับสนิทลงอย่างรวดเร็วเนื่องจากความเหนื่อยล้า
เซี่ยชิงเยว่พลิกกายหันมาทางเีเ่อย่างเงียบงันจับจ้องมองไปที่ใบหน้าใกล้เพียงฝ่ามือกั้นของชายหนุ่มแววตาทั้งคู่สั่นสะท้านด้วยความรู้สึกสับสนว้าวุ่นใจ…
นับั้แ่นางเข้าร่วมกับวังเมฆาเยือกแข็งนางได้ตัดสินใจที่จะสงบระงับอารมณ์ความรู้สึกและความปรารถนาทั้งมวลตลอดชีวิตนางไม่เคยคาดว่าจะมีวันที่นางได้นอนร่วมเตียงเดียวกันกับบุรุษเพศ ก่อนการแต่งงานนางไม่เคยแม้แต่จะคิดว่านางจะอนุญาตให้ชายหนุ่มแตะต้องนาง…
ทว่า ณ ขณะนี้ หญิงสาวกำลังนอนบนเตียงเดียวกันกับชายหนุ่มที่ยิ่งกว่านั้นคือ ในใจของนางไม่ได้มีความรู้สึกต่อต้านอย่างรุนแรงอันใด…
...เกิดอะไรขึ้นกับข้า? ความรู้สึกนี้เป็เพราะข้ารู้สึกผิดต่อเขางั้นหรือ?
...อาจเป็ได้…
ความคิดของนางสับสนวนเวียน หญิงสาวดิ่งลึกลงไปในความฝันโดยไม่รู้ตัวเซี่ยชิงเยว่มิได้เฉลียวใจว่าการผล็อยหลับอย่างรวดเร็วเมื่อท่านนอนเคียงคู่อยู่กับบุรุษเพศผู้หนึ่งนี่หมายความว่าในใจของนาง ใต้จิตสำนึกที่ซ่อนอยู่นางปราศจากความรู้สึกหวาดระแวงหรือต่อต้านใดๆต่อบุรุษนั้น
..............................
การหลับไหลไปครั้งนี้เีเ่หลับไปจนกระทั่งสามชั่วโมงหลังดวงอาทิตย์ขึ้น เมื่อชายหนุ่มลืมตาเซี่ยชิงเยว่ไม่ได้อยู่ข้างกายอีกต่อไป นางไม่ได้อยู่ภายในห้องนอนเช่นกัน
แม้เขาจะดีรับการพักผ่อนเกือบทั้งคืนร่างกายของเขายังคงความตึงเครียด ชายหนุ่มรู้สึกดังตนเองเพิ่งฟื้นตื่นจากการาเ็ร้ายแรงเีเ่ลุกขึ้นยืน ถอนหายใจยาวและพูดความคิดของตนออกมา “หากเป็เช่นนี้ต่อไปนี่มีโอกาสที่ร่างกายของข้าจะทนทานไม่ไหวเข้าสักวันดูท่าว่าข้าจะใช้พลังเยอะเกินไปไม่น้อยเลยทีเดียว”
“แต่ว่านี่เป็ทางเดียวที่นางจะยินยอมพร้อมใจในการตามหาของสามสิ่งนั้นให้ข้า”
เีเ่ลงจากเตียงและเปลี่ยนเสื้อผ้าเมื่อถอดเสื้อผ้าชั้นนอกออก ชายหนุ่มยึดกุมจี้ที่ห้อยคอของตน นิ่งขึงไปครู่ใหญ่...ในวันแรกของการเกิดใหม่ความทรงจำที่ทับซ้อนกัน สะกิดความสงสัยของเีเ่เกี่ยวกับจี้ห้อยคออันนี้นี่สืบเนื่องจากชีวิตของเขาในทวีปเมฆครามชายหนุ่มเองก็มีจี้ห้อยคอทำจากเงินเช่นกันภายในยังสามารถเปิดออกเพื่อส่องดูกระจกภายในจี้ทั้งสองด้าน ทว่า ก็แค่นั้นไม่มีอะไรนอกจากนี้ ไม่มีอะไรพิเศษภายในจี้ห้อยคออันนั้น
บนดินแดนเมฆครามท่านอาจารย์บอกกับเขาว่าจี้เงินเส้นนี้คล้องคอตนเองขณะยังเป็ทารกอยู่ในตอนที่ท่านอาจารย์มาพบ จี้เงินเส้นนี้ของเีเ่เองก็อยู่บนคอของเขามาั้แ่เขาเริ่มจำความได้ท่านปู่เป็คนบอกเขาว่าจี้ห้อยคอนี้คือสิ่งที่บิดาของเขา เซียวยิง ได้รับมาจากใครบางคน เมื่อเขาถือกำเนิด จี้เส้นนี้ก็ประดับอยู่บนคอของเขาและยังเป็ตัวแทนความทรงจำของบิดาของเีเ่อีกด้วย
สองชาติภพ...จี้ห้อยคอที่ช่างละม้ายเหมือน...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
หลังจากผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเีเ่เข้าไปในไข่มุกพิษ์โดยทันที ภายในมิติสีเขียวมรกต เด็กสาวผมสีเพลิงยังคงล่องลอยอย่างสงบไม่มีสัญญาณบ่งบอกการตื่นขึ้นมา
สองวันนี้ ชายหนุ่มสอบถามอย่างอ้อมๆ ต่อทั้งท่านปู่ของตนและเซี่ยชิงเยว่ถึงสถานที่ใดบนโลกนี้ที่มีกลุ่มชนเผ่าผมสีแดงเพลิงคำตอบที่ได้ล้วนเป็คำ “นี่เป็ครั้งแรกที่ข้าได้ยินเื่แบบนี้”ส่งผลให้เีเ่เพิ่มพูนความสนใจและระแวงสงสัยถึงตัวตนของเด็กสาวยิ่งขึ้นอย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มมิได้บอกผู้ใดถึงเื่ของเด็กสาวนางนี้
เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดลำลองเีเ่บิดี้เีรอบหนึ่ง ทันใดนั้นเอง เขาพลันได้กลิ่นอาหารหอมหวนเตะจมูกทำให้ชายหนุ่มแทบน้ำลายไหล เีเ่เดินตามกลิ่นอาหารเมื่อชายหนุ่มเห็นหม้อน้ำแกงบนโต๊ะอาหารเขาพุ่งไปที่โต๊ะอย่างรีบร้อนและเปิดฝาน้ำแกงทันทีคลื่นไอร้อนหอมกรุ่นของน้ำแกงที่ชวนให้น้ำลายสอพลันพวยพุ่งออกจากหม้อน้ำแกง
“น้ำแกงไก่ใส่ขิง...อ้า! อาหญิงเล็กรู้ใจข้าที่สุด!”กระเพาะของเีเ่ส่งเสียงร้องในทันทีชายหนุ่มหยิบจับตะเกียบขึ้นมาและเริ่มสวาปาม หลังจากเขาทานไปได้สักครู่ประตูหน้าถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นเซียวหลิงซีผู้ซึ่งสวมใส่ชุดสีเหลืองอ่อนเดินเข้ามาอย่างสดใสร่าเริง เมื่อเห็นท่าทางของเีเ่บนโต๊ะอาหารนางเปิดปากกล่าวว่า “เอ๋? น้ำแกงไก่? กลิ่นหอมน่าทานจริงๆ! ทั้งยังมีกลิ่นของขิงอีกด้วย เช่อน้อยใครปรุงน้ำน้ำแกงนี้แก่เ้า? ฮิๆ..และเ้าไม่ได้ชวนข้า มาแอบกินที่นี่คนเดียวงั้นรึ?!”
คำพูดของเซียวหลิงซีทำให้เีเ่ชะงักไปครู่หนึ่ง“อาหญิงเล็ก นี่ไม่ใช่ท่านเป็คนทำหรอกหรือ?”
“ไม่ใช่ข้าแน่นอน!” เมื่อเซียวหลิงซีพูดจบแววตาของนางพลันแปรเปลี่ยนเป็ซับซ้อน “จะมีใครในตระกูลเซียวที่จะทำน้ำแกงไก่ใส่ขิงให้แก่เ้า? หืม มีเพียงภรรยาของเ้าเท่านั้น ต้องเป็ชิงเยว่แน่นอน!ดูท่าความสัมพันธ์ของเ้าสองคนสามีภรรยาจะราบรื่นไม่ใช่น้อย”
คำพูดของเซียวหลิงซีแอบแฝงไว้ด้วยความเ็ปเีเ่วางตะเกียบลงและพึมพำว่า “นาง...เป็นางทำน้ำแกงไก่ใส่ขิงให้ข้า...จะเป็ไปได้อย่างไร...”
นี่เป็เื่ที่เป็ไปไม่ได้แน่นอน!
“ฮึ่มมม...ไม่ต้องสนใจว่าใครปรุงน้ำแกงนี้ให้เ้าในเมื่อเ้าชอบดื่มน้ำน้ำแกงไก่ก็ดื่มให้หมดซะ...ที่ข้ามานี่เพื่อจะบอกเ้าว่าคนจากพรรคตระกูลเซียวจะมาถึงตอนบ่ายตอนนี้ ทุกคนล้วนเตรียมการพร้อมพรัก เมื่อถึงเวลา เ้าต้องระมัดระวังไว้บ้างเ้าต้องไม่ท้าทายคนจากพรรคตระกูลเซียวซึ่งหน้า”เซียวหลิงซีกล่าวอย่างเคร่งขรึมจริงจัง
“ข้ารู้ หากมันแย่ถึงที่สุดจริงๆข้าเพียงอยู่แต่ในบ้านก็พอแล้ว ยังไงพวกมันก็ไม่คัดเลือกข้าไปอยู่ดี”เีเ่ตอบอย่างเฉื่อยชา
“เ้าอยู่แต่ในบ้านไม่ได้นะ”เซียวหลิงซีส่ายนิ้วเรียวยาวขาวเนียนเบื้องหน้าเีเ่ พูดเสียงเข้มว่า“จากที่ท่านผู้นำตระกูลบอกกล่าวนายน้อยพรรคตระกูลเซียว้าเห็นทุกผู้คนในตระกูลเซียว...ขาดไปแม้คนเดียวก็ไม่ได้!ถึงตอนนั้น เ้าต้องระวังมารยาทให้ดี”
“งั้นท่านยิ่งไม่ต้องกังวลใจอย่างกับอาหญิงเล็กท่านไม่รู้ ว่าข้าประพฤติตัวดีมีมารยาทตลอดมา”เีเ่ตอบคำอย่างยิ้มแย้ม ชายหนุ่มเริ่มต้นกลืนอาหารลงคออีกครั้ง
“ดีมากเช่นนั้นข้าจะไปหาท่านพ่อก่อนเพื่อช่วยงาน จะดีมากหากเ้าไปร่วมกับเราหลังทานอาหารเสร็จ”เซียวหลิงซีหมุนตัวพร้อมจากไปอย่างรวดเร็ว
..................................................
นิทานเื่นี้สอนให้รู้ว่า เมื่อผู้ชายแสร้งมารยาแม้แต่เทพธิดาน้ำแข็งยังหมดหนทาง!
555 ชอบพระเอกอ้อน นางมารยาได้น่ารักน่าหมั่นไส้โน๊ะ เกลียดไม่ลง
เพราะอย่างงี้ไงเลยต้องตัดใจให้นางมีฮาเร็มอ่ะ
คนที่รอคอยฉากสวีทคงไม่ผิดหวัง จุใจเลยทีเดียว
แต่คนที่รอคอยให้พระเอกเราเสียตัว คงต้องผิดหวังอีกครั้งนางงามน้ำแข็งยังคงไม่ใจอ่อนง่ายๆ
เป็ผู้หญิงย่อมต้องรักนวลสงวนตัว ไม่ใช่ว่าหวั่นไหวแล้วจะยอมง่ายๆนะจ๊ะตัวเธอ! โฮ่ๆๆ
1K
