Chapter 6
จัดบนรถก่อนเข้าเรียน
ร่างสวยของไข่หวานนอนอยู่บนเตียงหนาหนุ่มภายในห้องนอนสุดหรูหราที่ถูกตกแต่งสไตล์หลุยส์โบราณ โลกันต์ไม่ได้เข้ามาภายในห้องอีกเลยั้แ่ทำภารกิจเสร็จสิ้นไป...
เช้าวันต่อมา
"คุณคะ เช้าแล้วค่ะ คุณกันต์ให้ดิฉันเข้ามาปลุกค่ะ"
เสียงของแม่บ้านวัยกลางคนมาปลุกไข่หวานที่ยังคงนอนคุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา
เธอลืมตาขึ้นแล้วพยายามมองว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน
"อ๊ะ จริงสิ...เราอยู่บ้านพี่กันต์นี่"
เสียงเล็กพึมพำกับตัวเองแล้วลุกขึ้นนั่ง
"เสื้อผ้าของคุณแม่บ้านเอาไปซักอบรีดให้แล้วนะคะ คุณกันต์ให้มาเชิญคุณลงไปทานข้าวเช้าด้วยกันแล้วเดี๋ยวจะพาไปส่งที่มหาวิทยาลัยค่ะ"
"เอ่อ ขอบคุณนะคะ"
ไข่หวานยิ้มๆ เสื้อผ้าถูกนำมาแขวนไว้ภายในห้องแต่งตัวที่เป็แบบวอล์กอินโคลเซ็ต เธอลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งเนื้อแต่งตัว นอกจากจะมีเสื้อผ้าที่ทำการซักรีดเอาไว้ให้แล้วยังมีเครื่องสำอางและสกินแคร์ที่ถูกจัดเข้ามาให้อีก
"เป็งานเป็การเลยนะคะเนี่ยพี่กันต์ ไหนบอกไม่เคยเอาใครมาค้างคืนด้วยไง"
ไข่หวานพูดพึมพำแล้วทำหน้ามุ่ยๆก่อนจะจัดการแต่งองค์ทรงเครื่อง ม้วนผมที่ชี้ฟูให้เป็ลอนสวยๆ แต่งแต้มเครื่องสำอางให้หน้าดูมีสีสันต์สำหรับการเข้าไปเรียน
หลังจากทำอะไรเสร็จแล้วเธอก็ลงมาจากชั้นสอง แน่นอนว่าคนที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารจะเป็ใครไปไม่ได้นิกจากโลกันต์
"รีบมากินข้าวสิ เดี๋ยวจะวนไปส่งที่มหาวิทยาลัย"
คนตัวสูงรีบพูดขึ้น มีไม่มากนักหรอกที่เขาจะพาผู้หญิงไปส่งเรียนแบบนี้ ส่วนใหญ่เอาเสร็จจ่ายจบและให้ลูกน้องพาออกไปส่ง แต่นี่เห็นไข่หวานเป็น้องเป็นุ่งคนหนึ่งเลยค่อนข้างเป็ห่วง
"ขอบคุณนะคะพี่กันต์ขา"
ไข่หวานเดินเข้าไปหาเขาที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ร่างเล็กในชุดนักศึกษารัดติ้วนั่งลงบนตักแกร่งแล้วซบหน้าเข้าหาแผงอกอุ่น
"ทำอะไร"
เสียงทุ้มเอ่ยถามแล้วหรี่ตาลงมองเด็กสาวที่ซบแผงอกเขาเอาไว้
"ก็อยากอ้อนนี่คะ เมื่อคืนก็ไม่ยอมเข้าไปนอนกับไข่"
"บอกแล้วไง ว่าไม่เคยนอนกับผู้หญิงคนไหน"
เขาตอบเสียงเข้ม แม้ว่าจะอ้อนแค่ไหนแต่คนอย่างโลกันต์ก็ไม่สะทกะเืใดๆ
"แม้แต่ไข่ก็ด้วยเหรอ ว้า ใจร้ายจังเลยอะ"
คนตัวเล็กยังคงพูดจาน่ารักแล้วซบอกกว้างกำยำ ถึงเขาจะเ็าไปสักนิด...แต่ทำไงได้ล่ะ ก็ใจมันรักไปแล้ว
"รีบไปนั่งแล้วกินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวก็ไปเรียนสาย"
"ไข่มีเรียนบ่าย"
ใบหน้าสวยของสาวรุ่นน้องยังคงมองตาเขา โลกันต์รู้สึกว่าไข่หวานนี่ตื๊อจริงๆ แต่ก็ไม่ได้คิดรำคาญแต่อย่างใด อาจจะเพราะเธอไม่เหมือนผู้หญิงคนไหนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เธอคือสาวรุ่นน้องที่สนิทกันในตอนเด็ก
ถึงแม้ว่าตอนนี้จะมีสัมพันธ์เกินเลยกันมากไปกว่าคำว่าพี่น้องก็ตามที
"งั้นเดี๋ยวให้ลูกน้องไปส่ง พี่ต้องออกไปทำงานแล้ว"
"ไม่เอาๆ ให้พี่กันต์ไปส่งนั่นแหละ เดี๋ยวไข่ไปนั่งรอที่ห้องสมุดค่อยเข้าเรียนก็ได้ค่ะ"
เสียงเล็กเอ่ยบอกไปแบบนั้นก่อนจะรีบลุกออกจากตักแกร่งแล้วเดินมานั่งที่เก้าอี้ฝั่งด้านซ้ายของโลกันต์แทน
อาหารเช้าในวันนี้คือข้าวต้มหมูร้อนๆ คฤหาสน์นฤบรินทราชนั้นแสนจะกว้างใหญ่และมีแม่บ้านรวมถึงคนรับใช้มากมาย มากเสียยิ่งกว่าบ้านของไข่หวานที่เป็ผู้ดีเก่าซะอีก
คนในวงการทำงานต่างก็รู้ว่าเส้นทางการเงินของบ้านนฤบรินทราชนั้นไม่โปร่งใสนัก แต่ก็ไม่มีใครทำอะไรได้
หลังจากทานอาหารเช้ากันเรียบร้อยไข่หวานก็เดินตามโลกันต์ออกมาแล้วขึ้นรถยุโรปคันหรูสีดำ
"นายครับ จะไม่ให้พวกผมขับรถไปให้จริงๆเหรอครับ"
ดินและป้องที่ยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยถามเ้านายที่นั่งอยู่ฝั่งเบาะคนขับ พวกเขากลัวว่าจะมีพวกคู่แข่งทางธุรกิจลอบทำร้าย
"ไม่ต้อง เดี๋ยววันนี้กูไปเอง พวกมึงรอสักพักค่อยตามไปที่บริษัท"
เมื่อโลกันต์สั่งออกมาแบบนั้นทั้งสองคนก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง ทำได้เพียงก้มหัวให้ผู้เป็นาย
"ลูกน้องพี่กันต์นี่ดูหน้าโหดกันจังเลยนะคะ ทำไมถึงต้องจ้างพวกบอร์ดี้การ์ดมาคุ้มกันคฤหาสน์ด้วยล่ะ"
ไข่หวานเอ่ยถามออกมาอย่างใสซื่อ ดวงตาเล็กจับจ้องไปยังกลุ่มชายชุดดำหลายคนที่เฝ้าหน้าประตูคฤหาสน์ ทั้งยาม ไหนจะกล้องวงจรปิดที่มีอยู่ทุกจุด
"เอาไว้ป้องกันความปลอดภัยไง เธอก็น่าจะรู้นี่ว่าบ้านพี่ทำธุรกิจอะไร"
รอยยิ้มร้ายเหยียดขึ้นบนใบหน้าหล่อ พ่อของเขาเป็ผู้ชักนำเข้าสู่วงการมืด ทั้งเปิดบ่อนการพนัน คาสิโน เว็บพนัน เรียกได้ว่าผิดกฎหมายทุกกระเบียดนิ้ว แต่ที่อยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้เพราะเส้นใหญ่ แบล็คหนา และหากมีอะไรเกิดขึ้นมาจริงๆเขาก็พร้อมจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ต่างประเทศ
เงินที่มีมันล้นเหลือจนเกินจะใช้หมด โลกันต์เองก็ไม่ได้อยากทำธุรกิจนี้นัก แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อมันคือช่องทางการเงินชั้นดี เรียกได้ว่าตัวเขาเองก็เป็เสมือนหุ่นเชิดของพ่ออีกที
"มะ ไม่จริงหรอกน่า...คงไม่ใช่แบบที่เอมี่เล่าหรอกมั้ง"
น้ำเสียงหวานพึมพำอยู่กับตัวเอง แต่ต่อให้เขาจะทำอะไรแล้วมันยังไงล่ะ...ก็เผลอรักไปแล้ว แถมยังมอบครั้งแรกให้แล้วอีก
"หึ ทำไม? มีอีกาคาบข่าวไปเล่าให้ฟังรึไง"
โลกันต์ที่ขับรถอยู่ถึงกับแค่นขำออกมา ยังไงในวงสนทนาของพวกลูกท่านหลานเธอ วงการผู้ดี นักธุรกิจหน้าเก่าและใหม่ทั้งหลายก็คงจะรู้กันและเม้าส์กันสนุกปากเื่ตระกูลนฤบรินทราช ตระกูลไฮโซเก่าแก่ที่ร่ำรวยมาจากการขายจิวเวลลี่ ปัจจุบันหันมาทำธุรกิจมืด
"ก็เปล่าหรอกค่ะ แค่ได้ยินมาน่ะ"
ดวงหน้าสวยมองตรงไปข้างหนาถนน มันมีความกังวลปรากฎขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ รู้อาชีพพี่แล้วรู้สึกรังเกียจขึ้นมารึยังไง"
เสียงทุ้มนิ่งเอ่ยขึ้นมา นี่เป็อีกเหตุผลที่เขาไม่คิดจะรักใคร ผู้หญิงดีๆที่รักเขาจริงนั้นไม่มีหรอก พวกที่เข้าหาและยอมหลับนอนด้วยก็เพราะเงินของเขาทั้งนั้น
"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ คือ..ไข่แค่กลัว"
เสียงเล็กเอ่ยตอบทำเอาโลกันต์ถึงกับชะงัก
"กลัวอะไร กลัวพี่เหรอ?"
มันก็ปวดใจอยู่เหมือนกันนะ คนที่เป็เสมือนน้องสาว เขารักและเอ็นดูมาโดยตลอด เธอเองก็ดูจะรักเขาโดยไม่ได้หวังเื่เงินทอง แต่มาในวันนี้กลับพูดว่ากลัวเขาซะงั้น
"ไม่ได้กลัวพี่หรอกค่ะ ไข่กลัวพี่จะโดนตำรวจจับ"
เมื่อได้ยินคนตัวเล็กกังวลถึงเื่นั้นเขาก็เก็บทรงไม่อยู่ขำก๊ากออกมาในทันที คนอย่างโลกันต์ นฤบรินทราชเนี่ยนะจะโดนจับ
"หึ"
"พี่กันต์ขำอะไร ไข่ซีเรียสนะคะ"
คนตัวเล็กยังคงทำหน้ามุ่ยปากขมุบขมิบแล้วมองมาที่เขา
"ก็ขำเธอไง คิดอะไรเป็เด็กๆ"
โลกันต์อดขำไม่ได้จริงๆ
"ทำไมล่ะคะ!? ทำผิดก็ต้องโดนจับสิ!"
"เอ๊ เธอนี่ยังไง เอะอะก็จะให้ตำรวจจับพี่อยู่ได้ นี่รักพี่จริงๆปะวะ?"
เขาหันมามองหน้าเธออย่างเอาเื่
"ก็รักน่ะสิถึงห่วง!"
ไข่หวานโวยวายแล้วหันหน้ากลับมามองทางที่ถนนพร้อมกับกอดอกทำหน้างอนตุ๊บป่อง
"ถ้าจะห่วงเรี่องนั้นเอาเวลาไปห่วงเื่เรียนของตัวเองดีกว่า ยังเรียนไม่จบริอาจมายั่วผู้ชายจนโดนเอา ถ้าพ่อเธอรู้จะว่ายังไง"
โลกันต์ทำน้ำเสียงยียวนเปลี่ยนเื่คุย เขาไม่อยากลงรายละเอียดเื่งานกับยัยเด็กไร้เดียงสาคนนี้อีก
"พะ พี่กันต์ อย่าบอกพ่อไข่นะคะ ถ้าที่บ้านรู้ไข่โดนเอาตายแน่ๆเลย"
ไข่หวานเป็กังวล รีบจับเข้าที่แขนแกร่งแล้วเขย่าเบาๆ
"ทำไมล่ะ กลัวที่บ้านจะเอาตาย ไม่กลัวพี่เอาตายบ้างเหรอ?"
"ถ้าเป็พี่กันต์เอาอะไข่ยอมค่ะ อยากโดนอยู่แล้ว"
ไข่หวานเริงร่าเมื่อเขาพูดถึงเื่นั้น
"งั้นวันนี้ในชุดนักศึกษา เราจัดบนรถก่อนส่งเธอเข้าเรียนดีมั้ย?"
"ถ้าพี่อยาก...ไข่ก็พร้อมจะสนองค่ะ"
ไข่หวานขยิบตาหนึ่งที เห็นแบบนั้นโลกันต์ก็ผุดยิ้มแล้วเลี้ยวเข้าซอยเปลี่ยวแห่งหนึ่งแทนที่จะตรงไปถนนเส้นหลักเพื่อส่งเธอเรียนที่มหาวิทยาลัย
เมื่อรถจอดสนิทโลกันต์ก็เอื้อมไปปรับเบาะของไข่หวานให้ถอยจนสุดแล้วเอนลงราบก่อนจะผลักตัวเธอให้นอนลงไป
เขาข้ามมาที่เบาะของเธอแล้วนั่งยองลงข้างล่าง
"ไหนดูสิ จะชิมหน่อยว่าของนองนักศึกษามันมีดียังไงคนถึงได้ติดใจกันนัก"
มือหนาจับขาของเธอชันขึ้นไปบนเบาะ กระโปรงทรงเอล่นขึ้นไปตามแรงขาที่แหกออก นิ้วเรียวเกี่ยวแพนตี้สีขาวเบี่ยงขวาก่อนจะลงลิ้นร้อนๆบนร่องสวาทสีหวานฉ่ำ
"อู้ยย พี่กันต์ขาา น้องไข่เสียว"
เสียงหวานครางออกมาแล้วใช้มือเรียวกดเข้าที่หัวของโลกันต์ให้แนบชิดสนิทเข้าหาร่องสวาทของเธอมากยิ่งขึ้น
ลิ้นร้อนแหวกขึ้นลงแล้วกระแทกสอดลิ้นเข้าไปในรูสีสวย น้ำหวานสีใสไหลลงออกมาไม่หยุดเมื่อได้รับการกระตุ้น
กลีบผกาลู่ไปมาตามแรงลิ้นที่ลงน้ำหนัก ทั้งโลมเลียจากล่างขึ้นบน จากบนลงล่าง เม้มติ่งเสียวเอาไว้แล้วคลายออก สอดลิ้นทะลวงลึกรูสีหวาน โลกันต์ทำหน้าที่นี้ได้ดีจนไข่หวานแทบจะทนไม่ไหว
ขาเรียวเล็กสั่นระริก
"อ๊า อู้ย เสียวปิ๊ค่ะพี่กันต์ขา"
"อื้ม ม้วบ แผล่บ"
ลิ้นร้อนชอนไชร่องสวาทอยู่ไม่หยุด เขาทั้งเลียทั้งดุนลิ้นแทรกเข้าลีบดอกไม้งาม ปากหนาไล้เลียดื่มกินน้ำคาวสวาทสีหวานใสอย่างไม่นึกรังเกียจ
น้ำหนืดใสไหลลงคอมาเฟียหนุ่มเข้าอย่างเต็มรัก
"อึ่ก ม้วบบ"
มือหนาเลื่อนลงมาแล้วใช้นิ้วหัวแม่มือปาดติ่งเสียวเพิ่มความสยิว ขาเรียวเล็กแหกออกกว้างมากกว่าเดิมเพื่อให้ลิ้นร้อนสากได้เข้าไปทำงานอย่างเต็มที่
"อู้ย พี่กันต์ขา น้องไข่เสียวรูจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว ใส่เข้ามาเถอะนะคะ ซี้ดด"
เสียงหวานร้องครวญครางแดดิ้นไปมา โลกันต์เงยหน้าขึ้นมองดวงหน้าสวยที่ทนไม่ไหวกับััที่เขาได้มอบให้
เขาเลื่อนตัวขึ้นมาแล้วปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกจนนวลเนื้อนมในบราสีดำโดดเด้งออกมา บางทีก็นึกสงสารเสื้อที่รัดปริอยู่ตลอดเวลา กระดุมพร้อมจะดีดออกแล้วเด้งเข้าตาของผู้ที่มองจับจ้อง
"แฟชั่นนักศึกษาสมัยนี้นี่มันยังไงกันนะ รัดปลิ้นจนกระดุมจะหลุด กระโปรงก็สั้นเสมอขอบกางเกงใน"
โลกันต์พูดหยอกล้อแล้วดันบราเซียสีดำขึ้นไปเหนือเนินอก เผยให้เต้าอวบพร้อมกับยอดปทุมถันดีดเด้งออกมาโชว์สายตาหื่นของมาเฟียหนุ่มรุ่นพี่
"แล้วพี่กันต์ชอบมั้ยล่ะคะ? ชอบให้ไข่ใส่มายั่วแบบนี้มั้ย"
เสียงหวานเอ่ยถาม เธออ้าขาเรียวออกกว้างแล้วใช้นิ้วมือถูติ่งสวาทโชว์
ดวงตาเหี้ยมโหดจ้องมองการกระทำนั้นอย่างไม่วางตา
ัใหญ่ผงาดค้ำขึ้นมาดันจนเป้ากางเกงรู้สึกเ็ป
"มายั่วแบบนี้ ระวังชะตาxีขาดพี่ไม่รู้ด้วยนะ"
พูดจบโลกันต์ก็รูดซิปลงแล้วปลดกระดุมกางเกงสแล็คของตัวเองออก ัลำโตโดดเด้งโชว์ผง่าค้ำจุนโลก
ไข่หวานจ้องมองแบบไม่วางตา นี่แหละคือสิ่งที่เธอรัก นี่สินะคือสิ่งที่เธอใฝ่ฝัน การเป็เมียของโลกันต์ มาเฟียหนุ่มหน้าร้ายที่กระเด้าเก่งเกินต้าน จังหวะรักของเขาช่างแสนร้อนแรง...รวมไปถึงขนาดตรงส่วนนั้นด้วย
"ใหญ่ขนาดนี้ xีแหกไข่ก็ยอมค่ะ"
ดวงหน้าสวยขึ้นเป็ริ้วแดงระเรื่อด้วยอารมณ์ความเสี้ยน อยากจะโดนของใหญ่เข้ามาเติมเต็มเต็มทีแล้ว
"จ้องไว้ก็แล้วกัน ควjใหญ่ๆลำนี้แหละจะเข้าไปทะลวงxีน้องไข่หวาน"
เพียงพูดจบประโยค แท่งลำร้อนใหญ่ก็ทะลวงเข้าไปภายในร่องสวาทฉ่ำแฉะ
"อ๊าา ซี้ดดด"
เสียงหวานร้องครวญครางเมื่อลำเอ็นแท่งใหญ่คับแน่นอยู่ภายในกลีบสวาทหวานแสนสวย
"โอ้ว อ่า ทั้งแฉะทั้งนิ่ม อ่า ไข่หวาน...เธอแม่งโคตรสุด ไม่คิดว่าxีนักศึกษาจะแน่นขนาดนี้"
มันดีกว่าที่คิด มันดีกว่าที่เคยัั ปกติเคยทำกับพวกผู้หญิงรุ่นๆเดียวกันไม่ก็เด็กกว่าไม่กี่ปี และเขายังไม่เคยเจอใครสดซิงแบบนี้ บอกตามตรงว่าชักติดใจแม่สาวสวยนามว่าไข่หวานคนนี้ซะแล้วล่ะ
โลกันต์แหกขาของเธออกจนสุด เขากระเด้งเด้าเข้าออกรูนิ่มอุ่นนี้อย่างไม่รู้จักเบื่อ น้ำสีใสไหลซึมลงมาจนเปื้อนเปรอะเบาะรถยุโรปคันหรู แต่โลกันต์ก็หาแคร์ไม่ ยิ่งมันไหลออกมาเยอะเขาก็ยิ่งรู้สึกดี รู้สึกมีอารมณ์ร่วม
"อู้ย ซี้ด พี่กันต์ขา อ๊า แรงเกินไปแล้วนะ ซี้ดด"
ไข่หวานร้องโอดโอย ทั้งเสียวทั้งเจ็บ มันแน่นจุกคับอกคับใจไปหมด เนื้อนมนวลเด้งไปมาตามแรงกระแทกจากเบื้องล่าง
"ซ๊้ดอ่า ไข่จ๋า เสียวเหลือเกิน เป็เด็กเป็รักทำไมเอามันส์จัง ซี้ดด"
เสียงทุ้มเองก็ครวญครางออกมาเมื่อโดนกลีบสวาทบีบรัดแน่นจนแทบจะถอดถอนออกไปไม่ได้
"ซี้ด เสียวค่ะพี่ขาา ไข่ชอบจัง ชอบให้พี่กระแทกเข้ามาในร่องไข่แรงๆ"
ไข่หวานซี้ดซ้าดแล้วแอ่นโหนกอวบอูมเข้าใกล้ลำเอ็นมากขึ้น
รถคันหรูสั่นคลอนไปทั่วทั้งคันจากแรงขย่มของมาเฟียหนุ่มและสาวนักศึกษารุ่นน้องแสนสวยแถมยังหวานสมชื่อ
โชคดีที่ไม่มีใครผ่านไปผ่านมา
"ซี้ด อ๊า ขะ ไข่จะไม่ไหวอยู่แล้วนะคะ"
มือของเธอกำเข้าหากันแน่น มันเสียวจนแทบจะทนไม่ไหว ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อเป้นสัญญาณว่าเตรียมจะเข้าใกล้ถึงฝั่งฝัน
"อ่า โอ้ว ซี้ดดด"
เขาชักทำลำร้อนออกมาแล้วตีเข้าที่โหนกอวบสองสามทีก่อนจะพ่นพิษร้ายเลอะเทอะหน้าท้องเรียบขาวเนียนของไข่หวาน
"อ่าาา"
เสียงหวานร้องออกมาเสียงหลง กลีบสวาทขมิบตอดไปมา น้ำหวานสีใสไหลเยิ้มเลอะง่ามขาจนเปรอะเปื้อน
โลกันต์มองภาพนั้นด้วยความหลงใหล เขาชอบมองเหลือเกินตอนที่ไข่หวานเสร็จถึงฝั่งฝัน
"หึ เป็เด็กเป็เล็กแต่เสี้ยนเก่งจริงนะ"
เขาแสยะยิ้มมองร่างบางที่นอนหมดสภาพอยู่บนเบาะ
"อื้อ พี่กันต์อ่า...ก็เสี้ยนแค่กับพี่นี่แหละค่ะ"
ไข่หวานพูดเบาๆด้วยความเขินอาย
"งั้นเหรอ"
เขามองเธอขำๆ
สักพักทั้งคู่ก็แต่งเนื้อแต่งตัวและใช้กระดาษเช็ดทำความสะอาดจนเรียบร้อย
โลกันต์ขับรถคันหรูมาส่งไข่หวานที่มหาวิทยาลัย
เธอเดินลงมาจากรถ โลกันต์เลื่อนกระจกฝั่งข้างคนขับลงแล้วะโคุยกับเธอที่ยืนอยู่ข้างล่าง
"เรียนเสร็จแล้วกลับบ้านเลยนะ ไม่ต้องมาหาพี่อีกล่ะ"
"ไม่ค่ะ! ไข่จะไปหาพี่กันต์"
ไข่หวานเถียง เขาจะมาตัดความสัมพันธ์แบบนี้ไม่ได้! เธอเป็เมียเขาแล้ว
"หึ ก็แล้วแต่เธอ"
โลกันต์ปิดกระจกรถแล้วขับออกไปในทันที ทิ้งไข่หวานให้ยืนหน้านิ่วทำปากขมุบขมิบอยู่เพียงคนเดียว
หากคิดว่าจะหาพี่เจอก็ตามใจเธอแล้วกันนะไข่หวาน โลกันต์คิดในใจแล้วแค่นยิ้มออกมา วันหนึ่งเขาต้องไปหลายที่ หลายร้อยเื่ราวที่พูดกับใครไม่ได้
เมื่อวานเป็เพียงโชคดีที่เขาอยู่บ้านและเธอมาถูกจังหวะจึงได้เจอ หลังจากนี้จะได้เจอหรือไม่ก็คงตอบได้ยาก...
747
![[นิยายแปล] กว่าจะเป็นรักในฝันของผมกับคุณเพลย์บอย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1774140124_86490666.webp)
