Ragnarok Academy League

ตอนที่ 26
ผู้สืบทอดปะทะผู้สืบทอด

เงาสัตว์ประหลาดขนาดมหึมาพุ่งลงมาจากท้องฟ้าราวกับอุกกาบาตสีดำ เสียงคำรามของมันสั่นสะเทือนไปทั่วเขตตะวันตกจนแม้แต่กำแพงหินยังแตกร้าว
ดวงตาสีแดงนับสิบคู่บนร่างเงามืดกำลังกระพริบพร้อมกันอย่างน่าขนลุก ราวกับสิ่งมีชีวิตจากอีกโลกกำลังจ้องมองเมืองทั้งเมืองอยู่

Hunter หลายคนถึงกับทรุดลงกับพื้น

เพียงแค่แรงกดดันจากมัน
ก็ทำให้ Rune ในร่างของพวกเขาปั่นป่วนจนแทบควบคุมไม่ได้

ลูคัสกัดฟันแน่น ขณะฝืนยืนอยู่หน้าแนวป้องกัน

“ทุกคนถอย!”
เขาตะโกนลั่น

“นี่ไม่ใช่ระดับที่ Hunter ปกติจะสู้ได้!”

อัศวินของ Prontera รีบอพยพประชาชนออกจากพื้นที่ทันที ขณะที่ลีอาพยายามสร้างวงเวทป้องกันขนาดใหญ่ครอบถนนหลายสายเอาไว้

แต่แม้แต่เธอเอง ยังมีเหงื่อไหลลงข้างแก้มช้าๆ

เพราะพลังของสัตว์ประหลาดตัวนั้น—
เหนือกว่ามอนสเตอร์ระดับ Disaster ก่อนหน้านี้อย่างชัดเจน

ในเวลาเดียวกัน

เรนยังคงยืนอยู่กลางถนนเงียบๆ

ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังอาเธอร์บนยอดหอคอย

เสียงของ Void Rune ดังขึ้นช้าๆ

[มันใช้พลังเกินขีดจำกัดแล้ว]

[ร่างกายมนุษย์ของมันใกล้พังเต็มที]

เรนขมวดคิ้ว

“…แต่พลังมันกลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ”

[เพราะมันยอมให้ Void กลืนตัวตนไปแล้ว]

คำตอบนั้นทำให้เรนเงียบไปทันที

เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า
สิ่งที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่มนุษย์ปกติอีกต่อไป

อาเธอร์กางแขนออกช้าๆ ขณะหัวเราะเบาๆ ท่ามกลางลมพายุสีดำ

“เป็นยังไงบ้าง?”
เขาตะโกนลงมา

“นี่คือพลังที่แท้จริงของ Void!”

“ไม่มี Rune ไหนเทียบได้!”

วินาทีต่อมา—

สัตว์ประหลาดเงาดำก็ฟาดแขนขนาดยักษ์ลงใส่ใจกลางถนนทันที

ตู้มมมมม!!!

พื้นดินระเบิดกระจาย อาคารสองฝั่งถนนพังถล่มทันทีจากแรงกระแทกมหาศาล

เสียงกรีดร้องดังระงมทั่วพื้นที่

ลีอารีบขยายโล่เวทจนถึงขีดจำกัดเพื่อป้องกันผู้คนด้านหลัง

แต่โล่ของเธอเริ่มแตกร้าวแล้ว

ลูคัสพุ่งเข้าช่วยทันที

หอกสีเงินปักลงพื้น พร้อม Rune สีทองที่ระเบิดออกเป็นวงกว้าง

“Holy Guard!”

กำแพงแสงสีทองเสริมเข้ากับโล่เวทของลีอา ทำให้แรงกระแทกถูกหยุดเอาไว้ได้บางส่วน

แต่ทั้งสองคนก็ยังถูกแรงกดดันซัดถอยหลังหลายเมตร

เรนมองภาพนั้นเงียบๆ

หากปล่อยไว้ต่อ—

ทั้งเมืองคงพังจริงๆ

เสียงของ Void Rune ดังขึ้นอีกครั้ง

[มีเพียงเจ้าที่หยุดมันได้]

[เพราะเจ้าเป็นผู้ใช้ Void ที่สมบูรณ์กว่า]

เรนกำมือแน่นช้าๆ

“แล้วถ้าฉันใช้พลังมากกว่านี้…”

ความเงียบกินเวลาอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อน Void Rune จะตอบกลับมาเรียบๆ

[เจ้าจะเข้าใกล้ข้ามากขึ้น]

[และห่างจากความเป็นมนุษย์มากขึ้นเช่นกัน]

เรนหลับตาลงชั่วครู่

ก่อนสูดหายใจลึก

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง—

ดวงตาสีเทาคู่นั้นก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอีกครั้ง

เงาสีดำใต้เท้าค่อยๆ ขยายออกไปทั่วถนนช้าๆ

อาเธอร์ยิ้มกว้างทันทีเมื่อเห็นภาพนั้น

“ใช่…”
“แบบนั้นแหละ!”

“ปลดปล่อย Void ออกมาให้มากกว่านี้!”

ทันใดนั้น—

เรนก็พุ่งตัวขึ้นฟ้า

ตู้ม!

พื้นถนนแตกกระจายใต้แรงส่ง ขณะที่เงาสีดำพุ่งตามร่างของเขาราวกับปีกขนาดยักษ์

Hunter รอบด้านเบิกตากว้างพร้อมกัน

เพราะความเร็วของเรนในตอนนี้
แทบมองไม่ทันแล้ว

อาเธอร์หัวเราะลั่น

ก่อนยื่นมือออกมาข้างหน้า

เงาสีดำจำนวนมหาศาลรวมตัวเป็นหอกขนาดยักษ์กลางอากาศ แล้วพุ่งเข้าใส่เรนทันที

ฟ้าวววว!

แต่เรนไม่หลบ

เขายกแขนซ้ายขึ้นช้าๆ

เงาสีดำของตัวเองระเบิดออก ก่อนกลืนหอกนั้นหายไปกลางอากาศทันที

ดวงตาของอาเธอร์สั่นไหวเล็กน้อยเป็นครั้งแรก

“…กลืน Void ของข้าได้งั้นเหรอ”

เรนหยุดลอยตัวกลางอากาศ ห่างจากอาเธอร์เพียงไม่กี่เมตร

สายลมสีดำหมุนวนรอบตัวทั้งสองอย่างรุนแรง

ก่อนเรนจะพูดออกมาช้าๆ

“ฉันไม่รู้หรอกว่าอดีตแกเกิดอะไรขึ้น”

“แต่ถ้าแกยังทำร้ายคนอื่นต่อ…”

เงาสีดำรอบแขนซ้ายของเขาเริ่มสั่นไหวรุนแรงขึ้น

“ฉันจะหยุดแกเอง”

รอยยิ้มบนใบหน้าของอาเธอร์ค่อยๆ หายไปช้าๆ

ก่อนดวงตาสีดำสนิทของเขาจะเย็นลงทันที

“งั้นก็ลองดู”

วินาทีต่อมา—

พลังของ Void จากทั้งสองคนก็ระเบิดเข้าปะทะกันกลางท้องฟ้า