การสุ่มเดินเข้าไปในพื้นที่หมอกที่ยังไม่ได้สำรวจนั้นดูจะเสี่ยงอันตรายเกินไป แถมยังมีเสียงบางอย่างวิ่งไปมาในหมอกหนาอีก สถานการณ์ที่อาจจะมีมอนสเตอร์พุ่งเข้ามาโจมตีเขาได้ตลอดเวลานั้นสร้างความกดดันให้โจชัวเป็อย่างมาก เขาเลยตัดสินใจเดินย้อนกลับไปทางเดิม ท่ามกลางช่องแชทที่กำลังไหลเป็สายน้ำ พวกเขาตื่นเต้นกับสิ่งที่เห็นเป็อย่างไม่ มันเป็เกมที่แปลกประหลาดพอๆกับชื่อของมัน
[ ช่องแชท ]
[ โอ้มายก็อด นายแน่ใจนะว่านี่คือเกมของเด็กมหาลัย? ]
[ แน่นอนสิเม้นบน ถ้าไม่ใช่นักศึกษาจะอัพโหลดเกมลงบนเว็บไม่ได้ นายไม่รู้เหรอ? ]
[ ฉันไม่เคยเห็นเกมแนวนี้มาก่อน มันเหมือนกับว่ากำลังให้เราสวมบทบาทเป็สมาชิกหน่วยรบเพื่อทำภารกิจ ]
[ ฮะ? พวกนายกำลังบอกว่านี่คือเกม? โทษทีฉันเพิ่งเข้ามาดู นึกว่าพวกนายกำลังดูหนังกันแบบผิดลิขสิทธิ์อยู่เสียอีก ฉันเกือบกดรีพอร์ตแล้วไหมล่ะ ]
[ ฮ่าๆๆๆ หัวใจของข้าผู้นี้กำลังลุกเป็ไฟ ในฐานะฮันเตอร์แรงค์ F แนวหน้า ฉันไม่เคยเห็นเกมแบบนี้มาก่อน มันทำให้จิติญญาแห่งการต่อสู้ของฉันโชติ่ยิ่งกว่าไฟในเตาผิง!! ดังนั้น ฉันจะเลิกดูและไปโหลดมาเล่นเอง!! ]
[ ใช่แล้วพวก จากประสบการณ์ฮันเตอร์แรงค์ C ของฉัน หากนายดูสปอยมากเกินไปมันจะทำให้เกมเล่นง่ายขึ้น และการจำลองสถานการณ์ตึงเครียดแบบนี้มันจะทำให้นายพัฒนาตัวเองได้ไวขึ้น ฉันต้องยอมรับว่าผู้สร้างเกมคนนี้เป็อัจฉริยะ!! ]
[ ช่างเป็สถานการณ์ที่สิ้นหวัง ในหมอกเต็มไปด้วยหมาซอมบี้ ถ้าแค่ตัวสองตัวก็พอรับมือได้ แต่ฟังจากเสียงและสิ่งที่เกิดขึ้นการคนขับฮอร์แล้วมันต้องมีมากกว่า 10 ตัวเป็แน่ และที่สำคัญคือพื้นที่นี้เป็ถิ่นของมัน ]
[ ตายๆๆๆ ฉันพนันว่าเขาตายแน่ เกมนี้ค่อนข้างยากแม้ว่าจะเป็เพียงแรงค์ F ก็ตาม ]
……..
ในระหว่างทางโจชัวต้องเผชิญกับหมาซอมบี้ 1-2 ตัว โชคยังดีที่เขามีประสบการณ์ต่อสู้กับมอนสเตอร์ในเกมมาเยอะ ทำให้เขาสามารถรับมือกับมันได้ แม้ว่าเขาจะพลาดท่าโดนกัดที่แขนหนึ่งครั้งเพราะความรวดเร็วของพวกมัน แต่ในที่สุดเขาก็รอดจนกลับมารวมกลุ่มกับคนที่เหลือได้
“ในที่สุดพวกเราก็กลับมารวมกลุ่มกันได้ ดูจากสถานการณ์ปัจจุบันแล้ว พวกเรามีโอกาสรอดน้อยมากในป่าหมอกนี่ เราเสียสมาชิกทีมอย่างโฟกกับแบสไปแล้ว ฉันไม่้าเสียใครไปอีก ทางรอดเดียวของเราคือต้องรีบเข้าไปหลบภัยในคฤหาสน์ร้าง เคลื่อนพล!!” กัปตันทีม ซึ่งเป็ชายผมสีบลอนหน้าตาหล่อเหลา สวมแว่นดำสุดเท่ ะโกล่าวเมื่อเห็นว่าโจชัวมาแล้ว
“รับทราบ!!” คริสและจิล สมาชิกอีกสองคนที่เหลือขานรับ และวิ่งตามกัปตันทีมไปอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับโจชัว ในระหว่างทางพวกเขาก็ได้พูดคุยถึงสิ่งที่ด้วยความเคร่งเครียด
“ข่าวดีคือเรารู้แล้วว่าทีม A หายไปไหน และข่าวร้ายคือพวกเราอาจจะเป็เหมือนพวกเขา” จิล สาวสวยผมสั้นกล่าว เธอดูสวยเท่ในชุดเครื่องแบบ
“พวกเราต้องรอดจิล พวกเราต้องรอด!!” คริส ชายกล้ามโต หน้าตาเคร่งขรึมกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง
ฟุบบบ!! ฟุบบบ!! ฟุบบบ!! แฮร่!!
และแล้วสิ่งที่ทุกคนกลัวก็ปรากฏขึ้นขวางทางพวกเขาไว้ หมาซอมบี้กว่า 20 ตัวกำลังล้อมพวกเขาเอาไว้ มีเพียงโจชัวเท่านั้นที่ดูสิ้นหวังกับสถานการณ์นี้ เขาได้แต่คิดในใจว่า
“โอ้แม้เ้า จบแล้ว….จำนวนมากขนาดนี้เราคงสามารถฆ่ามันได้แค่ 8-9 ตัวเท่านั้น และตัวที่เหลือก็คงได้กินซอยจุ๊เนืุ้์แซบๆสินะ”
แต่สมาชิกคนอื่นกลับยกปืนขึ้นเหนี่ยวไกยิงเข้ากลางกระหม่อมของพวกมันอย่างไม่ลังเล เรียกได้ว่าพริบตาเดียวหมาซอมบี้ทั้ง 3 ตัวก็ล่วงไปกองที่พื้น ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของโจชัว
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
“…….” โจชัวในตอนนี้อึ้งจนไม่รู้จะพูดอะไร แม้ว่าพลังทางกายภาพของ NPC ทั้ง 3 จะอยู่ในระดับของมนุษย์ปกติที่ผ่านการฝึกฝน นั่นยังไม่ถึงระดับฮันเตอร์แรงค์ F อย่างเขาด้วยซ้ำ!! แต่ความแม่นยำในการยิงและความเชี่ยวชาญด้านอาวุธปืนของพวกเขานั้นโครตจะเทพ ทุกวินาทีที่ผ่านไปจะมีหมาซอมบี้เพิ่ม 3 ศพ ในขณะที่กลุ่มของพวกเขายังคงเคลื่อนตัวไปข้างหน้าเรื่อยๆ แม้ว่าจะไม่สามารถฆ่าพวกมันได้หมดฝูง แต่ก็เพียงพอแล้วที่จะเปิดทางให้กลุ่มของพวกเขาได้ไปต่อ
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
โจชัวเองก็ไม่อยากยอมแพ้ NPC เหล่านี้ เขายิงด้วยความแม่นยำ 1 แม็กหนึ่งศพ ทำไงได้ก็เขาถนัดอาวุธระยะประชิดอย่างดาบมากกว่า ที่เขาสามารถใช้ปืนเป็ผ่านเกมที่เขาเคยเล่นก็ถือว่าดีแค่ไหนแล้ว ใช้เวลาไม่นานในที่สุดกลุ่มของพวกเขาก็สามารถฝ่าฝูงหมาซอมบี้เข้ามายังคฤหาสน์หลังโตได้ นั่นทำให้กลุ่มของเขาปลอดภัยอยู่ในตอนนี้
แฮก! แฮก! แฮก! แฮก!…
NPC ทั้ง 3 ต่างก็หอบหายใจด้วยความเหนื่อยอย่างถึงที่สุด ระยะทางที่พวกเขาวิ่งมาอย่างสุดชีวิตนั้นไม่น้อยเลย มีเพียงโจชัวเท่านั้นที่ดูสบายดี แต่หากไม่ได้ NPC ทั้งสามช่วย โจชัวเองก็คงถอดใจยอมตายไปนานแล้ว
“นี่ดูไม่เหมือนคฤหาสน์ร้างเลย…” หลังจากพักเหนื่อย จิลก็พูดขึ้น
“อื่ม…ข้อมูลที่เราได้รับ มันคือคฤหาสน์ร้างที่ไม่มีคนอยู่แน่ๆ ดังนั้น การที่มันยังมีสภาพค่อนข้างดีและสามารถใช้งานได้แบบนี้..ฉันััได้ถึงกลิ่นไม่ชอบมาพากลแล้วล่ะ” คริสมองไปรอบๆแล้วกล่าว
“นั่นรวมถึงหมาบ้าที่ไล่เรามาด้วย ถ้าให้ฉันเดา มันต้องถูกเลี้ยงโดยเ้าของคฤหาสน์หลังนี้ และการที่เขาปล่อยให้มันไล่ฆ่าผู้คนที่เข้ามาในพื้นที่ก็แสดงว่า…ต้องมีสิ่งที่เป็ความลับหรือไม่ก็ผิดกฏหมายอยู่ที่นี่” กัปตันทีม ชายที่โจชัวเพิ่งรู้ว่าเขาชื่อ เวสเกอร์ กล่าวด้วยท่าทางมาดขรึมเช่นเดิม
“พักกันพอแล้วสหาย เรายังมีภารกิจที่ต้องทำ เราต้องสำรวจคฤหาสน์หลังนี้และค้นหาความจริงเื้ัมัน ดูจากสถานการณ์แล้ว ฉายเดี่ยวคงไม่ใช่ตัวเลือก ดังนั้นให้ไปกันเป็คู่ จิลกับคริสเหมือนเดิม ส่วนน้องใหม่ นายมากับฉัน” เวสเกอร์สั่งการ
โจชัวยักไหล่แล้วเดินตามเวสเกอร์ไป เขารู้โดยสัญชาตญาณว่าหากไม่ทำตาม NPC หรือสิ่งที่โลกของเกมอนุญาตให้ทำ เขาได้เริ่มเกมใหม่แน่ หลังจากไล่สำรวจทีละห้องในที่สุดโจชัวก็พบเข้ากับมอนสเตอร์ตัวที่สองของเกม นั่นคืุ์ซอมบี้ หรือซอมบี้ธรรมดานั่นแหละ มันกำลังกินซอยจุ๊ศพแซบๆอยู่กลางทางเดิน การที่มันหันมามองเขาด้วยใบหน้าเน่าพุพองพร้อมกับเสียงฟ้าฝ่าด้านนอกทำให้โจชัวสะดุ้งเล็กน้อย
“บ้าเอ้ย ฟ้าดันมาผ่าอะไรตอนนี้!! ใหมด ไอ้ซอมบี้โง่แกทำให้ฉันดูแย่ ตายซะ”
ปัง! ปัง! ปัง!
ตุบ…
เสียงของร่างไร้ิญญาล่วงลงพื้น ซอมบี้ตัวนี้อ่อนแอกว่าหมาซอมบี้ที่โจชั่วเพิ่งเผชิญมามาก ดังนั้นเขาจึงสามารถจัดการมันได้ไม่ยาก ความเร็วของมันค่อนข้างธรรมดา มีดีแค่ความอึดกับพลังชีวิตเท่านั้น สิ่งเหล่านี้สามารถแก้ได้ง่ายๆโดยการยิงที่จุดอ่อนของพวกมัน และสำหรับมนุษย์นั้นก็คงเป็ศีรษะไม่ก็หัวใจ และเขาก็เดาถูก มันตายภายในะุสามนัดเมื่อถูกยิงที่หัว
แต่เมื่อโจชัวกำลังรีโหลดะุ ใบหน้าของเขาก็เริ่มซีดลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะไม่มีะุเหลือให้เติมอีกต่อไป
---------------------------------------------------------