ทะลุมิติไปเป็นสาวชาวนาผู้มั่งคั่งกับซาลาเปาตัวน้อยๆ (จบ)

        "เกิดอะไรขึ้นหรือ?" หลินกู๋หยู่มองไปที่ฉือหางด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าเขายังคงยืนอยู่ตรงนั้นนางจึงขดตัวนอกจากศีรษะ ส่วนที่เหลือของร่างกายซ่อนอยู่ในน้ำ "เจ้ายังไม่เข้าไปอีกหรือ?"

        เมื่อฟังคำพูดของหลินกู๋หยู่ใบหูของฉือหางก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง เงยหน้าขึ้นมองหลินกู๋หยู่พลางเม้มริมฝีปากเล็กน้อย เดินไปที่อ่างอาบน้ำทีละก้าว

        หลินกู๋หยู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อมองท่าทางของฉือหางนางมีลางสังหรณ์ไม่ดีเกิดขึ้นภายในใจ

        ดวงตาของฉือหางตกทอดลึกลงไปในอ่างอาบน้ำ

        “ข้าจะอาบน้ำเจ้าเข้าไปในห้องเร็วเข้า” หลินกู๋หยู่พูดเสียงเบา นางไม่กล้ามองไปที่ฉือหางร่างกายของนางก็ยิ่งขดตัวมากขึ้น

        ในที่สุดฉือหางก็เปิดม่านและเข้าไปข้างในห้องอย่างละล้าละลัง

        ฮู่วว์!

        หลินกู๋หยู่ทอดถอนหายใจด้วยความโล่งอกต้องยอมรับว่าถ้าฉือหางยังอยู่ที่นี่ นางไม่รู้จริงๆ ว่าจะต้องทำอย่างไร

        หลังจากอาบน้ำอย่างรวดเร็วหลินกู๋หยู่มองดูฉือหางที่นั่งเหลาลูกธนูด้านข้าง ในกล่องบรรจุลูกธนูจำนวนมากนางเอื้อมมือไปแตะฉือหางเบาๆ และพูดด้วยเสียงต่ำว่า"เจ้ารีบไปอาบน้ำเถอะ"

        ฉือหางผงกศีรษะ ออกไปล้างมือจากนั้นก็เข้าไปในห้องเพื่อหยิบชุดนอนที่หลินกู๋หยู่ทำไว้ให้เขา

        หลินกู๋หยู่นั่งอยู่บนขอบเตียงอย่างกระวนกระวายใจจับเสื้อผ้าบนร่างกายของนางอย่างทำตัวไม่ถูก

        ชุดนอนที่นางทำเป็นแบบเสื้อคลุมอาบน้ำและนางก็อดไม่ได้ที่จะรัดสายคาดรอบเอวให้แน่น หลังจากคิดไตร่ตรอง นางก็ถอดรองเท้าแล้วนอนลงใต้ผ้าห่ม

        ฉือหางอาบน้ำทุกวันวันนี้เขาอาบน้ำเร็วมากเป็นพิเศษ เมื่อเขาเปิดม่านหลินกู๋หยู่ก็นอนอยู่บนเตียงแล้ว

        เมื่อหลินกู๋หยู่เห็นเสื้อผ้าหลวมๆบนตัวของฉือหาง นางก็ค่อยๆ ยื่นนิ้วออกมาจากใต้ผ้านวม โดยชี้ไปที่โต๊ะข้างๆ"ดับไฟ!"

        ฉือหางเอนหน้าไปที่ตะเกียงน้ำมันก๊าดแล้วเป่ามันจากนั้นเขาก็ถอดรองเท้าอย่างว่องไว และขึ้นเตียง

        หลินกู๋หยู่ดึงผ้าห่มให้ฉือหางในความมืด ก่อนที่จะทันได้โต้ตอบ ชายคนนั้นก็เข้ามาด้วยเร็วราวกับพยัคฆ์ที่กระโจนลงมาจากภูผา

        (ณตรงนี้สามารถจินตนาการได้เอง)

        ......

        ในเช้าวันรุ่งขึ้น หลังของหลินกู๋หยู่รู้สึกเจ็บปวดร่างกายของนางก็อ่อนล้าอย่างมาก

        ลุกขึ้นนั่งช้าๆ ผ้านวมบนตัวนางค่อยๆหลุดออก

        ดวงตาของนางมองไปที่ร่างกายของตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจจุดสีแดงหนาทึบประปรายไปทั่วร่างกาย

        “ท่านแม่” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากข้างใบหู

        ทันใดนั้นหลินกู๋หยู่ก็ห่มผ้านวมเห็นโต้ซานั่งอยู่ปลายเตียง ยิ้มและวิ่งไปหานาง

        "ทำไมวันนี้เจ้าตื่นเช้านัก?" หลินกู๋หยู่กล่าวพลาง เอื้อมมือไปแตะใบหน้าของโต้ซา "หนาวหรือไม่?"

        "ไม่หนาว"

        โต้ซาพูดสายตาของเขาจับที่แขนของหลินกู๋หยู่ ชี้ไปที่แขนของนางพร้อมเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ "ท่านแม่ ท่านไม่สบายหรือไม่?"

        เอ่อ…

        ที่แขนด้วย?

        หลินกู๋หยู่ขมวดคิ้วเล็กน้อยดึงแขนกลับเข้าไปใต้ผ้าห่มพลางกระแอมไอ "เมื่อวานอาบน้ำแล้วถูตัวแรงเกินไป"

        โต้ซาดูเหมือนจะเข้าใจครึ่งหนึ่งไม่เข้าใจครึ่งหนึ่ง แต่ก็พยักหน้าแล้วตะโกนเรียก "ท่านพ่อ!"

        "มาแล้ว!" เสียงของฉือหางลอดดังมาจากข้างนอก

        หลังจากนั้นไม่นานหลินกู๋หยู่ก็เห็นฉือหางเข้ามาจากข้างนอกอย่างสดชื่น ถือถังในมือ "ตื่นแล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำเถอะ"

        หลินกู๋หยู่ขมวดคิ้วแน่น นางขยิบตาให้ฉือหาง

        ฉือหางชำเลืองมองโต้ซาที่อยู่ข้างๆพลันเดินไปที่เตียง ใส่รองเท้าให้โต้ซา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า"ออกไปเล่นกันเถอะ"

        โต้ซาใส่รองเท้าวิ่งออกไปอย่างตื่นเต้น

        พอโต้ซาออกไปหลินกู๋หยู่จ้องไปที่ฉือหางด้วยความโกรธ "เจ้าก็ไม่รู้จักอ่อนโยนข้ารู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว!"

        มุมปากของฉือหางโค้งขึ้นแต่เขาไม่ได้รู้สึกรำคาญ เขาเดินไปด้านข้าง หยิบเสื้อผ้าของหลินกู๋หยู่แล้วส่งไปที่เตียง

        ขณะที่หลินกู๋หยู่ลุกขึ้นนั่งนางรู้สึกเจ็บปวดที่ด้านล่างสุดจะทน นางขมวดคิ้วแน่น อดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงออกมา

        “เจ้าเจ็บหรือไม่?” เมื่อเห็นหลินกู๋หยู่เช่นนี้ ฉือหางก็อดไม่ได้ที่จะยกผ้านวมขึ้นศีรษะของเขากำลังจะมุดเข้าไปข้างใน “ขอข้าดูหน่อย”

        หลินกู๋หยู่กระวีกระวาดห่มผ้านวมจ้องมองที่ฉือหางอย่างเย็นชาว่า "ไม่เป็นไร!"

        เมื่อคืนนี้นางพูดว่าหยุดไปมากเท่าไรแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เข้าใจคำพูดของมนุษย์จวบจนกระทั่งท้องฟ้าข้างนอกเปลี่ยนเป็นสีขาวหลินกู๋หยู่ถึงได้ผล็อยหลับไปด้วยความสะลึมสะลือ

        ฉือหางยืนอยู่ข้างๆ เปิดเสื้อผ้า"ลุกขึ้นเถอะ"

        หลินกู๋หยู่ถือผ้านวมด้วยมือข้างหนึ่งเพื่อป้องกันด้านหน้าตนเองอีกมือหนึ่งจับผ้านวมของฉือหาง

        หลังจากแต่งตัวเสร็จแล้วก็เดินไปชำระล้างตัวหลังจากนั้นฉือหางก็เอาน้ำแกงข้าวมาให้

        “คืนนี้แยกกันนอนเถอะ” หลินกู๋หยู่พูดด้วยความโกรธหลังจากที่กินน้ำแกงไปหนึ่งคำ

        ฉือหางขมวดคิ้วเล็กน้อย เขานั่งถัดจากหลินกู๋หยู่ "คืนนี้สามครั้ง?"

        มุมปากของหลินกู๋หยู่กระตุกเล็กน้อยเอียงศีรษะมองไปทางฉือหาง เรื่องนี้มีหรือที่หารือกันเช่นนี้?

        “ครั้งเดียว?” ฉือหางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยพูดอย่างระมัดระวัง

        หลินกู๋หยู่ก้มศีรษะกินอาหารอย่างเงียบๆนางตัดสินใจที่จะเพิกเฉยต่อเขา

        ระหว่างที่หลินกู๋หยู่กำลังรออาหาร นางจึงเดินออกไปข้างนอกรู้สึกว่าขาของนางกำลังสั่น

        หลินกู๋หยู่มองไปที่ทุ่งผักมีผักจำนวนมากที่ถึงเวลาที่จะต้องเก็บเกี่ยวแล้ว

        มือข้างหนึ่งถือตะกร้า อีกข้างเก็บผักอย่างระมัดระวัง

        ในขณะที่หลินกู๋หยู่กำลังเก็บผัก จู่ๆก็ได้ยินเสียงโต้ซาร้องไห้อย่างกะทันหัน

        “ปล่อยข้าข้าต้องการท่านแม่ ข้าต้องการไปหาท่านแม่ของข้า!”

        หลินกู๋หยู่พรวดยืนขึ้นอย่างกะทันหันเห็นสตรีคนหนึ่งในชุดสีแดงสดวิ่งเข้ามาอุ้มโต้ซาไว้ในอ้อมแขนของนางและกำลังจะจากไป

        “หยุดเดี๋ยวนี้!” หลินกู๋หยู่ไม่สนใจความรู้สึกไม่สบายทางร่างกายของตัวเองในตอนนี้แล้ว นางรีบไล่ตามจับไหล่ของสตรีคนนั้น

        "ผู้หญิงโสโครกปล่อย!" ผู้มาเยือนพูดด้วยความโกรธ เนื่องจากแขนทั้งสองกำลังอุ้มโต้ซาจึงไม่มีมือว่าง

        เมื่อเห็นหลินกู๋หยู่ โต้ซาก็ร้องเรียก "ท่านแม่!"

        หลินกู๋หยู่ก็ไม่กล้าที่จะถีบผู้หญิงคนนั้นให้ล้มลงโดยตรงเพราะหากนางล้มลงไปบนพื้น โต้ซาจะเป็นอย่างไร?

        ในขณะที่นางกำลังจะคว้าโต้ซาด้วยมือไม่คาดคิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะแข็งแกร่งเป็นพิเศษ

        “ปล่อยมือ” ใบหน้าของหลินกู๋หยู่น่าเกลียดเพิ่มมากขึ้น พูดด้วยความโกรธขึ้ง “ถ้าเจ้ายังไม่ปล่อย ข้าจะไม่สุภาพกับเจ้าแล้ว!”

        "ไม่สุภาพอะไรคือไม่สุภาพหรือ!" ผู้หญิงคนนั้นถีบเข้าที่หน้าท้องของหลินกู๋หยู่

        วันนี้หลินกู๋หยู่รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวไม่ทันได้ตั้งตัวชั่วขณะ ก้นของนางกระแทกลงกับพื้นรู้สึกว่าก้นของนางกำลังจะระเบิดแล้ว

        เมื่อเห็นหลินกู๋หยู่ล้มลงโต้ซาพยายามใช้มือตีสตรีคนนั้นอย่างสุดแรง เตะขาทั้งสองข้างถีบไปมา"ข้าต้องการท่านแม่ ปล่อยข้า!"

        “เจ้าเด็กเวรเจ้าจะตะโกนทำไม!” ผู้หญิงในชุดสีแดงสดทุบตีโต้ซาโดยไม่ลังเล

        หลินกู๋หยู่มองผู้หญิงคนนั้นด้วยความตกใจรีบลุกขึ้นจากพื้นแล้วคว้าโต้ซากลับมา

        “ท่านแม่” โต้ซามองหลินกู๋หยู่ด้วยน้ำตาคลอเบ้า

        “ไม่เจ็บใช่หรือไม่” หลินกู๋หยู่มองไปที่รอยฝ่ามือบนใบหน้าของโต้ซา นางรู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก

        เด็กคนนี้ยังเล็กมากแต่ผู้หญิงคนนั้นกลับใช้ความรุนแรงทุบตีเขาอย่างหนัก

        พวกค้ามนุษย์น่ารังเกียจจริงๆ

        หลินกู๋หยู่ก้มลงเพื่อวางโต้ซาลงบนพื้นผมของนางพลันถูกกระชาก

        เจ็บปวด

        น้ำตาของหลินกู๋หยู่กำลังจะไหลซึมออกมาด้วยความเจ็บปวดนางกัดริมฝีปากแน่น และไม่สามารถแม้แต่จะหันกลับมาได้

        เด็กสาวตัดสินใจดึงปิ่นออกจากศีรษะของนางแล้วแทงเข้าที่มือของผู้หญิงคนนั้นสุดแรง

        “อ๊ะ!” 

        ผู้หญิงคนนั้นจำต้องปล่อยมือทันทีเนื่องจากความเจ็บปวด

        หลินกู๋หยู่มองไปที่ผู้หญิงคนนั้นในขณะที่ผมยุ่งเหยิงผมของนางพลิ้วไปตามสายลม ร่างกายของนางแผ่ซ่านไอแห่งความเย็นน้ำเสียงของนางไม่แยแส "ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว!"

        ผู้หญิงคนนั้นจับมือของตนเองมองไปที่หลินกู๋หยู่ด้วยใบหน้าแข็งกร้าว "หญิงสารเลว!"

        ผู้หญิงคนนั้นกระเด็นออกไปด้วยการถีบเพียงครั้งเดียวของหลินกู๋หยู่เมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นล้มลงกับพื้น หลินกู๋หยู่ก็เดินไปอย่างรวดเร็วบิดมือของผู้หญิงคนนั้นไปด้านหลัง พูดอย่างเย็นชา "โต้ซาเอาเชือกมาให้ข้า!"

        โต้ซาที่ยืนร้องไห้อยู่ข้างๆทอดน่องเล็กๆ วิ่งเข้าไปด้านใน

        “เจ้าปล่อยข้า เจ้าสารเลว!” ผู้หญิงในชุดแดงพยายามดิ้นทุรนทุราย

        ผู้หญิงคนนั้นสูงกว่าหลินกู๋หยู่ครึ่งศีรษะอีกทั้งแข็งแกร่งเป็นพิเศษด้วย ไม่นานนางจึงหลุดออกจากการจับของหลินกู๋หยู่

        หลินกู๋หยู่ยืนตัวตรงมองไปที่ผู้หญิงฝั่งตรงข้ามคิ้วขมวดแน่น

        ผู้หญิงคนนั้นรีบไปหาหลินกู๋หยู่ราวกับว่านางไม่ต้องการมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้วยกมือขึ้นจะจับผมของหลินกู๋หยู่

        หลินกู๋หยู่หันหลบไปอีกด้านหนึ่งเล็กน้อยผู้หญิงคนนั้นคว้าจับอากาศอากาศ ทันทีที่หมุนตัวกลับมา เด็กสาวยกเท้าถีบที่ท้องของผู้หญิงคนนั้นโดยไม่ลังเล

        ความแข็งแกร่งของหลินกู๋หยู่ไม่มากเท่าผู้หญิงคนนั้นแต่นางพอต่อสู้ได้ด้วยความบังเอิญ เพียงสองกระบวนท่า หญิงคนนั้นถูกหลินกู๋หยู่กดให้นอนคว่ำอยู่บนพื้นโดยไม่สามารถขยับเขยื้อนได้

        “เจ้ากล้ามัดข้าหรือ?” เมื่อรู้สึกว่ามือของนางถูกมัดจึงดิ้นสุดแรง แล้วตะโกนเสียงดัง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?”

        หลังจากที่หลินกู๋หยู่มัดมือเสร็จแล้วนางก็เตะที่หลังของผู้หญิงคนนั้น แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า "เจ้าเป็นใครเกี่ยวอะไรกับข้า"

        เฉิงอันอันเดินมาจากด้านข้างมองไปที่ผู้หญิงที่นอนคว่ำอยู่บนพื้น ก่อนที่จะมองไปที่หลินกู๋หยู่ที่อยู่ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงด้วยความประหลาดใจ"พี่หญิง เกิดอะไรขึ้นหรือ?"

        “พวกค้ามนุษย์” หลินกู๋หยู่พูดอย่างเฉยเมย มีคนจับแขนเสื้อของนาง พอหันศีรษะไปมองก็เห็นตัวของโต้ซาสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว นางสัมผัสใบหน้าของโต้ซาด้วยความทุกข์ใจ “ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัวแล้ว"